09 Maart 2010 :: 20:19

Rondje om de kerk

Met zus P. door regen en sneeuw op weg naar een dorpje in het zuiden van het land voor de avondwake voor Oma K. Niet onze eigen oma, maar zoals het hoort noem je een 92-jarige dame gewoon Oma.
P. had het voorbereidende werk gedaan en ging ervanuit dat de kerk in de kerkstraat zou liggen. Opgezocht in Google Maps en verrek, wanneer je goed inzoomde, stond daar inderdaad iets wat op een kerktoren leek.

In het 2000 zielen tellende dorp aangekomen zochten we tussen de zwiepende ruitenwissers naar een kerktoren... Niets te zien. We reden rond het door, kwamen zelfs een in een soort Brabantse Vinex, maar kerk of kerkstraat ho maar! Na nog een ronde over 'de lange akkers', 'kruisstraat', 'domineespad' (nu zijn we in de buurt), 'kerkakkers' (warm, warm!) vonden we dan toch de kerk. Of dit de kerkstraat was konden we door de slagregens niet zien, maar meer dan één kerk kon er niet zijn. Ik probeer, gebruikmakend van de sneeuw en regen, met een soepel handrembochtje in te parkeren.
P. kijkt me aan en zegt: "Goh, had G. nu drie dochters? Ik heb altijd gedacht dat ze er twee had. En oom K. heeft toch wel een buikje gekregen." Enthousiast draait P. het raampje open, zwaait en roept oom K. bij zijn naam.
In de slagregens ontwaar ik inderdaad iets groots met een baard dat onze kant opkijkt. Maar naast oom K. staat geen tante S.
Ik kijk eens om me heen. Hé, verderop in de straat staat nog een kerk. Die hadden we net helemaal niet gezien.
"Uhm, P., " stamel ik, "misschien is dat oom K. helemaal niet. Misschien is dit ook helemaal niet de goede kerk. Kijk eens voor je..."
Met een rood hoofd draait P. snel het raampje dicht. En ik trek met gierende banden op.

We hebben de avondwake nog net gehaald...

03 Maart 2010 :: 18:01

Wildbeheer

Verpleegkundige: "U ligt er netjes bij, de dokter kan zo aan de slag."
Dokter: "Dag meneer, ik zie dat u klaar bent voor de kijkoperatie van de knie. We zullen ervoor zorgen dat u straks weer flink door de bossen kan struinen."
Verpleegster: "Oh, ben u boswachter?"
Patiënt: "Nee, wildbeheerder."
Verpleegkundige: "Dat lijkt me een mooi beroep."
Patiënt: "Ik zou het meer een uit de hand gelopen hobby noemen."
Verpleegkundige: "Het is ook nog eens verantwoordelijk werk, met hart voor de natuur."
Patiënt: "Niet iedereen denk er zo over. Maar iemand moet het doen, en ik doe het met veel plezier."
Verpleegkundige: "En lekker buiten!"
Patiënt: "Ja, in weer en wind, hoewel we natuurlijk niet het hele jaar mogen."
Verpleegkundige: "Van de ARBO-dienst?"
Patiënt: "Van de Arbo heb ik geen last, maar al die regeltjes, u weet het wel..."
Verpleegkundige: "Bureaucratie! U hoeft me er niets over te vertellen, ziekenhuizen zijn minstens zo erg."
Patiënt: "Ja, dan kan je toch beter buiten met de beestjes bezig zijn."
Verpleegkundige: "Dan vergeet je gewoon alles om je heen, 'even lekker weg'."
Patiënt: "En je komt nog eens ergens."
Verpleegkundige: "Want dat doet u zeker op de Veluwe?"
Patiënt: "Ja, onder andere, als er maar voldoende beestjes zijn."
Verpleegkundige: "Weet u als ik dit werk niet zo doen zou dat ook echt iets voor mij zijn. Hoe staat het er eigenlijk voor met het wild in Nederland?"

02 Maart 2010 :: 09:38

Winegums

Warffum, Winsum, Baflo. Op bezoek bij papa's oma, op bezoek bij mijn eigen opa en oma en de gemeente waar twee van mijn zusjes zijn geboren en ik de eerste vijf jaar van mijn leven heb gewoond.

De eerste pagina's van Martin Brils Jongensjaren nemen me mee op een reis door mijn eigen jongensjaren. En omdat ik op de achterkant heb gelezen dat hij net als ik ook nog in Drachten heeft gewoond, verheug ik me op deze trip terug in de tijd.
Net als toen wij de Volkskrant nog hadden en we onze dag met Martin Bril begonnen. Waarbij J. dan hard moest lachen en ik nieuwsgierig werd, maar nog vijf minuten moest wachten tot ik de krant kreeg. Of ik door de herkenning afdwaalde en pas tien minuten later weer echt aan de ontbijttafel zat.

Enfin, ik schud het kussen nog eens goed op, knip het bedlampje aan en het grote licht uit, geef J. een nachtzoen en duik onder.
Een dikke honderd pagina's verder leg ik ontredderd het boek aan de kant. Uit. Maar nergens echt de betovering die we uit de krant haalden.
Ik heb de columns gelezen zoals ik soms een zak winegums opeet. Eentje was lekker geweest, twee misschien ook, maar na een hele zak zit je vol, proef je niks meer en baal je ervan dat je je niet in hebt kunnen houden.

17 Februari 2010 :: 13:06

Bekeuring

Als ik thuiskom, haal ik eerst altijd de post uit de bus. Fijn ritueel is dat. Meestal zijn het gewoon wat rekeningen en stapels uitnodigingen voor J., maar het zijn de verrassingen die het zo leuk maken. Kaartje van mijn zus, geboortekaartje van zo of een trouwkaart: mijn hart springt er altijd eventjes van over. Zelfs een rouwkaart vind ik op een gekke manier aangenaam om te ontvangen.
Het leukst zijn echter enveloppen met paars aan de linkerkant en Centraal Justitieel Incasso Bureau linksboven. Hoewel ze altijd aan J. gericht zijn, maak ik ze open onder het mom 'Hij kan ook van mij zijn'. En dan gniffel ik een beetje en de binnenpretjes volgen elkaar op. Want hoewel het theoretisch inderdaad kan, is het J. die altijd te hard rijdt. Beetje leedvermaak, heerlijk.

Dus toen ik tussen alle rekeningen vandaag weer zo'n envelop tegenkwam, kon mijn dag eigenlijk al niet meer stuk. Openritsen, kijken en op J.'s bureau leggen. En dan vanavond eerst horen "Waarom maak jij mijn post open?" en dan "Hè, verdorie, zo flauw dat ze voor tien kilometer te hard een boete opleggen." Heerlijk, van die haast religieuze rituelen.

Maar deze keer was 'ie voor mij. 18 januari, 13:59, Graafseweg. Onderweg naar de huisarts, waar ik eigenlijk te laat voor was vertrokken. Nu heb ik twee opties: doen alsof mijn neus bloedt en bij hoog en laag beweren dat hij voor J. is. Of stiekem betalen en ver weg stoppen.
Want anders is de voorpret in het vervolg toch lang zo leuk niet meer.

10 Februari 2010 :: 21:23

Planner in hart en nieren

Ja, ik weet niet hoe het met u zit, maar ik ben dus nogal een planner.
Niet zo eentje die zijn dagen van minuut tot minuut inplant en daarbij de reëel gestelde doelen weet te realiseren. Nee, ik ben van het spannendere soort.
Ik heb namelijk altijd heel veel plannen. Zo'n planner ben ik. Zit ik op de wc, ploept er een klein ideetje in mijn hersenpan, dat zich als een zaadje in mijn hoofd nestelt. Daar groeit dan een Groots Idee uit en voor ik het weet heb ik helemaal gevisualiseerd hoe het hoort.

- Hoe ik dit jaar eindelijk eens echt kan gaan trainen. Zodat ik nog betere uitslagen rij en heel misschien een heuse carrière kan opbouwen.
- Hoe ik mijn webdesignskills nu eens tot grote hoogten kan ontwikkelen, zodat ik enkel nog grote bedrijven tot mijn klanten mag rekenen.
- Hoe ik de vele verhaaltjes die ik schrijf (niet geheel onaardig, al zeg ik het zelf) uitwerk tot een debuutroman waar de literaire gemeenschap nog decennia over napraat.
- Hoe ik J. op uiterst romantische wijze ten huwelijk vraag, we een prachtige dag samenstellen en een echt sprookjesbruiloft hebben - oh, wacht, dat is gelukt. Gelukkig is J. meer een planner van het minder spannende soort.
- Hoe ik elke week een gerecht uit een kooktijdschrift wil gaan koken, zodat J. na haar werk van een heerlijk driegangendiner kan genieten en ik eindig als een ware keukenprins.

Nu ja, u zult begrijpen dat het eigenlijk altijd bij plannen blijft. Maar deze week gebeurde er iets geks. Na anderhalf jaar heb ik toch eens geheel daadkrachtig een afspraak voor een basles gemaakt
En zo bespeelde ik afgelopen maandag voor het eerst in mijn leven buiten schooltijd een instrument. En stap voor stap ga ik nu elke week een beetje meer leren. Heel verstandig, als een echte planner.

Zodat ik nu stiekem droom over uitverkochte stadions en gillende groupies. Dat dan weer wel.

31 Januari 2010 :: 21:17

Prille liefde

"Nee, ja, ik weet dat ik weg moet, maar ik heb helemaal geen zin in dat feestje."
...
"Laat me nog heel even bij je zijn. Je nog even bekijken, even strelen."
...
"Mis je nu al. Zal ik niet toch blijven?"
...
"Ik ben inderdaad al te laat nu, maar dat kan me niks schelen. Ik wil niet weg. Iedereen daar vraagt naar je en dan wil ik alleen maar terug naar jou."
...
"Oké, oké, ik ga. Omdat ik moet."
...
"Ik ga. Echt."
...
"Tot straks."

Ja, het was vrijdag behoorlijk lastig om mijn nieuwe fiets alleen thuis te laten. Man, wat is 'ie mooi! Ik denk dat J. maar op de slaapbank moet, kan ik mijn fiets mee naar bed nemen.

25 Januari 2010 :: 17:17

Met andere ogen

Soms heb je de ogen van een tekenjuf nodig om te zien dat wat heel goed lijkt, toch essentiële details mist. En dat wat misschien onaf is, juist zo bedoeld is.
Soms heb je de ogen van je vrouw nodig om te zien dat je misschien eerst wat beter moet kijken voor je je mening stelt.
Soms heb je de ogen van een jongetje om te zien dat de rivier die je dagelijks over rijdt, een enorm natuurmonster is.
Soms heb je de ogen van zijn broertje nodig om te zien hoe knap de Romeinen in hun tijd toch bezig zijn.

Dit weekend hadden we vijf paar ogen te leen. Het was weer bijzonder!

21 Januari 2010 :: 09:16

Plichten als echtgenoot

Als je eten moet koken, omdat je vrouw de hele dag gewerkt heeft, dan doe je dat gewoon.
Als je vervolgens af moet wassen, omdat je vrouw moet studeren, dan doe je dat gewoon.
Als je haar een schouder moet bieden, omdat je vrouw het na avonden SPSS'en en grafieken maken niet meer ziet zitten, dan doe je dat gewoon.
Als je tot half drie 's nachts naast haar bureau moet blijven zitten, omdat je vrouw je gezelschap nodig heeft om wakker te blijven en geen fouten te maken, dan doe je dat gewoon.
Als je tegen haar bemoedigend "Je kunt het!" moet zeggen, omdat ze vandaag en morgen voor een zaal vol orthopeden moet spreken, dan doe je dat gewoon.
En als je haar lief aan moet kijken, omdat je echt heel graag je droomfiets wilt, dan doe je dat gewoon.

14 Januari 2010 :: 13:33

Blij met platvoeten

Omdat ik gruwelijke platvoeten heb, had ik als kind van die degelijke, stevige stappers, steevast in stemmig grijs. En ja, dat viel op tussen alle hippe, felgekleurde Nikes, Reeboks en LA Gears, maar niet op de manier die ik graag had. Eén zinnetje sleepte me er in al die jaren doorheen en dat was dat ik door die platvoeten vast voor het leger afgekeurd zou worden.
Behoorde ik tot een van de eerste lichtingen die niet meer opgeroepen werden. Verdulleme, hadden ze helemaal geen zin.

Maken we even een sprongetje naar 26 december vorig jaar. Na lang zoeken hebben in Namibië een tankstation gevonden met een winkeltje dat open was. We kopen wat eten en omdat het kerst is, trakteren we onszelf op een ijsje. Dat blijkt tijdens het verorberen over datum. Nou ja, het is feest en we zitten in Afrika, dus uiterst relaxed wil ik ze weggooien. Geen vuilnisbak te vinden.
De vriendelijke pompeigenaar komt naar buiten en neemt het afval van me aan. Even wil ik iets over het ijsje zeggen, maar ach, laat maar...

Wat dit met platvoeten heeft te maken? Vooralsnog niks, totdat ik me omdraai om terug naar J. te lopen. En geen stap meer kan zetten, want er staat iets op mijn rechtervoet. Even kijken, het is wit, groot en het lijkt wel op een fourwheeldrive. Er zitten inderdaad vier wielen aan. Ah, het ís een 4WD.
Het duurt even voordat dat mijn hersenen inzinkt, maar dan begin ik heftig met mijn armen te zwaaien. Ik gebaar de bestuurder dat hij naar achteren moet rijden, maar die kijkt me aan alsof het een truc is om hem te beroven. Na een paar seconden heeft hij gelukkig door dat dit niet het geval is en rijdt hij een beetje achteruit.
Ik strompel wat, constateer dat er niks gebroken is en heb even zin om de chauffeur uit te gaan schelden. Maar die zit nog steeds apathisch achter het stuur en durft niet naar buiten. En ik wil de kerstvrede niet verstoren, dus gebaar de pompeigenaar dat alles goed is, stuur de chauffeur een dodelijke blik en ga naar J. terug.

Ze gelooft me in eerste instantie niet, maar ik weet haar te overtuigen. We kijken wat de schade is. Slechts één krasje met een ietepetieterig beetje bloed. Man als ik ben, ga ik wel uitgebreid koelen en kan ik de komende twee uur niet autorijden, maar we moeten toch concluderen dat ik wonderbaarlijk weinig gewond ben.
"Wonderbaarlijk?" J. trekt het in twijfel. "Ik zou als ik jou was gewoon één keertje blij zijn met die platvoeten van je."

11 Januari 2010 :: 22:23

Is there a doctor on board?

Hebt u er ook altijd al van gedroomd flying doctor te zijn? Ik wel, en mag mezelf inmiddels ook zo noemen (ook een soort miles high clubje). Ik behandel inmiddels meer patiënten in de lucht dan op de grond. In de lucht is het ook letterlijk een roeping, meestal in de vorm van 'We have a medical emergency on board, if there is a doctor on board, would he or she make themself known to the cabinecrew?' Op zo'n moment weet je dat je het hiervoor doet. Dat moment van heroiek, met wapperende haren en stetoscoop om je nek rennend door het vliegtuig, terwijl de mensen uiteenwijken om jou zo snel mogelijk ter plaatse te laten komen.

Dit is echter de realiteit...

Je hebt je bril af, schoenen uit, oordopjes in en net die ene houding aangenomen waarin je het wel een paar uur vol kan houden (en dat kostte 20 minuten schuiven, hangen en wurgen tot irritatie van je buurman). Je ogen vallen bijna dicht tot je in de verte iets hoort met 'doctor' en 'emergency' en je met een zucht bedenkt dat je een eed hebt gezworen die ervoor zorgt dat je je bril opzet, oordoppen uitdoet en je langs je nu pissig kijkende buurman wurmt (Alweer plassen?? Nee, dokter!). Op je sokken baan je je een weg door het hotsende vliegtuig (op zo'n moment altijd een beetje turbulentie) langs benen, armen en uitstekende hoofden. Je treft minstens twee, maar meestal zes stewardessen die geen idee hebben, maar wel een patiënt.

Terwijl je pogingen doet je ademhaling en hartslag onder controle te krijgen en ondertussen hinderlijke visioenen hebt van een reanimatiesetting, controleer je de patiënt. En om de spanning op te voeren krijg je vervolgens een strikvraag van de stewardess: 'De piloot wil weten of we een noodlanding moeten maken, we zijn nu namelijk nog boven land'. Zeg je 'Ja, landt maar, want ik heb geen idee wat deze patiënt heeft' dan zet je misschien voor niks 300 mensen aan de grond? Of je zegt 'Nou, ze haalt adem en heeft een hartslag, dus vlieg maar door' en dan hopen dat de patiënt niet boven de Atlantische Oceaan het loodje legt? Ik koos voor optie twee. Of je staat een half uur lang een koud washandje in iemands nek te leggen. Of je geeft een pijnstiller en een bemoedigend schouderklopje. Dat beseffen niet veel mensen, maar óók voor die momenten ben je dokter geworden.