28 Februari 2008 :: 18:08

De week van de aardbeving

Rosalie heeft deze week uitgeroep tot de Week van de Aardbeving. En als echte import-Limburger denk je meteen terug aan die donkere nacht in 1992. Uiteraard lag ik te slapen, want de tijden van het dronken rondhangen in de stad (lees: studiejaren) lagen nog ver en ver voor me. Sterker nog, ik was toen nog zo'n leergierig groep 8-ventje. Altijd in een boek aan het lezen, als eerste klaar met de rekentaken, dikwijls een 10 voor dictee en zo'n kortgeschoren koppie met een dun vlechtje in de nek, een oorbelletje en altijd spijkerjasjes aan. Enfin, u kent die jongetjes wel. Wat ik mij vooral herinner, is dat ik die ochtend iets erover in mijn agenda heb geschreven. Dat deed ik altijd met belangrijke zaken, zoals hoe ik er later uit wilde zien (zwarte leren jas, wit T-shirt, spijkerbroek; kortom: Fonz-style).
En zoals ik al in het vorige stukje schreef: ik ben nogal nieuwsgierig. Dus ik pakte mijn Petzl (zo'n hoofdlamp, u weet wel) en een schop en ik groef mij in een gang door mijn persoonlijke archief. Ja, hoor, daar achterin, daar stonden enkele dozen uit 1992. Allemaal werkstukken, gipsen gebitafdrukken en andere creatieve uitspattingen gingen door mijn handen totdat ik de betreffende agenda vond. Snel bladerde ik naar 13 april en ja, hoor, daar stond het:

"Vannacht was het zo cool. Ik werd wakker van getril en gerommel alsof het onweerde. Meteen wist ik het: een aardbeving. Ik ben lang uit met mijn armen en benen wijd op bed gaan liggen, zodat ik er niet uit zou vallen. Helaas was het snel voorbij. Daarna zijn wij allemaal naar beneden gegaan en G. heeft er doorheen geslapen. Haha! Het was echt te gek."

Die jeugdige overmoed. Toen al.

Hebt u ook een schokkend verhaal dat u graag kwijt wilt? Zet het dan op uw eigen blog en net als bij een echte beving trilt het zo steeds verder weg.

27 Februari 2008 :: 19:58

Virginie, de Nederlandse taart

Maanden na het eerste contact hierover, was het vandaag eindelijk zo ver: Virginie kwam haar Makro-machtiging en mijn pasje ophalen. Nieuwsgierig als ik ben, vroeg ik haar natuurlijk naar de reden van haar Makro-bezoek. Want zij heeft geen groot gezin om veel boodschappen voor te halen en voor zo ver ik weet, heeft zij ook geen horeca-onderneming.
"Nou, beste neef, ik hoop daar enkele ingrediënten voor mijn wereldberoemde taarten te halen. Want nu moet ik ze vaak per kleine hoeveelheden inslaan en dat is dus hartstikke duur."
"Wat heb je dan nodig, Virginie?"
Wat toen volgde, was een lang boodschappenlijstje waar ik werkelijk hélémáál niks van kende. Had Virginie Chinees gesproken, dan had ik er net zo veel van kunnen maken.
Maar goed, we hadden het dus over de taarten van Virginie en J. kwam binnen.
"J., heb jij de taarten van Virginie wel eens gezien? Dat zijn echte toppers op het net!"
Aangezien J. nog nooit zo'n baksel had mogen aanschouwen, togen wij online naar de hyves van mijn tantes. Daar zijn de taarten namelijk overzichtelijk bij elkaar geplaatst.
Na een kwartiertje oooh'en en aaah'en, viel mij een dingetje op. Niet heel veel taarten hebben hun naam er bij staan, maar waar de naam bij staat is het Sacher en Gingerbread. Als volbloed neerlandicus had ik meteen door dat dit geen inheemse namen zijn.
"Virginie, is er eigenlijk ook een echte Nederlandse taart? Zo eentje die in het buitenland reacties oproept als 'Aah, lekker, een heerlijk stukje Nederlands eten!'?".
Helaas antwoordde Virginie met "Uhm, nee, ik kan niet zo snel iets bedenken. Nou ja, de vlaai, maar dat is a) Limburgs en b) ook geen echte taart natuurlijk."

En nu zit Virginie dus met een probleem. Want als niemand ons kan vertellen wat een typisch Nederlandse taart is, zal zij er zelf een moeten verzinnen. En natuurlijk wordt die dan naar haar vernoemd.
Virginie, de Nederlandse taart.

26 Februari 2008 :: 23:33

Cyriel en Prosper en de Valse Voicemail

Prosper en ik, wij houden wel van een pannenkoekje. Het liefst met Mars Icecream na en als kroon op het werk een ouderwets theedoekengevecht. Zo eentje waarbij je na afloop geen lucht meer hebt en je armen en benen onder de rode striemen staan. Ja, daar worden wij echt gelukkig van.
Daarom hebben wij ook besloten met enige regelmaat een dergelijke avondje te regelen, het liefst in het gezelschap van Sidje. Zonder Sidje is het ook leuk, maar toch, zij brengt de juiste vrouwelijke inbreng in ("Nou nou, sla elkaar nu eens niet zo hard! Daar komt alleen maar stront van.").
Zo dus ook gisteravond. Maar natuurlijk doen wij meer dan alleen kaas en stroop en ijs wegwerken en elkaar de hoofden inslaan. Wij zijn namelijk ook ook van de Gemene Gebbetjes en de Tirannieke Telefoontjes. Dan bellen we iemand op die we kennen en proberen we hem (of haar, want we maken geen uitzondering op geslacht) voor de gek te houden. Sms'en kan ook. Denk bijvoorbeeld aan het sms'je "He zus, ik ga acht uur vanavond niet redden, maar negen uur moet lukken. Je broertje". En natuurlijk had je dan helemaal geen afspraak, dat spreekt voor zich.
Gisteren besloten we dat het tijd werd Virginie eens te verrassen. Met een telefoon waarvan onze tante het nummer niet kende, belden wij in spanning op. Trrrring, trrrring, trrrring. De voicemail. En wat we toen improviseerden, dat kunt u hier teruglezen.

Laat u gerust uw nummer achter. Dan bent u de volgende keer aan de beurt!

24 Februari 2008 :: 16:59

Een heerlijke zondagochtend in februari

Voor een wielrenner is het weer begonnen. Waar december en januari voor de meesten in het teken staan van kilometers maken, zijn nu de voorjaarswedstrijden weer begonnen. Dit zijn clubwedstrijdjes op rondjes van 800 meter tot 2,3 kilometer die dan één uur tot anderhalf uur lang verreden worden. Alle categorieën door elkaar en gewoon lekker rijden. Sommige wielrenners pieken echt op deze wedstrijdjes, maar voor de meeste is het slechts een voorbereidingswedstrijd.
Omdat ik deze winter een crossseizoen heb verreden, stond vandaag voor mij de eerste voorjaarswedstrijd op het programma. Het was bewolkt, maar droog en redelijk warm. Prima fietsweer. Lekker rustig naar Oss gepeddeld, me daar ingeschreven, rugnummer opgespeld en aan de start gaan staan. Vanaf het begin werd er hard doorgereden en ik kwam redelijk mee. Ik had me voorgenomen om in het peloton te blijven, maar helaas, af en toe kwam ik in een klein groepje voor het peloton terecht. Ho! Terug laten zakken! Na zo'n veertig minuten dom doortrappen verslapte mijn concentratie. Ik ging om me heen kijken, zag dat de lucht nog steeds bewolkt was en het kwam een beetje grauw op me over. Ook de rondjes begonnen saai te worden. Elke keer weer dezelfde bochten, iedere keer weer aanzetten na de bocht en maar door en maar door. De sleur begon toe te slaan en toen ik hoorde dat we nog een half uur te gaan hadden, vroeg ik me af waar ik in godesnaam mee bezig was.
Dus toen de zon flauwtjes doorkwam, heb ik mijn benen stilgehouden, ben langs de kant gaan staan, heb ik een bloemetje geplukt en ben ik mijn ploeggenoten gaan aanmoedigen. Hup, hup! Een heerlijke zondagochtend in februari: daar moet je van genieten!

Ach, volgende week rijden we wel weer zo'n wedstrijdje...

23 Februari 2008 :: 10:40

Hé, wat leuk, een bloemetje!

• Om vijf uur kwam ik bij de bloemisterij en om zes uur had ik afgesproken met mijn galadate. Dat kon dus net. Gelukkig werd ik snel geholpen, dus toen ik om mijn corsages vroeg, werd er een mooi roze roosje in folie gewikkeld.
  "Dat is dan drie euro vijftig."
  "Ja, maar ho eens even. Ik had er toch twee besteld?"
  "Twee? Dat heb ik dan verkeerd begrepen. Maar wacht even, ik maak er een nieuwe bij."
  Tja, wat heb je nu aan één corsage? Ook helemaal niks. Dus ik had weinig keuze, wachtte tot ook mijn corsage af was, kreeg een hele instructie over hoe die dingen gedragen moeten worden en was om half zes thuis. Ach, ik hoefde me ook alleen nog maar te douchen, te scheren, m'n pak aan te trekken en mijn haren te kammen.


• Om zes uur precies stond ik op de meest romantische plek van Nijmegen: het winderige kruispunt van de Annastraat en de Groenestraat. De corsages hadden drie wervelwinden en twee hoosbuien overleefd en ook ik was nog redelijk toonbaar. Van ver zag ik mijn date aan komen fietsen. Ik herkende haar meteen aan haar wintersportjas. Ze stopte even, bewonderde de bloemen en we fietsten samen verder naar het gala en het voorafgaande diner. Daar aangekomen kreeg ze haar sleutelbos niet uit haar ringslot, dus dat slot kon niet meer om de fiets en moest mee naar binnen. Heel mooi, in de ene hand een corsage en in de andere een ringslot. Als dat niet stijlvol binnenkomen is!


• In de garderobe hebben we een kwartier staan klooien om de corsages erop te krijgen. Hij paste perfect bij haar jurk, dus dat was cool. En bij haar zat hij ook snel goed, want bij een vrouw hoort een corsage te hangen. No problemo. Maar toen. Bij mij dus. Daar moet 'ie rechtop staan en met slechts een speldje is dat dus echt een kunst. Vijf keer prikken, twee bloedende vingers en een hoop stijlvol gevloek later zagen we er dan toch uit om door een ringetje te halen.
  Het is dan echter toch jammer dat iedereen de rest van de avond je aanspreekt met "Hé, wat is dat voor een bloemetje? Oh, hoort dat op een gala? Dat wist ik echt niet." Waar oh waar zijn de goede manieren gebleven?


• Mijn date en ik zagen eruit om door een ringetje te halen. Ik had een mooi wit pak aan, zij een donkere jurk met roze accenten en dankzij de corsage paste het ook prima bij elkaar. Van tevoren had ik wel mijn twijfels over of ik niet veel uit de toon zou vallen met mijn witte pak, aangezien het er wel heel erg netjes uitziet, maar hé, eigenlijk hoor je natuurlijk een rokkostuum aan te hebben. Gelukkig was dat volkomen overbodig. Want je kunt zeggen wat je wilt, maar wielrenners kunnen zich niet kleden. Iedereen zag er netjes uit, hoor, daar niet van, maar kwam wel in een pak dat je ook naar je werk aankunt. Bovendien had geen van de mannen een corsage voor hun galapartner geregeld, waardoor ik toch weer een boel deuken in relaties heb weten te slaan.
  "Zie je, Cyriel denkt er wel aan! En ik had nog wel zo veel hints gegeven!"
  Gelukkig was er nog een andere man zo attent geweest. En u raadt het al: ook deze attente heer was in het wit. Mannen met witte pakken zijn mannen met smaak, dus!


• Halverwege de avond kreeg ik voor het eerst in mijn leven van een vrouw in het wild te horen dat ik een lekker ding ben. Oké, oké, weliswaar alleen op de fiets en de opmerking was zelfs eigenlijk enkel een intro voor de toevoeging "maar op de schaats zie je eruit als een kneus", maar laat mij vooral even die intro onthouden. Zucht, zwijmel.


• Om een uur was het feest afgelopen en vol spanning liep ik naar buiten. Zou het weer regenen? Zou mijn fiets er nog staan? Gelukkig, geen verrassingen! Dus ik heb mijn partner naar huis gebracht, haar bedankt voor een leuke avond, natuurlijk niet aan de galaplicht voldaan en... ik ben naar de stad gefietst. Want daar gingen we nog even verder met waar we gebleven waren: de wodka-jus.

En na een typische alcoholnacht voor mij (slecht slapen, vaak wakker), werd ik vanochtend gewekt door een constant gebonk. "Nee hè, geen kater!" Maar het bleek de buurman die zijn kamer aan het verbouwen was en dat stelde mij toch gerust. Niet té veel gedronken en nu weer fris aan het werk. Hoppatee!

22 Februari 2008 :: 16:49

Een beetje van mezelf en een beetje van...

J. staat in de deuropening. Ze heeft haar jas al aan en haar weekendtas hangt om haar schouders. Vanavond gaat ze naar een toneelstuk van een vriend en ik ga niet mee. Oorspronkelijk zou ik er ook bij zijn en ik had er ook echt zin in, maar toen besloot mijn wielrenvereniging dat ze hun lustrumgala vandaag gaan houden. En daar kan en mag ik niet afwezig zijn. Jammer, maar helaas.
Goed, J. is dus klaar om weg te gaan. Omdat ik nog mijn overhemd gestreken moet hebben, vraag ik waar onze strijkplank en het strijkijzer staan. Ik ben namelijk niet van de gladde bloesjes en gesteven broeken. Dus ik heb vanavond niet alleen mijn eerste gala in vijf jaar, ik moet ook voor het eerst in vijf jaar strijken. J. kent me en pakt de strijkplank. Dat gaat immers sneller dan als ik zelf alles overhoop haal, ook al zegt ze waar de plank staat. Ik leg de plank op tafel, steek de stekker van het strijkijzer in het stopcontact, praat nog even met J., geef haar een kusje ter afscheid en wil gaan strijken.
Ineens hoor ik J. gillen: "Ho! Stop! Zo gaat dat niet! Hoe warm staat 'ie?"
"Uhm, iets met drie bolletjes. Is dat goed?"
"Ooooh, dat is veel te warm! Kijk even hier, in het shirt, daar zie je hoe warm het moet zijn."
Een zucht ontsnapt aan haar keel. Ik wacht even en wil verdergaan.
"Cyriel, Cyriel, heeft je moeder je nooit leren strijken? Je moet eerst je overhemd openknopen en het pand voor pand strijken. Kijk, zo. Vergeet trouwens niet eerst de kraag te doen."
Met open mond zie ik hoe alle vouwen uit het eerste pand verdwijnen. Ik denk dat ik dat ook kan en wil aan de achterkant beginnen.
"Uhm, je mag best iets harder drukken. En strijk altijd met de punt naar voren, dat werkt beter."
J. laat me nog een keer zien hoe het hoort. Ondertussen hoeft alleen nog de linkerzijde van de voorkant gestreken te worden. Alles wat J. mij net verteld heeft, breng ik in de praktijk en ik krijg alles glad. Op een vouw na dan, die J. eruithaalt.
Ik knoop het shirt dicht, hou het bij de schouders voor me en zeg: "Zo, lang niet gek voor een semi-eerstekeer! Maarreh, moest jij eigenlijk niet weg, schat?"

21 Februari 2008 :: 15:29

Mannen met cadeautjes

Bij OctavieW wordt er heerlijk gediscussieerd over hoe mannen hun vrouwen zouden moeten verrassen met fijne presentjes en prachtige cadeaus. Want ja, een vrouw verdient wel wat spontane aandacht en verwennerij, maar dat zien mannen niet altijd.
Nu ben ik een man die gezegend is met een klein beetje romantiek in zijn kleine teen. Niet dat ik mezelf wil neerzetten als de perfecte partner, maar vooruit, ik kom er toch wel dicht in de buurt. Nou ja, als het gaat om verrassingen en cadeautjes dan. Zo wil ik u de volgende conversatie niet onthouden tussen J., onderstaande en twee bevriende koppels. Gaandeweg het gesprek ging ik steeds meer glimmen. Lees mee.

Vrouw 1: "Oh, het is weer halverwege het jaar en dan zijn we alledrie jarig." [Met alledrie werden natuurlijk de dames bedoeld, C.]
Vrouw 2: "Ja, en dit jaar worden we vijfentwintig."
J.: "Als we nu geen mooi cadeau krijgen, dan weet ik het niet, hoor."
Vrouw 2: "Pfff, ik zal wel weer zelf moeten zeggen wat ik wil krijgen. Echt spontaan is het niet."
Vrouw 1: "Ik zal het je sterker vertellen: ik moet elk jaar mijn eigen cadeau kopen. Hij gaat er niet eens voor naar de stad."
J.: "Oh? Ik weet echt nooit wat ik krijg, want Cyriel wil dat per se zelf verzinnen en ook nog eens geheim houden tot hij het geeft. Dat is ook geen pretje, hoor!"
Vrouw 1 en 2: "Heren, horen jullie dat? Dit jaar willen we dat jullie je zoals Cyriel gedragen. Het hoeft maar één keer, maar doe eens zoals hij!"

U begrijpt, ik voelde mij even licht zweven. Blijkbaar doe ik het nog niet eens zo verkeerd.
Tegelijk zorgde dit voor een extra druk op mijn schouders. Want ook met J.'s 25e verjaardag wilde ik zelf iets verzinnen, maar ik had nog geen idee wat. En juwelen en geurtjes zijn altijd wel oké, maar stiekem ook zo standaard. Dus nee, dat kon het niet worden.
Ondertussen kwam de Grote Dag steeds dichterbij en werd mijn wanhoop groter en groter. Ik wist wel 25 cadeaus, maar of het was niet leuk genoeg of ik wist niet zeker of J. het zelf wel leuk zou vinden. Totdat ik in de Bruna stond. Daar zag ik namelijk strijkpapier en ik bedacht het volgende: als ik nu eens een T-shirt maak met op de voorkant een foto van J. en de tekst Ik ben vandaag 25 geworden en het enige dat ik van mijn vriend kreeg, was dit goedkope T-shirt.... Dan zou ik namelijk het volgende op de achterkant strijken: ...maar ik had veel liever: en daaronder een lijst van 25 cadeaus waarvan ze er een mocht aanvinken. Uiteraard was de laatste optie Wees niet zo lui en verzin zelf wat!.
En daar heeft J. toen voor gekozen. Logisch, want hé, dan is de verrassing nog groter. En vrouwen houden van verrassingen. (Oh, even tussendoor een geheimpje: mannen ook. Dus vrouwen, verras uw man ook eens spontaan met iets leuks.) Het proces begon dus weer van vooraf aan. En nu komt het: J. heeft haar cadeau nog steeds niet gehad. Nou ja, dat T-shirt natuurlijk wel, want anders had ze niks kunnen aanvinken, maar ik moet haar het echte cadeau nog geven.
Foei, nietwaar? Maar voor u allemaal over mij heenvalt en roept wat u ervan vindt: ik weet allang wat ik haar ga geven. Het kon alleen tijdelijk niet. J. weet nog van niks, maar ik weet dat ze het geweldig gaat vinden. Ze moet alleen nog even geduld hebben, het komt er echter aan.

20 Februari 2008 :: 18:03

Over niet kunnen eten, door de regen naar huis fietsen en andere typische gala-activiteiten

Als een echte heer heb ik zojuist twee corsages besteld. Komende vrijdag heb ik een gala met een bijbehorende date en je kunt dan uiteraard niet met lege handen aankomen. Nee, "een man een man, een gala twee corsages" is een van mijn motto's.
Mijn witte pak hangt klaar en ik heb er zin in. Want Cyriel en gala's, dat levert altijd iets onverwachts op. Ik heb nog maar een keer een gala gehad waarbij alles liep zoals het zou moeten lopen en eerlijk is eerlijk, dat was eigenlijk het saaiste gala dat ik heb meegemaakt. Ik ga u een kleine opsomming geven van wat er zoal met mij gebeurt op en rond gala's en u zult mijn voorpret volledig begrijpen.

Mijn eerste gala: ik zat in de galacommissie, had een date met een meisje dat ik stiekem erg leuk vond en dat zorgde ervoor dat ik bij de Griek slechts twee happen Gyros door mijn keel kreeg. En geen bodem en wel drank: dat wordt mooi. Helemaal mooi als je in het premobieletelefoontijdperk om half drie 's nachts niet naar huis kunt bellen om opgehaald te worden en daarom tien kilometer naar huis moet lopen door de regen. Zonder jas(je), want die had ik natuurlijk afgestaan aan mijn galapartner. Die kun je immers niet in alleen een jurk laten lopen.

Mijn tweede gala: ditmaal ging ik alleen naar het gala. En dat kwam eigenlijk goed uit, want ik moest 's avonds twaalf kilometer naar huis fietsen. Het gala zelf verliep redelijk vlekkeloos, maar toen ik mijn fiets opstapte barstte de hemel open en alle twaalf kilometers lang zijn er constant emmers water over mij heengegooid.

Mijn derde gala: vlak voor het gala ging het uit met mijn toenmalige vriendin. Omdat wij echter dezelfde studie deden, zouden we wel beiden naar het gala gaan. Mij werd vriendelijk doch dwingend verzocht geen date te regelen, want ja, dat zou toch te veel emoties oproepen. Maar wie schetst mijn verbazing als ik op het gala kom? Zij blijkt wel een date te hebben meegenomen, want "alleen is toch eigenlijk maar alleen op zo'n gala en deze jongen betekent verder niks voor mij, hoor." Natuurlijk was ik een beetje pissed off en dat werd er niet beter van toen ik naar huis wilde gaan. Wie had mijn fiets gejat? Ik kon weer eens van een gala naar huis wandelen...

Gala vier verliep zoals gezegd redelijk normaal en daarna heb ik mij vijf jaar lang niet meer op een galafeest getoond. En nu heb ik komende vrijdag weer zo'n mooi feestje. Helaas niet met J., want die kan niet. Maar wel met een date, die ik er op de fiets heen breng. Alle voortekenen voor een mooi avondje dus!

19 Februari 2008 :: 17:35

Na de eerste schrik

Vanochtend sjokte ik, zoals elke ochtend, met veel slaap in mijn ogen en mijn pantoffels om mijn voeten naar de brievenbus om de krant te halen. Een heerlijke manier om wakker te worden, normaal gesproken dan....
Ik ben niet een doorsnee krantenlezer. De doorsnee krantenlezer begint de voorpagina te lezen en eindigt ofwel achterin de krant of ergens halverwege en slaat de rest over. Ik vind het daarentegen leuker om ergens in het midden te beginnen met lezen en kriskras door de krant heen te slalommen. Zo ook deze morgen. Ik stond in de lift terug naar mijn kamer en sloeg de krant ongeveer halverwege open en toen sprong het slechte nieuws me als een kangoeroe met rabiës in het gezicht, zodat ik in een klap wakker was. Nee, het is niet zo dat ik Kosovo-Servische sympathieën heb en ik tegen de onafhankelijkheid van die regio ben. Ik ben ook niet verontrust door het rapport dat een of andere commissie over het onderwijsbeleid of over het beleid bij Ajax heeft geschreven. Die nieuwsonderwerpen fascineren me, maar grijpen me niet zo erg aan als wat ik vanmorgen in de lift onder mijn ogen kreeg. De inventaris van Het Land van Ooit wordt geveild.......

Ik las dit en een traan welde op in mijn ooghoek. Ik zal u niet vermoeien met de flashbacks van wonderlijke gebeurtenissen uit mijn jeugd die ik in de sprookjesachtige omgeving van het Land van Ooit heb beleefd. In een ander, terneergeslagen, tempo slofte ik vanuit de lift naar mijn kamer om even op de bank te gaan zitten en bij te komen. Ik besefte me dat Het Land van Ooit definitief niet meer was en ook nooit meer zou zijn.
Angstscenario’s doemden onvermijdelijk bij me op: Kos met de Snor die naar het slachthuis moest, Sap de Aardwortel die huilend bij omgehakte bomen stond, Ridder Graniet-Sterker-Dan-Ik-Kan-Niet die zijn paard bij het CWI parkeerde om een uitkering aan te vragen. Nee, vrolijker werd ik hier niet bepaald van.
Ik las verder. Naar het bleek zou de veiling op 3 maart beginnen en een week duren.... Ik vroeg mij af wie de moeite zou nemen om naar Drunen af te reizen en daar als een hedendaagse veroveraar annex plunderaar het Land van Ooit binnen te dringen en alles naar zijn gading tegen een spotprijs naar zijn eigen burcht te verschepen.
Mijn krant heeft de bijzonder nuttige neiging om voor de actieve lezer die meer wil weten, en ik reken mij uiteraard tot die categorie, links naar internetsites te vermelden onderaan sommige artikelen. Enigszins van de schrik bekomen begaf ik me richting mijn slaapkamer, waar mijn computer staat. Mijn nieuwsgierigheid won het toch van mijn afkeer, zoals het een nieuwsgierige krantenlezer betaamt. Ik surfte volleerd naar de link die onderaan het artikel stond. Aangezien ik pragmatisch en opportunistisch tegelijkertijd ben, kwam de gedachte in mij op dat ik, aangezien ik sinds kort een nieuw appartementje bewoon, nog wel wat leuk meubilair kan gebruiken. En ach, wie heeft er nu meer recht op een stukje Land van Ooit: de inhalige handelaar, die nietsontziend uit is op winst en over lijken gaat voor een simpele grijpstuiver, of ik, de eerlijke en oprechte Land-van-Ooit-liefhebber die er al van jongs af aan kind aan huis was?
Mijn ogen lichtten op toen ik zag wat er zoal in de uitverkoop ging: koetsen, draaimolens, standbeelden van Kos met de Snor, het was binnenkort allemaal te koop. Ik denk ook dat mijn tantes Virginie en Rosalie een jubelend gevoel van binnen krijgen als zij zien wat er zoal te koop is. Ik doe een willekeurige greep uit de catalogus, misschien dat zij mij op 3 maart willen vergezellen naar Drunen.

Voor de liefhebbers van meer:
http://www.troostwijkauctions.com/NL/Veiling/11709/HET_LAND_VAN_OOIT.aspx
http://www.troostwijkauctions.com/NL/Veiling/11710/HET_LAND_VAN_OOIT.aspx

19 Februari 2008 :: 07:51

Mijn beste Prosper

U denkt dat Prosper alleen in mijn hoofd bestaat? Dan zult u vandaag nog raar opkijken, zo heb ik uit zeer betrouwbare bron vernomen!

18 Februari 2008 :: 17:30

Voor het zingen de kerk uit. Of juist niet?

Ik ben opgegroeid in het gelovige Zuiden des Lands. Ik heb op een katholieke scouting gezeten. En de RK uit de naam van mijn middelbare school stond voor Rooms-Katholiek. Maar ik ben totaal ongelovig en had zelfs vrijstelling van het vak katechisme.
Eigenlijk heb ik er nooit meegezeten. Maar sinds ik een schoonvader heb die actief is in de kerk en er in mijn omgeving toch verrekte veel mensen voor de kerk trouwen, kom ik wel eens bij een mis of dienst of hoe dat heet. En dan begint het Grote Twijfelen. Niet over de vraag of er nu iets is of niet, want dat zie ik later wel. Nee, ik weet nooit hoe ik me moet gedragen. Het geloof staat immers bol van de rites. Die ik niet ken. Waarvan ik bij God niet weet wat er van mij verwacht word.
En daarom verander ik in de kerk altijd in een voorbeeldig kuddedier, waarbij ik probeer te onderscheiden wat ik wel en wat ik niet moet doen. Ik sta dus wel op als iedereen staat en doneer met een uitgestreken gezicht wat kleingeld in het mandje, maar ik loop niet naar voren voor een hosti en meezingen en kruisjes slaan is ook al niet aan mij besteed.
Tja, dat leert men ook met vallen en opstaan, want de eerste keer ben ik wel ter communie gegaan en daar wist ik eigenlijk helemaal niet wat ik moest doen. Gelukkig kon ik de drie mensen voor me goed observeren en deed ik maar precies wat zij deden. Toen ik daarna aan iemand vroeg hoe het precies moest, hoorde ik dat ik daar helemaal niet had horen te staan. Nu blijf ik keurig zitten, maar ook dat voelt een beetje vreemd. Het is namelijk wel erg goed te zien dat je niet naar voren gaat en je voelt je dan een nog grotere buitenstaander.
Ook ben ik wel eens opgestaan, omdat dat in het misboekje stond. Maar er bleek eerst nog een preekje te komen en daar stond ik dan in mijn eentje. Snel maar weer gaan zitten en heel stil rood worden.

Ja, je zult het niet zeggen, maar eigenlijk is de kerk voor mij nog steeds één groot avontuur.

17 Februari 2008 :: 15:52

Wie niet sport, die spoort niet

Een strakblauwe hemel en in de zon een aangenaam temperatuurtje: tijd om te sporten. Want wie niet sport, die spoort niet, is mijn motto. En op zich is niet sporen geen probleem (want hé, ik spoor zelf ook niet helemaal), maar een mens kan maar beter een motto hebben.
Dus ik drie lagen strakke wielrenkleding aan en op de fiets. Wat heb ik genoten, mensen. Zon op mijn bolletje, soepel draaiende benen en het beste: overal hardlopende meisjes. Want vergeef me de volgende seksistische opmerking, maar godnondeknetter: er is niks sexy'er dan hardlopende meisjes (of vrouwen, al wat u wilt). Vooral als ze van die rode wangen hebben. Wat bloesjesdag voor Martin Bril is, is hardlopende-meisjesdag voor mij. Nee, een meisje dat hardloopt, is toch eigenlijk wel een meisje op haar aantrekkelijkst.

Ook al doen ze aan hardlopen, want ik als wielrenner pleeg altijd te zeggen: "Hardlopen is voor mietjes." Of "Als ik zou moeten hardlopen, had mijn fiets wel benen gekregen." Ja, ik ben een man van motto's!

16 Februari 2008 :: 13:51

Digitaal stampvoeten en vuistzwaaien

Dit verhaal begint halverwege januari. Voor een klant van mij maak ik een mooie folder en daar moeten natuurlijk kekke plaatjes in. Aangezien de kosten niet al te hoog mogen worden, zoek ik enkele passende stockfoto's uit.
Als ik ze wil bestellen, moet ik natuurlijk betalen. Logisch, snap ik, maar wel een klein probleempje. Want tot nu toe heb ik alles bij Nederlandse internetbedrijven besteld en zo nog nooit een creditcard aangeschaft. En nu moet het geld de Grote Zee over. Dus ik meld me aan bij Paypal, plaats de bestelling, betaal met mijn nieuwe rekening en wacht een paar dagen. Dat het niet meteen overgemaakt is, snap ik namelijk best. Geld zwemt niet en ja, het moet toch die plas over.
Maar als ik na een week nog niks gehoord heb, stuur ik ze toch maar even een mailtje. Gewoon ter herinnering, hoor, niks bijzonders. Of er misschien iets mis is gegaan en zo ja, hoe ik dit kan oplossen. Ik ben de beroerdste niet, help ze graag.
Hmmm, als ik na een drietal dagen nog geen reactie op mijn mail heb gehad, begin ik me een heel klein beetje zorgen te maken. Potverdikkie, ik ben mijn geld toch niet kwijt? Ik ken het bedrijf: hartstikke profi. Dus ik zoek een andere manier om contact te zoeken en vul een helpformulier in. Een verwijzing naar mijn mail en het probleem nog eens uitgelegd. Dan moet het toch wel duidelijk zijn? Voor de zekerheid mail ik Paypal ook even, of de betaling echt gedaan is. Je weet het nooit, je weet het nooit.
Paypal antwoordt meteen en geeft me ook het e-mailadres van hun contactpersoon. Want het geld is echt verstuurd. Als ik vijf dagen later nog niks gehoord heb, stuiter ik van de stress mijn kamer rond.

Die Opdracht Had Al Lang Af Moeten Zijn - Die Opdracht Had Al Lang Af Moeten Zijn - Die Opdracht Had Al Lang Af Moeten Zijn - Die Opdracht Had Al Lang Af Moeten Zijn - Die Opdracht Had Al Lang Af Moeten Zijn - Die Opdracht Had Al Lang Af Moeten Zijn - Die Opdracht Had Al Lang Af Moeten Zijn - Die Opdracht Had Al Lang Af Moeten Zijn.

Paniek, paniek! Ik ga die contactpersoon eens mailen. Nog een keer het verhaal uitgelegd, alle referentiecodes erbij en op Zenden geklikt.
U raadt het al: ook nu hoor ik niks. En ja, dan word ik kwaad. Want als digitaal stampvoeten en vuistzwaaien niet helpt en er niet eens gereageerd wordt, nou, daar kunnen we de wereld niet op bouwen. Een beetje interactie is toch niet te veel gevraagd, wat ik je brom. Mijn oren begonnen te rollen, mijn ogen gingen lichtgeven in het donker en mijn neusvleugels trilden zo hard dat ik had kunnen opstijgen als ik dat had gewild. Maar dat redt mijn kabel niet en dus typte ik Een Laatste Mail naar de helpdesk. Want als ik nu niet, dan zou ik en dit was zeker geen, want ze zouden het wel merken. Dus.

En ja, binnen vijf uur had ik een reactie van de andere zijde van het Diepe Water. Foutje en alles was geregeld. Ik denk dat ik voortaan maar sneller wat Grote Woorden ga gebruiken. Hoppa!

15 Februari 2008 :: 12:47

Een spannend verhaal dat maar niet spannend wilde worden

Ik voelde me weer wat beter en het was eeuwen geleden dat ik bij mijn ouders was geweest, dus besloot ik er even langs te gaan. Met de trein, want dan kun je zo lekker een boekje lezen.
Dus van "He hallo, leuk dat je er bent!" via "Blijf je nog een hapje eten?" tot "Nou, goede reis terug en tot snel, smak, smak." en ik zat in de trein terug. Het was heerlijk rustig, want ik was de enige in de coupé. Oh, zo lekker! Ik pak een krantje uit het rek, vouw deze over de stoel tegenover me, trek m'n schoenen uit en zak langzaam in het verhaal.
Wreed word ik gewekt door de ringtone van een telefoon. Niet de mijne, dus ik doe mijn ogen weer dicht. Er zal wel iemand bij me in de coupé zijn gaan zitten. De telefoon blijft echter rinkelen, dus ik ga toch even rechtop zitten en kijk om me heen.
Niemand.
Meteen schieten er allerlei complottheoriën, aanslagen en TV-spellen door mijn hoofd. En met mijn rijke fantasie (of mijn aangeboren angst, dat kan ook) denk ik ook altijd dat het vast wel een keer waar zal zijn. Gelukkig, de telefoon stopt en ik ben blij dat er niks aan de hand was.
Maar de telefoon gaat direct nog een keer en ik besluit op onderzoek uit te gaan. Het geluid lijkt uit het begin van de coupé te komen en ik waggel erheen (de trein schudt natuurlijk flink). De telefoon houdt op en ik moet gokken waar hij ligt. Nergens. Niet op de banken, niet in de stapels kranten her en der en niet op de grond. Nou ja, niet daar waar je makkelijk kunt kijken, want ik ga dus mooi niet op mijn knieën in de trein zitten. Ben je helemaal betoeterd, tss!
Ik voel me nu toch een beetje opgelaten, want ik wil de telefoon vinden en dit is toch wel zo'n beetje het spannendste dat ik de laatste tijd beleefd heb. En het is natuurlijk helemaal spannend wat het zou kunnen zijn. Sjonge jonge, misschien wel een telefonische bedreiging of een vriendinnetje dat haar vriendje belt om het uit te maken. Misschien is opa wel jarig en nu belt zijn kleinzoon uit Australië op om hem voor het eerst in jaren te spreken.
De telefoon gaat nogmaals en nu hoor ik goed waar het vandaan komt. Uit de prullenbak die half openstaat. Mijn nieuwsgierigheid wint het van de hygiène en ik doe de prullenbak verder open. Op een stapel kranten ligt de rinkelende telefoon. De kranten lijken niet doordrenkt met allerlei sappen en ik besluit de telefoon uit de vuilnisbak te pakken.
Drie oproepen gemist, meldt het scherm.
Ach, besluit ik, het is ook maar een telefoon en nu mist iemand drie wellicht ontzettend belangrijke telefoontjes. Bovendien rijden we nu Nijmegen binnen.
Dus ik stap de trein uit, loop het perron af op zoek naar een conducteur, machinist of andere NS-employé en daar besluit ik het Bij Nader Inzien Eigenlijk Helemaal Niet Zo Spannende Verhaal.

Het enige dat mij nu nog bezighoudt: zou de beller uiteindelijk nog door de juiste persoon teruggebeld zijn?

13 Februari 2008 :: 11:01

Réééve!

Gisteravond, een uurtje of acht. J. en ik hebben net gegeten en afgewassen en we staan met z'n tweetjes in de keuken. We vragen ons af wat we nog moeten doen en realiseren ons dat we voor het eerst in weken eigenlijk niks hebben. Nou ja, niks acuuts dan. We hoeven niet te poetsen, we hebben geen administratie die bijgewerkt moet worden, het nieuwe huis vraagt even geen aandacht, studies kunnen ook best een dag blijven liggen, net als mijn werk.
Dat is lekker! Een avondje vrij! We kijken elkaar aan en denken hetzelfde. Uit die kleren en lekker samen onder de douche! Daar kletsen we bij en verspillen wat water en fris gewassen met welriekende haren kruipen we zo'n half uur later onder de wol. Ik had nog snel een doos Bastogne-koeken uit de kast geplukt en twee glazen en een fles cola meegenomen, zodat we alleen nog een boek hoefden te pakken en heerlijk konden gaan lezen.
U moet weten: Sinterklaas heeft mij afgelopen december verblijd met de paperbackversie van de verstripte De Avonden. Dat Sinterklaas wist dat ik deze graag wilde lezen en bekijken, kwam doordat ik zelf Sinterklaas was. Jahaaa, soms moet je ook even een cadeautje voor jezelf tussen alle andere pakjes stoppen.
Maar goed, ik wilde er dus eindelijk eens in beginnen. Sinds 5 december stond het al op mijn plankje met Nog Te Lezen Boeken en er was al een klein stoflaagje overheen gekomen. Oei oei, maar goed dat het nu leestijd was.
Dus ik schenk ons een glaasje cola in, hap in een Bastogne-koek en blaas het stoflaagje weg. En dan, net op het moment dat ik het boek opensla, wordt er in de studentenkamer onder ons een typisch jaren negentig-plaatje ingestart. Diepe bassen, te snelle bassen: het klinkt alsof wij zelf de stereo op tien hebben gezet.

"Tja," is het enige dat ik op dat moment kan bedenken, "wel toepasselijk, hij aan het raven en ik aan de Reve."

10 Februari 2008 :: 13:53

Huishoudelijke klusjes

Het is weekend en ondanks dat ik ziek ben, betekent dat dat er weer enkele huishoudelijke klusjes op het programma staan. Ondanks dat ik al sinds mensenheugenis verkondig dat ik later best (graag) huisman wil worden, zijn het niet mijn favoriete bezigheden. Geeft niets, het hoort erbij en als je het met z'n tweeën doet, is het nog gezellig ook.
Maar helaas, J. is aan het werk en daarom zal ik het dus in mijn eentje moeten klaren. De wc even een beurt, de stofzuiger de kamer ingestuurd en ook de wasmachine draait de hele dag lekker zijn toeren.
En dan is het tijd voor een klus die ik wél leuk vind. Eigenlijk vind ik het zelfs de leukste klus in huis. De afwas. Koken vind ik echt verschrikkelijk, maar voor een afwasje meer of minder draai ik mijn hand niet om. Ook niet als het zo'n berg is als er vandaag stond. Drie keer heb ik schoon water moeten pakken en uiteindelijk ben ik zo'n halfuur tot drie kwartier bezig geweest met soppen en boenen en drogen.
Waarom ik het zo leuk vind? De keuken is dan mijn koninkrijk. Muziekje op, drankje erbij en lekker met water spelen. En die variatie. Glazen moet je met liefde behandelen, terwijl je op die aangekoekte ovenschaal al je agressie kwijt kunt. Lalalalaaaa, ik word er vrolijk van!

Dus: als u eens voor een persoon te veel gekookt hebt, nodig mij rustig uit. Doe ik daarna die afwas wel!

09 Februari 2008 :: 13:21

Sonja Bakkeren

In tegenstelling tot meer dan de helft van de Nederlanders ben ik niet aangekomen rond de feestdagen. Ik heb weloverwogen gegeten, omdat ik 'aan het pieken' was naar het NK Veldrijden. Met name voor mezelf, want ik rij nog wel steeds achterin rond.
Maar goed, in de rustperiode tussen het NK en de voorbereiding op het wielrenseizoen heb ik het er lekker van genomen en werd ik toch iets omvangrijker. En dat moest eraf. Want wat er niet aanzit, hoeft ook niet meegedragen te worden tijdens het fietsen. Voor men denkt dat ik een gewichtsprobleem heb: ik zag niks in te weinig eten. Want dan kun je niet optimaal trainen en ik denk dat je daar meer op verliest dan op een teveel aan gewicht. Dus geen Sonja Bakker voor mij, geen ziekenhuis- of een ander crashdieet. Maar toch, het bleef een beetje kriebelen. Want die strakke jongen van eind december, begin januari was niet meer zó strak.
Gelukkig diende de oplossing zich vanzelf aan. Niks speciale trainingsschema's, niks eetregimes, niks bewust bezig zijn met afvallen. Ik ben namelijk nu al een paar dagen ziek en ik zweer het je: ik zie er strakker uit dan tevoren. Oké, ik heb wel een witte kop, maar ach, dat is zo verholpen. Dat streefgewicht heb ik dankzij mijn inwendige, omgekeerde peristaltiek in elk geval mooi gehaald!

07 Februari 2008 :: 21:37

Alvast wat voorwerk

Vandaag hebben J. en ik met de notaris ons samenlevingscontract besproken. En omdat we daardoor toch met het nieuwe huis bezig waren, vonden we dat we best even langs de IKEA konden gaan. Dus wij in de auto op weg naar Duiven. We waren net voor de spits, dus dat schoot lekker op. Rap waren we waar we wezen moesten.
Wat hadden we nodig? Een nieuwe bank, bijbehorende stoelen, een tafel voor in kantoor, bijbehorende stoelen, een tafel voor in de keuken, bijbehorende stoelen, een salontafel, geen bijbehorende stoelen en een paar kasten. Maar het belangrijkste: inspiratie.
En ja, wij gaan dus lekker naar de IKEA. Want de IKEA is fijn. Je koopt spullen voor een fijn bedrag, waardoor je na vijf jaar zonder enige schaamte een volledig nieuwe inrichting mag kopen. En dat vinden wij prettig. Want hé, je koopt je garderobe toch ook niet voor de rest van je leven? Stel je voor zeg, pfff.
Goed, wij lopen twee uur door de IKEA en zien een hoop leuke dingen en weten wat we willen gaan doen. Donkere tafels, witte banken en stoelen, alles met zilveren poten en de rest met groene accenten. Want we hebben dus al drie groene Billy's en drie zilveren Benno's en daar moet het nieuwe interieur maar omheen gebouwd worden. Want een nieuwe inrichting is leuk, maar deze hebben we nog maar een jaar.
Na twee uur zijn we moe en besluiten we dat we best een hapje in de IKEA kunnen eten. Want dat geeft zo'n vakantiegevoel. Net alsof je in een wegrestaurant zit, met allemaal opa's en oma's en gillende kinderen om je heen. Als dat niet lekker knus uit eten is!

Wij denken dat we geslaagd zijn en besluiten dat het tijd wordt om naar huis te gaan. Niks gekocht, maar wel veel ideeën: dat klinkt als geslaagd.
Maar dan. Dan. Dan moet je naar beneden en word je langs alle kleine spullen geleid. En dat ligt zomaar voor het grijpen. En dan bedenk je dat je wel nieuw bestek kunt gebruiken. En nieuw servies, want nieuw bestek met een allegaartje aan borden: dat ziet er niet uit. Oh ja, vergeet de broodtrommel niet. Hard nodig! Net als de trechter. Poeh hé, hoe heb je al die tijd zonder gekund? Onvoorstelbaar. En als laatste: uiteraard haal je bij de IKEA een feloranje laptoptas. Duh, waar is de IKEA anders voor?
Uiteindelijk hadden we dus naast onze ideeën een karretje volgeladen met spullen die we wel konden gebruiken, maar niet echt nodig hadden. En konden we samen aan de afwas.

Want nieuw bestek en servies is leuk, maar je moet het wel kunnen gebruiken....

06 Februari 2008 :: 19:59

Vrouwenbenen

Vertelde ik gisteren dat J. en ik onze minder frisse douchepraktijken achter ons gelaten hebben, een ding zal blijven. Niets is fijner dan even bijpraten terwijl wij onze benen scheren. U leest het goed, wij scheren onze benen.
Als wielrenner doe je dat automatisch, ook al ben je net zo'n laagvlieger als ik. En om even een hoop misverstanden weg te nemen (in mijn geval): het is niet aerodynamischer, ik hoef niet gemasseerd te worden en je wordt er ook niet heel veel lichter van. Een klein excuus dat ik gebruik, is dat als ik ver weg ben en ik val, de wond makkelijker schoon te houden is. Maar bovenal: ik vind het gewoon mooier.
Van die fijne gebruinde, afgetrainde benen die door de olie lekker glimmen: dat geeft bij voorbaat al moraal. En in de zomer, onder een korte broek, dan ziet het er retestrak uit. Helaas zijn mijn kuiten wel zo smal, dat mijn jongste zusje meent dat ik vrouwenbenen heb.
Maar wat het allermooiste is van strakke, gladde wielrennersbenen? Het is dé ideale versiertruc. Vertel een meisje dat je net op een feestje hebt leren kennen dat je wielrent en ze vraagt geheid: "Scheer je je benen dan ook?" Beantwoord je de vraag bevestigend, dan volgt een onherroepelijk: "Mag ik even voelen?" Waarna je een bewonderend "Wauw, zo glad krijg ik ze nooit!" hoort.
En als je al een vriendin hebt en dus nooit verdergaat dan bovenstaande conversatie, dan kun je gezellig meepraten met de dames over het Lijden dat Benenscheren heet.
En als een meisje zegt dat ze niet van gladde benen bij een man houdt? Geloof mij als ik zeg dat het even wennen is voor hen, maar dat ze daarna niks anders meer willen. En alle wielrenners met een vriendin en/of vrouw kunnen dat beamen.

Dus heren, neem deze tip van een ervaringsdeskundige aan en scheer die benen!

05 Februari 2008 :: 22:43

Vieze verhalen

Als u niet van vieze verhalen houdt, dan moet u nu wegklikken. Als u denkt dat niet alles besproken hoeft te worden en dat taboes er niet voor niets zijn: laat dit verhaaltje lekker links liggen!

Ik waarschuw nog een keer: u kunt nu nog weg als u kuis- en reinheid hoog in het vaandel hebt staan.

Goed, u bent er nog? Dan ga ik nu verder.
Als je iemand leert kennen die je leuker vindt dan andere mensen, dan toon je je van je beste kant. Je poetst je tanden voor je afspraakje, je wast je haren eens met extra dure shampoo en je draagt je broek net een dag korter.
Maar er komt een dag dat je alles een beetje gaat laten verslonzen. Onder het motto "Bij jou kan ik zo heerlijk mezelf zijn" word je ook steeds meer jezelf. Het begint met die slobbertrui die je toch maar aantrekt omdat die zo lekker zit en gaat via de wc die je niet meer op slot doet naar het boertje dat toch niet geheel per ongeluk aan je mond ontsnapt. Voordat je het weet ben je net zo'n ongelikte beer als dat je was toen je nog als single door het leven ging. Ongemerkt toon je elkaar niet meer jullie beste kant, maar juist je slechtste eigenschappen. En dat is eigenlijk helemaal niet zo aantrekkelijk.
Dus toen wij laatst onder de douche vrolijk een heel blaaskapel met onze rochel- en scheetklanken nabootsten, besloten J. en ik dat het wel wat netter kon. Dat we weer ons best gingen doen voor elkaar.

Dus hier zit ik dan te wachten: fris gewassen, strak geschoren, een lekker geurtje en als we dadelijk in bed liggen, ga ik proberen alle lucht binnen te houden.

04 Februari 2008 :: 08:05

De ontknoping

Gisteren, ik zat helemaal klaar voor de televisie. Chips erbij, colaatje, alles gereed voor waar ik lang op wachtte. De ontknoping. Ik was al tijden benieuwd waar het op uit zou draaien en nu zou ik erachter komen. Man, man, wat was het spannend! Had ik echt alles? Telefoon uit? Kon ik niet meer gestoord worden? Ik wilde er niks van missen.
En het was het waard. Want wat was het boek goed. Prachtig!

Oh, u dacht aan een televisieprogramma? Bent u gek. Onze bank staat gewoon voor de televisie. Dat is namelijk handig als er wel iets op tv is.

01 Februari 2008 :: 21:06

Mijn bijdrage aan het geheel

Mijn vriendin is een organisatorisch wonder. Altijd alles keurig aan de kant, de spulletjes netjes op hun plaats, de administratie bijgewerkt. Als je iets nodig hebt, hoef je niet eens te vragen waar het ligt, want je weet het. En als je het niet weet, kun je het altijd logisch beredeneren. Ideaal.
Ik ben dat dus niet. Nu weet ik altijd wel waar mijn spullen liggen: op een van de drie stapels met mijn naam erop. Maar dan ben ik het toch een beetje kwijt. Want om die stapels te doorzoeken, daar heb je toch een dagtaak aan.
Eigenlijk is het hartstikke oneerlijk. Ik profiteer van haar. Neem bijvoorbeeld het huis dat we gekocht hebben. Zodra we besloten hadden dat we een bod gingen uitbrengen, maakte zij een keurig mapje vrij. Ik zou een nieuwe stapel beginnen. En in dat mapje werden alle spullen gestopt die we tijdens het hele koopproces verzamelden en die we nodig hadden. Keurig gerubriceerd en gelabeld. Zo wisten we altijd waar we iets konden vinden, ook als de ander er niet was.
Ik ben haar hier hartstikke dankbaar voor, laat ik daar duidelijk in zijn. Maar gaandeweg het koopproces kroop er een schuldgevoel bij me naar binnen. Want J. weet precies wanneer wat gedaan moet worden, waar we het kunnen vinden, et cetera. Natuurlijk, ik help ook wel, bel als er gebeld moet worden, denk mee en zoek wel eens wat uit, maar toch. Ze bezwoer dat het echt geen punt was, maar ik vroeg me af wat mijn toegevoegde waarde in dit geheel is.
Tot vanochtend. Nu weet ik waarom ik ook belangrijk ben bij het kopen van een huis. Want we gingen de hypotheek tekenen en daar zitten toch een hoop formulieren bij waarop het een en ander ingevuld moet worden! En onze tussenpersoon en J. riepen meteen in koor: "Cyriel, pak die pen en ga schrijven! Want jij hebt zo'n mooi handschrift."

En je kunt zeggen wat je wilt, maar het staat er mooi op. Zo!