30 Oktober 2011 :: 17:14

Kerstpakket

Ruim voordat men aan de donkere dagen voor kerst zou willen denken ontving ik een brief van mijn werkgever. 'Onder de medewerkers was het plan opgevat' (dit stond minstens 10 keer vermeld zodat we echt niet moesten denken dat de 'het management' ons iets wilde opleggen) om op een ludieke manier iets in te zamelen. Er werden al circa een jaar acties gehouden voor een noodlijdend buitenlands ziekenhuis, van 'fietsen voor het goede doel' tot 'benefiet-voorstellingen'. Maar als elke werknemer nu eens zijn kerstpakket zou inleveren, dan zou 'het management' het bedrag verdubbelen.
Tijdens het lezen van deze brief, ik denk zo na de derde "dit idee is bedacht door de medewerkers", begon ik al te sputteren en uit te roepen 'nou jaaaa!', 'psjt, verdubbelen...', 'ze hebben net een hele zwik mensen weggereorganiseerd!', 'wat voor chantage is dit!' en 'en als je dan wel met een doos onder je arm wegloopt ben je te beroerd is om iets voor een ander te doen in Verweggistan'.
En het was echt echt niet zo dat ik dit hele idee ridicuul vond, maar de manier waarop het gebracht werd bezorgde mij een ongemakkelijk gevoel. Dus ik zat met een dilemma. Wel doneren en daarmee iets goeds doen voor de Verwegistaanse-medemens, terwijl ik principieel tegen de manier waarop ben... Of niet doneren en dan een kerstpakket krijgen waarvan de meeste spullen achterin de kast verdwijnen totdat ze over de houdbaarheidsdatum heen zijn, omdat ik uiteindelijk te lamlendig ben om de doos naar de Voedselbank te brengen...
En wat doe je als je een dilemma hebt: dan ga je op vakantie om in de frisse berglucht het een en ander eens te overdenken. Zo gezegd, zo gedaan, een paar Franse wijntjes, goede gesprekken en geen steek verder vond ik dat ik lang genoeg had nagedacht over iets waar ik überhaupt niet over na wilde denken. Dus... besloot ik te doneren 'dan was ik tenminste van het hele gezeur af'. In de frisse berglucht bleek zelfs een welwillend wifi-signaal te zijn en met 1 druk op de knop kreeg ik dit jaar geen kerstpakket. Nog steeds enigszins ongemakkelijk over het verloochenen van bepaalde principes, maar nu was het klaar, basta, finito!

Totdat ik deze week een aankondiging op mijn werk zag: vanmiddag 17u verloting kerstpakkettenactie! Dit 'kleine' detail had ik wel gezien in de brief, het was namelijk één van de manieren om mensen te overtuigen te doneren. Hoe meer pakketten er gedoneerd werden, des te meer kon je winnen bij een verloting. Maar ik had het genegeerd aangezien ik dit onderdeel nog het meest discutabel vond van de hele actie: ' je kerstpakket doneren met de kans iets te winnen wat misschien wel 10x de waarde is van je pakket'. Hoezo doneren uit medemenselijkheid?

Vond ik vrijdag een mail in mijn inbox met als onderwerp: 'Proficiat'! Blijk ik de gelukkige winnaar te zijn van een weekend weg in een heus resort! Op wel 13,3 kilometer van ons huis!
Nu kan ik natuurlijk deze prijs weigeren omdat ik uit medemenselijkheid heb gegeven. Maar dan gaat de prijs vast naar een collega en zo medemenselijk ben ik ook weer niet. Zit ik liever volgend jaar met mijn grote woorden, principes en vrijgevigheid te genieten in het bubbelbad met Tijmen. Op ons tienjarig samenzijn!

10 Oktober 2011 :: 14:12

Bad ass motherfucker

Ik wilde er al heel lang eentje, maar ik kon niet kiezen. Welke ik ook zag: het was niet des Tijmens. En dat moet natuurlijk.
Tot wij vorig jaar bij de Santenkraam waren en vertelden dat er een kleine in huize Het Recht van de Sterkste zou komen. Want toen wij bij de HEMA waren, moest er een truitje gekocht worden. Eentje met fietsen, want gezien mijn haast dwangmatige liefhebberij stond en staat het natuurlijk vast dat ons toekomstige gezinslid zou gaan wielrennen.

En toen wist ik het. Die moest ik hebben. Dat was dus inderdaad precies des Tijmens. Ik verplichtte mezelf een jaar te wachten om het zeker te weten, maar afgelopen vrijdag was het dan zo ver. Ik verbeet de helse pijnen (voor het heldengehalte, hè, want eigenlijk viel het best mee) en na 25 minuten stond ik weer buiten.
Als bad ass motherfucker. Want met een fiets op mijn arm getatoeëerd.

Klik op het plaatje om ook de inspiratiebron te zien

03 Oktober 2011 :: 12:36

Een brok in de keel…

Via de autoradio komt een bekend deuntje de auto binnen. Ik neurie het mee, zelfs al vind ik het een stom, nietszeggend liedje. Zo'n bekend deuntje dus.
"Lene Marlin!" Triomfantelijk kijkt José me aan. "Is goed toch?"
Vroeger vroeg ik José wie ze op de radio hoorde en meestal had ze het fout. Maar ze werd steeds beter en roept nu vaak al de artiest voor ik zelf heb bedacht dat ik weer een quizje wil spelen.
"Uhm, ja," denk ik. "Ik weet het niet zeker, maar het klinkt me bekend in de oren."
José bekent: "Ik weet het wel zeker, hoor. Hier heb ik nog een cd van."
"Staat deze cd in onze kast?" Ik overweeg om onze collecties weer te scheiden.
"Volgens mij ben ik hem kwijt," maakt José het goed. "Maar als tiener heb ik deze cd vaak opgezet. En dan vooral één bepaald nummer."
Ik voel dat dit de aankondiging van een gênante bekentenis is.
"In dat nummer zong ze over iemand die ze miste. En dan zat ik in mijn eentje een beetje te huilen."
Ik zie het helemaal voor me. Een puber met een onbereikbare liefde, die woord voor woord met Lene Marlin meezingt omdat iemand haar begrijpt en ondertussen de tranen over haar wangen laat stromen. Ik begin voorzichtig te grinniken.
José vervolgt. "Om ons mam."

En nu ben ik geen puber meer, maar nu stromen ook bij mij de tranen over mijn wangen.

28 September 2011 :: 21:40

Perfecte plek

Even een plaatje: eigenlijk is het herfst, maar het is stiekem toch zomer. Je raast met 140 over de Route du Soleil, helaas de verkeerde kant op. Het is tijd om naar huis te gaan, maar je dochter vindt tien uur rijden maar niks. Dus als de zon achter de heuvels zakt, zijn rode licht en lange schaduwen over het Franse land werpt en je maag uit protest ook nog eens begint te knorren, besluit je de eerste afslag te nemen en een hotel te zoeken.
"Daar!" José wijst naar een rij bordjes. "Allemaal hotels. Kies er maar één uit."
Maar ik kan niet kiezen. Ik rij. En ik zeg tegen José: "Als jij nu eens kiest en mij de weg wijst?"

En dat doet José. Als ik de auto voor de deur parkeer en Koosje Jans uit haar Maxi Cosi bevrijd, vraag ik José waarom dit hotel.
"Dat vertel ik zo." En ze duikt nog even in de auto, haar rug overduidelijk naar mij gekeerd zodat ik niet kan zien wat ze in haar tas stopt.

Als ik de krappe badkamer verlaat, heeft José een Franse picknick op bed uitgestald. Kaasjes, worst, een baguette en bier in plaats van wijn liggen naast een kirrende baby. En de laptop staat aan.
"'Free wifi' stond er op het bord langs de weg," vertelt José. "Dat gaf de doorslag. Want is er een betere plek dan een afgelegen motel om de laatste live-uitzending van Henk op Kink FM te luisteren?"

Nee, er is geen betere plek.

20 September 2011 :: 11:44

Ochtendhumeur

Zij, met een stem vol bloemetjes, bijtjes en zonnestralen: "Kijk eens, meisje, een heerlijk flesje voor jou!"
Hij, brommend vanachter zijn krant: "Dat kind mag alleen nog maar Nutrilon."
Zij, glimlachend naar de krant: "Haha!"
Hij, uit het gemompel is net op te maken: "Ik meen het. Ze is nog maar vijf maanden, dus wat mag ze? Zes schepjes Nutrilon en niks anders. Dat weet je toch?"
Zij, stil en starend: "..."
Hij, verderlezend, geen aandacht meer voor haar.
Zij, mopperend de fles leeggooiend: "Dan maak ik verdomme wel een nieuw flesje!"

17 September 2011 :: 21:17

Verrassing

Iets onder Lyon zitten we in zo'n motel dat je uit films kent. Waar achter douchegordijnen moordenaars staan en anders liggen ze wel onder je bed. Gelukkig ligt Koosje Jans op de vloer, dus José en ik zitten vrij veilig op bed. En ze hebben wi-fi.
Handig, want we weten eigenlijk nog niet waar we heen willen. Ja, ergens in de buurt van Grenoble, maar dat is een vrij ruim gebied. Het hooggebergte valt af, want dan kom ik met die fietskar dus echt niet boven. Het wordt de Drôme of de Ardeche, hoewel José ooit na een gortdroge en snikhete vakantie heeft gezworen daar nooit meer heen te gaan. Wat mij dan weer als een aantrekkelijke vakantie in de oren klinkt, gortdroog en snikheet.
Goed, José surft wat over de digitale snelweg op zoek naar campings en zegt ineens: "116 kilometer fietsen, dat kun je toch wel?"
Ik denk aan de tweeëneenhalve rustweek die ik achter de rug heb, aan mijn basisconditie, een kind in de fietskar, maar besluit dat dit nog wel moet gaan. "Geen probleem, schat," antwoord ik dan ook blijmoedig.
"Nee, prima," zegt José, haar blik strak op het beeldscherm gericht. Ze tikt wat, pakt haar credit card en vraagt na vijf minuten: "Zeg, heb jij je licentie bij je? Ik heb je zojuist ingeschreven voor een cyclosportieve."
...
Een cyclosportieve, lieve lezers, dat is een toertocht. Tot zover niks aan de hand. Maar met een wedstrijdelement.
Dus mijn eerste reactie was: "Wat een topvrouw! Daar ben ik maar mooi mee getrouwd." Maar mijn tweede reactie kwam al snel. Is dit Josés manier om voor de terugweg ruimte in onze overvolle auto te creëren? Want ik denk aan de tweeëneenhalve rustweek die ik achter de rug heb, aan mijn basale conditie, de tochten met een kind in de fietskar die mij de komende dagen zullen slopen en denk: "Ze wil me dood hebben. Daar ben ik maar mooi mee getrouwd."

25 Augustus 2011 :: 22:01

Een jaar na dato...

Afgelopen zondag was het precies een jaar geleden dat we elkaar verre van fris vasthielden in de badkamer en samen naar een klein venstertje stonden te kijken waar we twee blauwe streepjes zagen verschijnen. Enkele maanden later ontstond het eerste ouderschaps-dilemma en moesten we de keuze gaan maken wat voor ouders we wilden worden: de 'Lang-leve-de-lol'-ouders, die het liefst zonder kinderen op vakantie gaan; de 'onze-eigen-leven-staat-even-stil'-ouders die alles over hebben voor hun kind en 20 jaar lang niet meer samen uit eten gaan; of zoals echte Nederlanders betaamt de 'gulden-middenweg'-ouders. De kaartverkoop voor Lowlands 2011 stond namelijk voor de deur en het gerucht ging dat deze editie waarschijnlijk het 'snelste uitverkocht'-record ging breken. We besloten voor het optie 3 ouderschap te gaan: kaarten kopen en kijken hoe het tegen die tijd gaat. Of we ons nu nog ongeboren kind dan bij iemand anders onder zouden durven brengen en zo niet, dan lekker thuisblijven en iemand anders gelukkig maken met de kaartjes.

Lowlands 2011 naderde en onze dochter gedroeg zich in de weken die eraan vooraf gingen zo voorbeeldig dat wij van 'heel-misschien-gaan-we' naar 'we-komen-'s nachts-thuis-slapen' naar 'we-gaan-een-weekend-samen-feesten' gingen. Opa gaf ons duidelijk te kennen dat onze aanwezigheid 's nachts niet nodig was en dus pakten wij tent en slaapzak in en dompelden we ons vanaf vrijdagochtend onder in A campingflight to Lowlands paradise!

En paradijselijk was het: wakker worden met Agnes Obel, in slaap gesust worden door de FleetFoxes, zweven bij Cage the Elephant en verrast worden door Other Lives en Ben Howard. Hangen met ons vaste Lowlandsmaatje zus P., alle zusjes van Tijmen en feesten op de Silent Disco van Henk!

Koosje Jans had net als haar opa het weekend van haar leven! En zo kwam het dat we afgelopen zondag elkaar verre van fris vasthielden op een mooi kamertje en samen naar een klein meisje stonden te kijken, waar we een grote glimlach op zagen verschijnen.

17 Augustus 2011 :: 11:52

Ze groeit haar bed uit

Wanneer is Koosje Jans eraan toe om niet meer in de wieg te slapen?

Dat vroegen wij ons al een tijdje af. Met haar handjes trok ze al flink aan de wiegbekleding (die gelukkig stevig vast zat!), we moesten haar steeds hoger in bed leggen en we hoorden regelmatig 'pok' 'pok' uit haar slaapkamer komen wanneer ze met haar handjes tegen de spijlen aan sloeg.

Eergisteravond was ze al wat moeizaam in slaap gevallen zonder duidelijke oorzaak. Gisteravond begon het gejengel opnieuw op het moment dat ik haar in haar bed legde. En terwijl ik naast haar wieg zat viel me op dat ze een soort gymnastiekoefeningen aan het doen was in haar slaapzak. Benen de lucht in steken en met een harde klap neer laten komen, helaas zonder vrolijke lach daarna, eerder een geërgerd huilen. Vooral wanneer er een voetje bleef haken. Toen ze zich vervolgens uit probeerde te strekken en daarbij aan beide kanten gehinderd werd door de spijlen, werd het mij duidelijk. Koosje Jans probeerde mij zeer demonstratief duidelijk te maken dat ze te groot was geworden voor de wieg. Bij gebrek aan ledikantmatras werd om half 11 's avonds het campingbedje opgezet, deken op het plastic matrasje, dekbedovertrek als hoeslaken en Koosje Jans sliep als een roos!

Dus we nemen vandaag afscheid van het wiegje en gaan maar eens winkelen voor een matras en beddengoed voor ons kleine grote meisje...

14 Augustus 2011 :: 12:29

Wil de echte Tijmen opstaan?

Dat mensen in mij John Travolta menen te herkennen, dat is mij al lang bekend. Dat werd een paar maand later aangevuld met Tom Hanks en Robbie Williams en deze week bleken nog twee beroemdheden in mij een dubbelganger te hebben.

Op zondagochtend bekende de buurvrouw de avond ervoor in bed met haar man aan mij te hebben gedacht. Haar man stond erbij en bevestigde meteen dat ik inderdaad leek op de hoofdpersoon uit de film die ze samen aan het kijken waren.
"En net als jij heeft hij een vrouw die arts is," vertelde de buurvrouw enthousiast. "Die film gaat dus eigenlijk over jullie! Leuk, hè?"
"Nou," lachte de buurman, "ik hoop dat die film niet over jullie gaat, want zo heel goed loopt het eigenlijk niet af!"
Of de buurman of buurvrouw gelijk heeft, weet ik nog niet. We hebben Mammoth wel van ze geleend, maar helaas nog niet bekeken. Maar dat de buurvrouw in Gael Garcia Bernal mij terugzag, daar kon José zich wel in vinden. En vooruit, ik vind dat ook best oké. Een beter compliment dan John Travolta in elk geval.

Blijft nog één dubbelganger over. Afgelopen vrijdag stonden om negen uur 's avonds zo'n twintig mensen met een drankje in hun hand heel stil in onze tuin. Mijn schoonzus had namelijk laten weten dat haar dekmantel uitgewerkt was en José elk moment thuis zou kunnen komen. En een verrassingsfeestje is natuurlijk nog verrassender als die niet al van twee kilometer te horen is.
Goed, toen José de poort van de tuin openmaakte, schalde er een luid 'Lang zal ze leven!' door de straat. Twee weken geleden ging haar feestje door het overlijden van oma niet door en we wilden met zijn allen maar wat te graag José verblijden door alsnog een feestje te bouwen.
Werd ik met George Clooney vergeleken toen ik het Nespresso-apparaat bediende? Zei iemand dat ik net de mannelijke Marilyn Monroe was toen ik José toezong? Speelde ik als een ware Dick Jaspers iedereen op de biljarttafel naar huis?
Nee, Nicolekebolleke meende mij de dag erna op Twitter te moeten vergelijken met Hennie Huisman.
En bedankt. Dat is misschien nog wel de ergste.

05 Augustus 2011 :: 12:15

Oma

Ik probeer te beschrijven wat voor bijzondere Oma ik had, maar moet het denk ik gewoon laten bij de tekst die ik voor haar begrafenis schreef. En ondanks dat we haar ontzettend gaan missen kunnen we net als Oma oprecht zeggen: 'Het is goed zo'.


Lieve Oma,

Je hebt de gemiddelde vrouw 13 jaar overleeft en nu mag je Opa op gaan zoeken. Opa heeft de gemiddelde man 4 jaar overleeft en was 7 jaar ouder dan jij. Dus reken maar uit... Samen hebben jullie 7 prachtige dochters en 2 sterke zonen gekregen.

Dankzij jou vooruitstrevendheid hebben ze allemaal de middelbare school doorlopen en zijn ze bijna allemaal verder gaan studeren. Want je kinderen (en vooral je dochters) mochten van niemand afhankelijk worden voor hun inkomen. En dat is gelukt: 7 eigenwijze, zelfstandige en zorgzame vrouwen, die ook nog eens goed kunnen koken! Daar zou een man afhankelijk van willen worden.

Je kinderen zorgden samen voor 20 kleinkinderen en 3 achterkleinkinderen. Je hebt met liefde voor allemaal gezorgd. Er werd jam gemaakt, nieuwe aardappelen (en anderen verse groenten) gerooid en aan de lopende band sokken gebreid. Daarnaast had je nog tijd om krentenmikken, peperkoeken, appeltaarten en cake te bakken, omasoep te maken en ook nog eens overal bij te zijn: Verjaardagen, diploma-uitreikingen, trouwerijen en op de dag na de geboorte van Koosje Jans beklom je met gevaar voor eigen leven 2 trappen om haar met eigen ogen te zien. Je verzuchtte naderhand: 'Ik hoop dat ze de volgende keer naar Braambos komen, want die trappen zijn wel steil' (en dit was nog maar 3 maanden geleden).

Toen jij te ziek werd om voor jezelf te zorgen namen je kinderen dat van je over. Met net zoveel liefde als jij voor hen gezorgd hebt deden zij dat voor jou. En jij instrueerde ze hoe de peperkoek gemaakt moest worden, en of iemand nog een krentenmik voor Rietje van tante Bet kon bakken.

Toen de pastoor vroeg of je klaar was voor de ziekenzalving was jij benieuwd ‘wat hij ervan zou maken’. Al je kinderen met partners en een groot aantal kleinkinderen waren bij de ziekenzalving. Onze liefde voor jou was bijna tastbaar toen wij in de keuken allemaal onze handen boven je hoofd hielden om je te zegenen.

Jij bent de lijm van onze familie, iedereen kwam graag bij jou en ontmoette elkaar in de mooie kamer of aan de keukentafel. Ik hoop dat we dat in jou nagedachtenis vast zullen blijven houden. We gaan je zo ontzettend missen...