31 Augustus 2010 :: 12:56

Hoe laat is het?

"Hup, hup! Allemaal even doorlopen, het is al twintig over!"
Ik hoor J. naast me zuchten en fluister in haar oor: "Ik snap het, schat. Als ceremoniemeesters moeten we zo veel in de gaten houden. Eigenlijk is het best vervelend om mensen aan te sporen, omdat we anders te laat aan het feest beginnen. Maar niet zo duidelijk zuchten!"
J. kijkt me verbaasd aan. "Nee, dáár gaat het helemaal niet om. Maar het is helemaal niet twintig over. Het is tien voor half. Jij zegt het altijd fout!"

Goed, we laten even een lange discussie weg, maar de conclusie was dat we allebei gelijk hadden. Vonden we zelf. Uiteraard. Er zat maar één ding op. Steekproeven houden.
Drie dagen lang stelden we zo'n beetje iedereen die we tegenkwamen deze vraag: "Stel. Het is twaalf uur twintig. Hoe laat is het dan?"

Alleen mijn familie stelde onomwonden dat het twintig over was, de rest vond het tien voor half. Maar ik ben natuurlijk koppig, dus toen we gisteren bij Je. en Ji. hun huwelijk voorbereidden (vrijdag zijn we weer ceremoniemeesters, ik zal dan beter op de tijd letten) gaf ik natuurlijk geen krimp.
Ji. lachte me keihard uit. Heel vriendelijk. Want "natúúrlijk is het tien voor half. Dat vindt ieder normaaldenkend mens!" Kon ik in mijn zak steken.
"Goed," zei ik. "Dan bellen jij en ik [ik wist natuurlijk dat mijn moeder mij gelijk zou geven. Tactiek heet dat.] onze moeders op en als die ook zeggen dat het tien voor half is, vooruit, dan wil ik misschien toegeven dat dat ook goed is."
Ji. pakte meteen haar telefoon, belde haar moeder en zei: "Stel. Het is twintig over twaalf. Hoe laat is het dan?"

Gelukkig. Ook Ji. is geen normaaldenkend mens. Zijn we in elk geval met zijn tweeën.

Maar dan blijft de vraag: Stel. Het is twaalf uur twintig. Hoe laat is het dan?

26 Augustus 2010 :: 20:38

Van de regen en de drup

Stiekem hou ik van regen. Een regenbui op je hoofd terwijl je aan het sporten bent zodat je voldaan en doorweekt tot op je onderbroek daarna onder een warme douche duikt. Het liefst 1 dagje regen op vakantie, zodat je met een dikke trui in de tent de hele dag mag lezen. Op de fiets probeer ik hardnekkig te blijven lachen in de regen, want iedereen kijkt altijd al zo boos.
We houden nog meer van de regen sinds we in ons fijne huis wonen met twee dakramen. De kletterende regen tovert herinneringen aan vakanties, tenten en regen op.
Vanavond waren we even echt goed op vakantie. Dankzij de hoosbuien werd ons dakterras namelijk omgetoverd tot zwembad met een kleine dependance op de benedenverdieping. En wat doe je dan als je stiekem van regen houdt? Cyriel rolde in zwembroek zijn badlaken uit onder het biljart en ik ging pootjebaden op het dakterras.
En de druppels in de pannen en potten? Die speelden voor ons een vrolijk Caribisch deuntje.

26 Augustus 2010 :: 10:15

Check II

Check. 1. 2. 3. Check check.
Ja, hoor, alles doet het. Even kijken waar ik de inspiratie gelaten heb.
...
Verdorie. Tussen de vakantiespullen raak ik ook echt álles kwijt!

24 Juli 2010 :: 19:21

Check

Fietsen. Check. Tent. Check. Zwemkleding. Check. Zonnebrand. Factor 3. (Cyriel:) Check. Factor 30. (J.:) Check. Muziek voor onderweg. Checkerdicheck.
Paspoort. Check. Deuren op slot. Check. Geld. Pin. Koelkast leeg. Naar de buren. Check.
Auto klaar. Check. We kunnen weg. Check.
TomTom ingesteld naar de camping. Naar de camping. Camping? Verdorie.
Campinggids. Check. Dat checken we onderweg wel!

Dikke doei!

20 Juli 2010 :: 19:19

Mijn onbekende kant

Sanneke vroeg om een onbekende kant van mij. Ik vermoedde al dat - open boek als ik ben - het moeilijk moest zijn om een voor haar onbekende kant te vinden, maar ook voor mijzelf bleek het nog niet zo makkelijk.
Peinzend bedacht ik welke geheimen ik met me meedraag. Dat bleken er verdomd weinig. En die twee die ik wel heb, die zijn niet voor niets geheim. Dat wilde ik zo even houden.

Zomaar een verzoek van Sanneke afslaan was echter ook geen optie. Ik werd er beetje bij beetje steeds gekker van. Eerst ijsbeerde ik de nodige rondjes door het huis, daarna sloeg ik een drietal keer met mijn hoofd tegen de muur. Omdat ik nog niet zo gek was dat ik geen pijn voelde, besloot ik het bij die drie keer te houden en hardop tegen mijzelf te praten. Wel buiten natuurlijk. Want dat vind ik de raarste mensen, die in het openbaar hardop tegen zichzelf praten. En met de komst van die handsfreesetjes voor mobiele telefoons is de wereld een stuk gekker geworden, maar dat terzijde.
Ik liep dus zo een beetje door de straat tegen mezelf te praten. Af en toe schreeuwde ik wat voor een dramatisch effect, maar meestal was het op beschaafde toon. Zodat ik toch nog mezelf kon horen en iets van een dialoog kon houden. Met mezelf, ja.

En toen hoorde ik het. Nu ja, ik hoorde het eigenlijk niet. Want mijn onbekende kant is mijn afkomst. Bij veel mensen kun je op basis van hun accent wel een beetje gokken waar ze vandaan komen. Ik ben in mijn leven door mijn ouders echter van her naar der gesleurd en dit nomadenleven heb ik op eigen initiatief nog even doorgezet. Hoewel ik mijn best heb gedaan om lokale invloeden in mijn uitspraak te vermijden, ontkom je er niet aan toch af en toe wat op te pikken. Van al deze ingrediënten heb ik mijn eigen mengelmoesje gebrouwen. Voor mensen vanuit het noorden klink ik zuiders. Zuiderlingen denken dat ik uit het noorden kom. Mensen uit het oosten schatten mij uit het westen des lands en westerlingen lachen om mijn oosters accent. Kortom, ik kom daarvandaan waar ik niet ben.

Mijn afkomst, dat ben ik. Onbekend.

08 Juli 2010 :: 20:02

Mannenkus

Als ik hem tegenkom en moet groeten, word ik zenuwachtig. Zal ik? Zal ik niet? Waar pak ik 'm vast? Hoe ver ga ik? Het giert door mijn keel en ik vind het haast net zo spannend als de eerste keer dat ik haar zag.

Mannen in Nederland tonen hun genegenheid door elkaar een stevige hand te geven. Als ze elkaar goed kennen, komt daar nog een por tegen de schouders bij en als ze elkaar echt mogen slaan ze elkaar nog eens extra hard met de vuist op een bovenarm. Liefde wordt in blauwe plekken uitgedrukt.
Tussen vrouwen en mannen en vrouwen is dat anders. Daar wordt lustig gekust en bij wederzijds goeddunken - uiteraard spontaan - warm geknuffeld. Niemand die daar raar van staat te kijken.
Daarom wil ik ook een pleidooi houden voor de mannenkus. Mannen, als je elkaar tegenkomt, sla elkaar niet bont en blauw, maar keer je vriend je wang toe. En het liefst de andere ook. Vóél die liefde van gezicht naar gezicht stromen. Sla een arm om elkaar heen en hou elkaar één, twee, drie seconden vast. Als we dat met zijn allen doen, blijft de zon vast wat langer schijnen. Warmer wordt het in elk geval.

Drie onwennige kussen op de wang worden gevolgd door een links-rechts-links-net-geen-botsing-maar-toch-een-omhelzing. Het is even nieuw, maar het voelt goed. Hier kan ik wel aan wennen.

02 Juli 2010 :: 16:57

Beroemd en berucht

Vandaag stond het NK voor journalisten op het programma. Op het parkoers van de Tour-proloog, dus zeer speciaal voor elke wielerliefhebber. En laat ik dat nu zijn. Dat durf ik gerust te zeggen.
Maar goed. In normale doen kan ik een rol van betekenis spelen. Ik zeg niet dat ik hem wel even ga winnen, aangezien ik het sprintvermogen van een strijkijzer heb. Maar ik denk dat ik wel tot de sterkere renners behoor. Zoals gezegd, in normale doen.
Dit jaar had ik echter diverse excuses. Ik ben ruim vier maanden geblesseerd geweest, train pas sinds een paar weken en ben de afgelopen dagen ziek geweest. Ik weet het, dat zegt elke wielrenner voor elke wedstrijd. Een wetmatigheid in het wielrennen. Zou ik in normale doen ook zeggen. Ware het dan dat het niet waar was en nu dus wel.
Zonder enige hoop trok ik naar Rotterdam. Mijn enige doel was het rijden van wedstrijdkilometers, want daar ligt voor mij momenteel de winst. En de winst lag in een nieuw pakje. Ik schrijf namelijk met enige regelmaat voor Rabosport.nl en zij sponsorden mij met een prachtig Rabo-pakje. Verafschuw ik normaal renners die in kleding van profploegen rijden, nu ik gesponsord werd, is dat natuurlijk anders. Enige trots lag op mijn schouders.

Helaas konden we voor de wedstrijd het parkoers niet verkennen. Het was namelijk hermetisch afgesloten, omdat de profrenners, de echte mannen, de klasbakken die de Tour rijden, het parkoers voor hún wedstrijd verkenden. Jammer, maar dan maar rond het parkoers warmrijden.
En daar gebeurde wat voor mij het hoogtepunt van deze wielerdag was (oké, Nederland-Brazilië was ook best leuk, maar dat had dus niks met wielrennen te maken). Steeds als ik namelijk een hoek omging en even aanzette, zag ik het enthousiaste publiek en de aanwezige fotografen snel naar hun fototoestellen grijpen en een plaatje van me maken. Eerst vroeg ik me af waarom, totdat ik door een leuke jongedame werd aangesproken.
"Succes, hè, morgen! Tof dat we jullie live kunnen zien."
Ah, mijn kleding! In mijn hoofd had ik natuurlijk mijn standaard pakje aan, maar dat zagen zij natuurlijk anders. Oké, de fiets is van een heel ander merk, maar blijkbaar zie ik er (af-)getraind genoeg uit om voor een prof door te kunnen gaan.
In al mijn professionaliteit antwoordde ik dan ook: "Tuurlijk, geen probleem. Waar moet je die handtekening hebben?"
Een mooi sportweekend was begonnen.

14 Juni 2010 :: 15:18

Voetbal?

Rinke en ik waren helemaal klaar voor het WK Voetbal. We leefden al tijden naar deze dag toe. Rinke had wat liedjes ingestudeerd en ik had tegen vijf uur nog snel wat boodschappen gedaan.
We hadden chips. Vlees voor de barbecue. Stokbrood. Knoflooksaus - natuurlijk. En een zeldzaamheid in huize Cyriel: er was bier. Maar voor zo'n heug'lijke dag mag dat ook wel een keer.
Bovendien hadden we dames opgetrommeld om ons het bier te brengen. J. was er, Rinkes Sanneke en zelfs de zusters van Nuit Blanche stonden helemaal klaar.

Rinke liet zich op de bank vallen en verzuchtte: "Kom maar op met die afstandsbediening."
Aangezien ook ik reeds in mijn zetel had plaatsgenomen, vroeg ik een van de dames de afstandsbediening te pakken. "En we doen eens gek: ook maar een biertje voor ons!"
Verwachtingsvol zetten we de TV aan. Maar na drie ronden zenders zappen hadden we nog geen oranje shirt gespot. Hoe kan dat nou?

Teletekst bood uitkomst. Nederland speelde in het geheel niet zaterdag! Enigszins teleurgesteld keken Rinke en ik elkaar aan. En de kamer rond.
Snel schakelen deed ons besluiten er dan maar het beste van te maken. We hadden immers chips. Vlees voor de barbecue. Stokbrood. Knoflooksaus - natuurlijk. En een zeldzaamheid in huize Cyriel: er was bier.
En we hadden de dames. Rosalie toverde nog snel een authentiek gourmetstel tevoorschijn en toen wisten we het zeker. Dit zou nog wel eens een beter avondje kunnen worden!

Als er ondertussen geen wedstrijd van oranje is geweest, eten zij misschien nog...

02 Juni 2010 :: 20:35

De tekenen van het ouder worden

Toen het schoolplein van zijn oude middelbare school niet langer zijn jachtterrein vormde, maar hij 's middags postvatte bij de basisschool bij hem op de hoek, wist hij dat hij ouder werd.
"Nooit gedacht dat een kind een sexy accessoire kan zijn," mijmerde hij, terwijl hij de jonge moeders minzaam toelachte en telkenmale een lekke band simuleerde.

25 Mei 2010 :: 13:18

Spreekbeurt

"Ik hou mijn spreekbeurt over onzichtbaarheid," zei het jongetje na drie keer diep ademhalen.
En de klas ging vrolijk verder met kletsen, joelen en vliegtuigjes vouwen.