27 Januari 2013 :: 23:16

Slapen

Er komen steeds meer woorden en langere zinnen uit dat kleine kopje. De nieuwste aanwinst is: "Hoef niet te slapen" - het liefst uitgesproken terwijl twee knuistjes hard in de oogjes wrijven.
Vanavond werd deze zin weer veelvuldig gebezigd. Koosje Jans moest naar bed, maar weigerde te slapen. Hartverscheurend, minutenlang aanhoudend gebrul kwam er uit haar slaapkamer zodra ze alleen in het donker was. Per toerbeurt togen José en ik naar boven, maar niks hielp. We vonden haar staand in bed, zittend, hangend over de zijkant. Voor een knuffel of een kus wilde ze wel even stoppen met huilen, maar neerleggen was het sein om de stembanden weer goed aan het werk te zetten.

Na de zoveelste keer - ik was de tel kwijt - vond ik haar echter liggend. Weliswaar brullend, maar overduidelijk zo moe, zo ontzettend bekaf. Er was maar één remedie en dat was dat ik bij Koosje Jans in bed kroop en naast haar ging liggen.
Nog één keer fluisterde ze in mijn oor. "Hoef niet te slapen." En langzaam, heel langzaam werd haar ademhaling rustiger.
Tijd voor mij om op te staan. Ik hoefde nog niet te slapen...

24 Januari 2013 :: 23:22

Alles voor de wetenschap

Tijdens mijn studie werd ik pas echt gelukkig in de specialisatiefase. Daarvoor had je nog wel eens stampwerktentamens, maar na twee jaar braken de jaren van onderzoeken en scripties aan. Mijn nieuwsgierigheid en eigenwijsheid kwamen hier goed van pas, die kon ik botvieren op studies naar het gebruik van 'Dat ziet niet uit' door Limburgers, het verschil tussen 'Meppel ligt tien minuten fietsen van Nijeveen' en 'Meppel ligt tien minuten fietsen verwijderd van Nijeveen' en een vergelijking tussen de prenominale possessieve constructies 'Tijmens scriptie' en 'Tijmen z'n scriptie'. U ziet het: reuze interessant!
En José, die zie ik ondertussen alleen nog bij het eten. De rest van haar vrije tijd besteedt ze aan het afronden van haar promotie, zodat ik dadelijk met een doctor dokter getrouwd ben.

Dus toen wij als jonge ouders een brief tussen de post vonden waarin ons gevraagd werd Koosje Jans op te geven voor het Baby Research Center aan de Radboud Universiteit, twijfelden wij geen moment. Elektrische draden aan het hoofd of intelligentietesten, kom maar op.

Vorige week dinsdag maakte Koosje Jans haar debuut als onderzoeksparticipant - en ik als begeleider. De kabouter gooide al haar charmes in de strijd, palmde de onderzoeksters in en ik hoefde alleen maar de trotse vader te spelen.
Wat blijkbaar gelukt was, want vorige week donderdag werden we teruggebeld. Of we mee wilden werken aan opnames voor VPRO's Labyrint. Die zouden in een uitzending aandacht besteden aan een onderzoek van het Baby Research Center en wilden daar graag beeldmateriaal bij. Ook al is het onderzoek al lang afgerond, dan moesten we maar gewoon faken.

Dus vandaag waren Koosje Jans en ik weer op de universiteit. Want alles voor de wetenschap. En om met onze koppen op tv te komen. Nu maar hopen dat ze ons niet wegsnijden.

22 Januari 2013 :: 08:55

Talenten

Je bereikt het meest als je je talenten benut.

Ik heb me lang afgevraagd wat de mijne zijn. Fietsen is in elk geval niet mijn grootste, anders had ik nu wel in Australië gereden. Schrijven dan? Ik tik best wat woorden weg en het levert ook nog wel eens wat moois op, maar dat ik daar nu het allerbest in ben? Als papa ben ik ook best geslaagd, hoewel aan de puur huishoudelijke skills nog wel wat verbeterd kan worden.

Vannacht werd ik wakker, de wekker gaf 4:52 aan. Ik maalde wat, zag de tijd voortkruipen, de nacht lengen en om 6:12 wist ik het. Wakker liggen, dat is mijn talent.
Het gebeurt regelmatig. Ik kan door niets of juist door iets gewekt worden, ben meteen klaarwakker en slaap vervolgens niet in. Uitrusten kan ik dan best, maar slapen lukt gewoon niet meer - in elk geval het eerste uur.
En hier faal ik nooit in, hè. Het gebeurt nooit dat ik na tien minuten weer weg ben.

Nu alleen nog een beroep zoeken waarin dit talent optimaal benut kan worden.

18 Januari 2013 :: 18:14

Vastlopende plaat

Als goede ouders proberen we Koosje Jans fatsoenlijk te drillen. Ze kan het hele leesplankje 'voorlezen', van aap tot schapen. Ze kan diverse dieren nadoen, waaronder de panda. En ze weet dat onze koningin Beatrix heet - hoewel dat meer een geintje van ons was.
En oh ja, ze kan tellen. In eerste instantie tot tien, wat dat zijn het aantal druppels vitamine D dat ze elke ochtend krijgt. Toen tot elf, omdat er elf vlinders in haar favoriete boekje staan. Twaalf hebben we erin gestampt en toen was het de beurt aan dertien. Daar ging het mis. Want na dertien werd ze een vastlopende plaat.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 11, 12, 13, 11, 12, 13. Enzovoort.

Even wilden we Koosje Jans voor zo veel onnozelheid straffen. Totdat we bedachten dat ze eigenlijk geniaal logisch dacht. Want na tien volgt elf. Dus is het elf, twaalf, der-tien, elf, twaalf, der-tien, elf, et cetera.
Geen speld tussen te krijgen. Dat wordt op zijn minst een Nobelprijs later.

07 Januari 2013 :: 11:53

Opbouwen

"Ik ben dat niet gewend. Dat moed-de opbouwen."

Het is de zaterdag voor Oud en Nieuw, we hebben net wat spareribs ingeslagen, sloten cola en natuurlijk wat sterretjes. José draagt Koosje Jans, ik de boodschappen. We lopen richting de auto als we een oudere vrouw passeren die met haar rollator richting winkel schuifelt, samen met haar dochter of zo.
"Ik denk dat het over het lopen achter een rollator ging, want snel is ze niet," zeg ik tegen José. Ik zie vraagtekens in haar ogen en vertel haar het zinnetje dat ik in het voorbijgaan oppikte.
"Neuh," zegt José. "Ik gok dat het over vuurwerk gaat." En ze proest het uit.
"Seks," schater ik.
"Uitgaan!"
"Xtc-pillen..."
"Vast voedsel!"
"De marathon. Daar moet je met zo'n rollator wel even voor oefenen, ja!"

Koosje Jans schudde meewarig haar hoofd. Spotten met ouderen, dat doe je natuurlijk niet.

Koosje Jans lachte natuurlijk hard mee, ook al had ze geen idee waarom. Maar anders had dit verhaal geen moraal gehad en dat kan natuurlijk niet...

03 December 2012 :: 22:09

Parlez-vous Français?

Wij communiceren tegenwoordig via de zwoele stem van Google Translate. Instellen van Nederlands naar een andere, enigszins verstaanbare taal en de vertalingen laten uitspreken. Goede avond gegarandeerd.

T: J'ai besoin de chocolat, bon sang
T: Maintenant, prenez le chocolat, femme
J: Placez-le dans un endroit où le soleil ne brille pas
T: Tu es vraiment drôle
J: Hahahaha
J: LOL
J: Je fais comme si de communiquer
T: Je vous laisse ce soir tous les coins de la salle de spectacle
J: Vous souhaitez!
T: Prenez ce fouet, mais
J: Vous tirez votre pantalon en cuir, alors?

Dus: Qui est doux, obtenir goodies.

01 December 2012 :: 16:27

Dit was november. (2)

Toen Tijmen vertelde dat hij mee ging doen aan #nanowrimo vond ik dat een prima plan. Ik had het namelijk druk zat en zag liever een woest typende dan een aandacht-tekort-komende mopperende echtgenoot. En daarnaast zag ik het als externe motivatie voor mijn eigen project van het najaar.

Naast mijn werk als medisch specialist in opleiding tot orthopedisch chirurg (alias AIOS) ben ik ook bezig met promotieonderzoek. Deze combinatie wordt geïnterpreteerd van 'Jij doet toch een gecombineerd traject?' (als in je vrije tijd promoveren een gecombineerd traject noemt wel ja) tot 'you are a sort of triple agent'. Met andere woorden, het is druk, zeker als je jezelf met enige regelmaat een deadline oplegt. En mijn project voor het najaar (lees november) was mijn promotie afschrijven. De artikelen zijn namelijk allemaal klaar en (op één na) gepubliceerd. Dus hoefde ik er volgens mijn begeleider 'er alleen nog maar een nietje door te slaan'. Dat is eufemistisch voor een introductie en discussie te schrijven... Na 5 jaar onderzoek ben ik nog steeds een optimist en denk ik dat ik dat in een maand wel kan, als 'triple agent' naast mijn 40-urige werkweek, diensten, het moederschap, hardlopen en sociale activiteiten. Ik had toch tijd over, want leuke echtgenote zijn was niet nodig in november, aangezien Tijmen 1667 woorden per dag aan het schrijven was. Bovendien, als Tijmen 50.000 woorden in een maand kon schrijven naast al zijn gewone bezigheden, dan kon ik er zéker een stuk of 5000 schrijven, dat was namelijk maar 10% van zijn hoeveelheid!

Dus ik volg exact het schema van Tijmen, elke dag 10% van zijn hoeveelheid schrijven. Het is goed te doen, ik word maar een klein beetje jaloers op al zijn sociale media-ondersteuning (er zijn zelfs dagelijkse bellers om hem te motiveren). Maar wat gebeurt er halverwege de maand? Tijmen wordt ziek! En van 1 dag niet schrijven, worden het er twee, drie en ineens bijna tien dagen niet schrijven. Druk met sapjes, thermometer en hoofdhuidmassages stokt ook mijn project, ik kan uiteraard niet rücksichloss doorgaan terwijl mijn eega in bed ligt te ijlen van de koorts!

Dus nu is het december en moet ik noodgedwongen mijn deadline opschuiven en na 5 jaar nog één maandje credits vragen bij mijn echtgenoot ('Ja schat, ik moet echt elke avond werken')...

30 November 2012 :: 14:09

Dit was november.

November, het bracht niet helemaal wat ik gedacht had. Ik zou natuurlijk weer jarig zijn en een mooi feest geven, maar bovenal zou ik meedoen aan NaNoWriMo, in één maand 50.000 woorden van mijn verhaal schrijven. Eigenlijk al een droom die uit zou komen, want met zoveel tekst heb je een mooie basis voor een boek.

Tot en met mijn verjaardag (13 november) was er niks aan de hand. Ik kreeg het briljantste cadeau dat ik kon krijgen, lag keurig op het schema van 1667 woorden per dag en er ontrolde zich zowaar nog een interessant verhaal ook. Het was af en toe worstelen, dat wel. Met de tijd, met de personages, met het verhaallijn, met mijn zelfvertrouwen. Maar ik kwam steeds alles te boven, alleen of met behulp van anderen. Dus toen ik op 15 november de kaap van 25.000 woorden rondde, had ik ook goede hoop dat ik het zou halen.
Alleen jammer dat ook op 15 november een virusje mijn leven binnensloop. De eerste dagen zorgde het voor hoofdpijn en vermoeidheid. Het feestje kon ik nog houden, maar het schrijven ging op halve kracht. En na vijf dagen werd de hoofdpijn aangevuld door koorts, waardoor er helemaal niks meer van schrijven kwam.

En nu is het 30 november. De laatste dag van de maand en ik ben nog net zo ver als tien dagen geleden. Zowel met de koorts als met het verhaal. Hoe weinig ik hier ook aan kan doen en hoe lief iedereen ook zegt dat het mijn schuld niet is, het voelt toch als een nederlaagje. Inderdaad, wel een verkleinwoord. Want wat er ligt, dat biedt mogelijkheden. De basis van het verhaal was ook met 30.000 woorden bijna rond en ik mag de komende tijd gaan schrijven, schrappen en herschrijven.
Moet wel eerst dat virus mijn leven verlaten. Maar dat zal vast lukken.

19 November 2012 :: 20:19

Disco

"Een discobol/discobal/spiegelbol is een met kleine spiegeltjes beklede bol die dient om een theatraal lichteffect te bewerkstelligen. Vaak is de discobol aan een motor bevestigd zodat deze kan draaien, door de discobol met spots vanuit verschillende zijden te belichten wordt een patroon van bewegende lichtvlekjes verspreidt. De discobol werd vooral populair door zijn toepassing in discotheken in de jaren 70. [Wikipedia]" 

Terwijl ik een paar weken geleden opperde tegen Tijmen dat wij ook eens een discobol moesten hebben, had de Santenkraam het cadeau voor de verjaardag van Tijmen al in huis gehaald. En kreeg hij die twee weken geleden omdat ze helaas op het feest zelf niet konden komen. Dus zaterdagmiddag de discobol opgehangen. En ja hoor, in plaats van het voor ons zo gebruikelijk 'kringgesprek-feestje', werd het een dampend en stampend feest, allemaal dankzij de discobol!

 

Toen wij vanavond daar min of meer van bijgekomen waren besloten we te kijken welk effect het zou kunnen hebben op onze rustige zondagavond: Lichten uit, discobol aan, dansmuziek aan en voor de tweede avond op een rij ging het los! Wij dansten, schudden de billen, draaiden de heupen... En daarna genoten wij, al loungend op de grond (normaal 'lig' je, maar met een discobol 'lounge' je) van ons discobolletje die alle lichtjes probeerde te pakken.  

Vanaf nu elke avond Disco HRVDS!

08 November 2012 :: 22:22

Gewoontedier

Ik had vanochtend enige moeite met uit bed komen. Wilde 5 minuten snoozen, maar zonder bril verzette ik eerst twee keer de tijd in plaats van het alarm en bleven er na correctie hiervan nog 2 minuten snoozetijd over. Aankleden, boterham eten, tanden poetsen en dan met enige tegenzin jas aan en sleutel in de achterdeur gestoken.

Flits!

'Huh,' denk ik terwijl ik naar de onbewolkte lucht kijk. 'Onwee-' GGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG! De rest van mijn gedachte wordt overstemd door een enorme donder die als een golf over ons huis heen komt en niet meer ophoudt.

Ondertussen heb ik de deur opengedaan, vanwege het onheilspellende geluid weer gesloten en weer geopend. Want als er een explosie zou volgen, moeten de ruiten natuurlijk niet springen! Zo leer je jezelf om 7.00 's ochtends kennen; als er een ramp gebeurt, sta ik als een soort debiel een schuifpui open en dicht te doen.

Die explosie komt niet. Via twitter komen Tijmen en ik er snel achter dat het een ontploffing in de de electriciteitscentrale in Nijmegen te zijn, waar inmiddels wat witte rook een armetierig zwarte rookpluim was opgevolgd. Aangezien dat er minder bedreigend uitziet en het aanhoudende geluid geen instortende brug meer kon zijn, lijkt het me handig te profiteren van mijn hartslag tussen 150 en 200 door op de fiets naar mijn werk te springen. Tijmen staat echter driftig met zijn telefoon te zwaaien: BNR meldt op twitter dat ramen en deuren dicht moeten! Met als enige zeer zwakke argument dat ik poli heb, stap ik toch op mijn fiets. Je kunt immers niet 'omdat twitter het zegt' twintig patiënten en een paar collega's in de kou laten zitten. En ik hou mezelf voor dat die dampen heus zo giftig niet zullen zijn. Onderweg blijkt er op een subtiel brandluchtje na niks veranderd, iedereen fietst of rijdt gewoon naar zijn werk. Er komt welgeteld één brandweerauto langs. Alleen dat continue gebrul alsof er een straaljager boven je hoofd hangt... 

Het was een bizarre gewaarwording dat als er een ramp lijkt te gebeuren (achteraf bleek het gelukkig reuze mee te vallen; geen gevaarlijke stoffen, geen gewonden), iedereen stoïcijns doorgaat met de dagelijkse routine, inclusief mezelf. En dan kan je misschien zeggen dat er geen alarm afging en er het eerste uur geen officiële berichtgeving was, maar ik denk dat dat niks had uitgemaakt. Tegen beter weten in gaat iedereen als een gewoontedier door waar hij/zij mee bezig was. Eerlijk gezegd denk ik dat ik zelfs kwaad op Tijmen had kunnen worden als hij mij écht had proberen tegen te houden. Wonderlijk...