31 Maart 2008 :: 22:19

Eindelijk de lente

De overdracht van het huis is een maand verplaatst. Naar achteren.
Alle negatieve energie die dit opriep, heb ik tijdens de training eruitgetrapt. Terwijl ik over mijn stuur hang en mijn benen vol melkzuur zitten, krijgt de trainer een telefoontje. Twee dames zijn we onderweg verloren en eentje heeft een lekke band. Of iemand kan komen helpen, want ze schijnen er zelf problemen mee te hebben.
Niemand reageert en ergens in mijn kleine teen blijkt nog een beetje verantwoordelijkheidsgevoel te zitten. Ook al ben ik nu geen trainer, op woensdag geef ik deze dames elke week fietsles. Met het laatste restje spierkracht weet ik mijn vinger de lucht in te krijgen ten teken dat ik er wel naartoe fiets.
De meisjes zijn ontzettend dankbaar, want ze kregen zelf de band er niet op. Ik ook bijna niet, want het is echt een rotband. En net als ik het laatste beetje lucht de band in wil pompen, valt me op hoe mooi de schemering is. Een lichtoranje lucht, een paar wolken en een warm windje.

Ik heb net een jasje uitgedaan en ook in mijn hoofd breekt de lente door.

30 Maart 2008 :: 21:48

Een ei hoort erbij

Zondagochtend, we worden wakker. Door het gordijn lijkt de zon te schijnen en ik trek snel mijn wielrenbroek en zweetshirt aan. Er moet getraind worden. Ik vraag aan J. of ze meegaat. Ze twijfelt, wil nog even op de buienradar kijken. Er blijkt een bui voor Nijmegen te hangen. Duidelijk te zien door het keukenraam en donkerdreigend klaar om alles over ons uit te storten.
We besluiten niet te gaan en in plaats daarvan uitgebreid te ontbijten. Beschuitjes met jam, versgeperste sinaasappelsap en een gekookt eitje. Alles erop en eraan. "Zet je ook een fijn muziekje op?"
Ik pak een jazz-cd'tje en stop die in de speler. Een fijne saxofoon laat zijn klanken over het ontbijt zweven. J. loopt naar de boekenkast, pakt er een boek uit en gaat weer zitten. Net als ik wil vragen welk boek ze heeft gepakt en waarom ze onder het eten wil lezen, legt ze me het zwijgen op. "Sst, niks zeggen, alleen luisteren."
Terwijl ik mijn brood opeet, leest zij een gedicht van Rutger Kopland voor. Als ze klaar is en zelf wat wil eten, neem ik een ander gedicht en lees haar voor. De eet- en leesbeurten wisselen elkaar ritmisch af.

En zo hebben wij ons eerste poëzieontb-eitje.

29 Maart 2008 :: 23:08

Lego en de Tour

Mijn liefde voor de wielersport is er al lang. Zo kan ik mij herinneren dat ik een jaar of tien was en voor de Tour de France een blaadje uit de krant had gescheurd met de namen van alle renners. Ik had de zolderkamer én mijn eigen radio en gedurende de Tour speelde ik 's middags met Lego en luisterde ik naar radio 1, voor drie weken omgedoopt tot Radio Tour de France.
Bij elk verslag uit de ronde (NOS Radio Tourflits, Tourflits, Tourflits: het deuntje zit nog in mijn hoofd) pakte ik het blaadje en zocht de renners op die genoemd werden. Was er een uitgestapt, dan streepte ik zijn naam door en had iemand de etappe gewonnen, dan kreeg hij een plusje voor zijn naam. De geletruidrager kreeg een geel streepje, de man met de bolletjestrui een rood streepje en de koploper in het sprintklassement een groen streepje.
En zo reed ik mijn eigen Tour mee. 's Zomers was ik altijd buiten, behalve tussen twee en vijf 's middags. Dan trok ik mijn gele trui aan, speelde met Lego en luisterde naar de radio. Ik had mijn eigen wereld en het was heerlijk.
Dat was de zomer voor mij en is het eigenlijk nog steeds. Is juli aangebroken, dan zou ik het liefst de Lego tevoorschijn toveren. Maar gelukkig kan ik altijd naar Radio Tour de France luisteren. Ik kijk er gewoon nu al naar uit.

28 Maart 2008 :: 17:09

Tu sei un pony

Een van mijn beste vrienden zit momenteel in Finland. En hadden wij al een koud Pasen, daar vroor het ongeveer vijftien graden. Toen ik dat hoorde, was ik zelfs even blij met het weer bij ons.

Al jaren ben ik stiekem een beetje verliefd op Rome en toen wij afgelopen zomervakantie in Italië belandden, bleek het ook buiten de stadsgrenzen van de oude stad zeer aangenaam vertoeven. Ik kocht een woordenboek Italiaans-Nederlands/Nederlands-Italiaans en in een boekenwinkel vond ik Lunedì blu van Arnon Grunberg. Dat werd mijn doel voor 2007 en 2008. Ik zou Italiaans leren, dit boek lezen en ergens in 2008 weer naar Rome gaan.
Terug in Nederland liep ik toevallig tegen de online taalcursussen van de HEMA aan. Voor geen geld (ca. 25 euro) koop je een inlogcode en dan kun je een jaar lang een basale taalcursus volgen. Alleen, ik ken mezelf en in mijn eentje zou ik niet snel de discipline kunnen opbrengen om te studeren, dus liet ik het even voor wat het was.
Begin september was ik bij die vriend om z'n verjaardag te vieren. Hij was net van Nijmegen naar Enschede verhuisd en we misten toch wel een beetje dat dagelijkse contact. Mijn idee om Italiaans te leren kwam ter sprake en we vonden dat eigenlijk wel een goede reden om regelmatig met elkaar af te spreken. Wij dus meteen naar de website van de HEMA en we bestelden beiden die cursus. Zo ver geen problemen.
Maar waar het ook door komt, we kwamen er niet toe om samen aan die cursus te beginnen. Gelukkig zagen en spraken we elkaar nog met een grote regelmaat en steeds weer drukten we elkaar op het hart om snel te beginnen, maar wat we ook probeerden, er kwam gewoon helemaal niks van. Behalve si, grazie en pizza kenden we geen enkel Italiaans woord.
En toen meldde hij dat 'ie voor een half jaar naar Finland zou gaan. En dat 'ie daar toch wel tijd zou hebben om de cursus te doen. We hebben toch msn?
Ik vermoedde dat het bij wilde plannen zou blijven en dat ik de cursus gewoon af zou laten lopen. Jammer van de centen, maar helaas.
Dat was echter buiten de waard gerekend. Toen we elkaar dinsdag via msn spraken, vroeg hij of ik 's avonds een uurtje had om te beginnen. En vond ik mezelf terug met een koptelefoon op, kladblokje ernaast en hardop rijtjes stampen.

io sono
tu sei
lui/lei è
noi siamo
voi siete
lei è
loro sono

De middelbareschoolsfeer zat er weer helemaal in, zeker toen we elkaar in zeer gebrekkig Italiaans uitmaakten voor pony en J. als een strenge juf vroeg of het wat zachter kon. Ik heb maar een propje naar haar rug gesmeten nadat zij zich omgedraaid had.

En nu ben ik voor komende dinsdag in mijn woordenboekje allemaal mooie bijnamen aan het opzoeken, zodat we komende dinsdag verder kunnen gaan waar we gebleven waren.

26 Maart 2008 :: 22:24

And the winner is...

Ai ai, u brandt natuurlijk van nieuwsgierigheid: wie zou het geheimzinnigste bericht hebben achtergelaten in de reactiebox van Cyriel en Prosper? Welke mysterieuze boodschap prikkelde de geesten van de neven van Rosalie en Virginie?
In tegenstelling tot de jury van de Libris Literatuurprijs kunnen wij wel zeggen dat de inzendingen stuk voor stuk van een hoog niveau waren. Van een wetenschappelijke bijdrage van TafelDertien tot aan een boodschap van de mens in sanneke, van de jonge hondjes van Amiek te Noord of Zuid tot de studiegeschiedenis van Octavie (maar alsof ik dat destijds allemaal niet doorhad): J. heeft de voltallige, totaal onafhankelijke jury regelmatig recht op de stoel moeten zetten. Welk een prachtig taalgebruik, briljante ideeën en komische grappen werden er in de strijd geworpen. Laten we voor we de winnaar bekend maken, eerst eens hard applaudiseren en diep, diep, diep buigen.

Toch kunnen we niet anders stellen dat er maar een terechte winnaar kan zijn. Immers, Rose wist niet één onnavolgbaar bericht te posten, nee, er kwam zelfs een heel verhaallijn uit die tot in de mailbox doorging. Dankzij haar weet ik nu nog steeds niks over braaskwakkels en neigbessen, maar hilarisch vond ik het wel.

Dus bij dezen: Rose, de t. van V. komt naar je toe deze zomer! (Nu ja, misschien eerder al, maar deze zomer klinkt hier altijd zo goed.)

- Bent u net lekker op dreef? Wilt u iets aan mij kwijt, in de hoop dat ik en/of de andere lezers er geen touw aan vast kunnen knopen? Zet het dan gerust tussen de reacties. Maar u kunt alleen nog de eer krijgen, de t. van V. is echt weg. -

25 Maart 2008 :: 08:05

Een deukje opgelopen

Gisteravond, iets voor tienen. De telefoon gaat en het is J. "Schat, ik ben klaar met werken, hoor. Na tien dagen heb ik morgen eindelijk een vrije dag, ik kom zo snel mogelijk naar huis toen."
Uiteraard antwoord ik iets als dat ze niet te snel moet zijn, want dan kom je veel later of niet thuis en meer van dat soort plichtmatigheden. Natuurlijk hoop ik wel dat ze de afstand Arnhem-Nijmegen rap aflegt, want alleen thuis is best leuk, maar soms ook saai.
"Haha, nee, hoor, ik doe voorzichtig aan. Tot straks. Dikke kus!" En ze hangt op.

Nog geen drie minuten later trilt mijn mobieltje weer en in het scherm zie ik J.'s naam staan.
"Ja, uhm, met mij weer. Ik, ik, ik heb vervelend nieuws. Zit je?"
Ik schrik me natuurlijk het leplazarus en vraag meteen hoe het met haar gaat.
"Ja, nee, ik heb niks, hoor, maar bij het uitrijden staat er zo'n paal naast het vak en daar let ik normaal altijd heel goed op alleen vandaag was ik vooral bezig met achter me te kijken of er niemand aan kwam lopen want dat zou pas echt vervelend zijn en ik rijd dus naar achter stuur in en hoor een knal ik schrik zit ik met de voorkant tegen de paal aan natuurlijk ben ik meteen uitgestapt"
Op dat moment haalt ze adem en daar maak ik gebruik van. "Als de auto gewoon rijdt en er is niemand anders bij betrokken, kom dan maar gewoon naar huis. Zien we daar wel hoe het verder moet. Maar zorg wel dat je zelf rustig bent voor je vertrekt."
"Ik ben rustig hoor wilde je het alleen even zeggen omdat ik ervan baal nou dikke kus en tot zo."

Thuis bleek het best een forse deuk te zijn, maar ach, het is maar een auto. J. vraagt of ik het niet erg vind. "Ach, erg. Het enige waaraan ik meteen dacht toen je vertelde over de deuk en dat de auto wel reed, was dat ik blij was dat ik niet de eerste deuk in de auto reed. Nu kan ik de auto gewoon in de prak rijden zonder me echt schuldig te hoeven voelen. Lekker praktisch!"

- U kunt natuurlijk nog steeds uw vage en geheimzinnige berichten kwijt in de reacties. U hebt nog een dag. Oh, u mist een dag? Dat kan, maar ik heb al een vermoeden wie er gaat winnen. Uiteraard krijgt u wel nog een kans en dat is vandaag. Basta. -

23 Maart 2008 :: 14:06

Wielrenners zijn dom

Mijn trainer zegt altijd twee dingen: "Je hoeft niet snel te zijn, als je er maar snel uitziet" en "Wielrenners zijn dom. Ben je het niet, dan word je het wel." En ik kan het niet anders dan met hem eens zijn, zeker met zijn tweede adagium.
Elk jaar loop ik namelijk tegen hetzelfde probleem aan. In het voorjaar ga ik meer trainen en bovendien worden de trainingen ook steeds intensiever. U begrijpt dat ik dan ook regelmatig volledig uitgeteld op de bank lig. Ik heb meer slaap nodig en ben echt aanzienlijk sneller moe. Gelukkig heeft Joop Zoetemelk ooit gezegd dat je de Tour in bed wint, dus die overwinningen, die komen er aan. Wat ik u brom.
Maar goed, waar ik heen wil: ook mijn hoofd wordt moe. En met een moe hoofd is het slecht denken, dat kan ik u vertellen. Dus ieder voorjaar heb ik een periode dat ik veel dingen vergeet, niet op namen kan komen, veel zaken op het puntje van mijn tong liggen, et cetera. Als J. mij iets vraagt, weet ik het antwoord niet. Had ik iemand beloofd iets te doen, dan kunt u er vergif op innemen dat ik het vergeet. Lastig, hoor.
Als echte hypochonder schiet dan de term dementie door mijn hoofd. Niet dat ik echt geloof dat ik dementeer, maar hé, ik denk er wel even aan.
En het stomme is: ieder jaar kan ik dit zien aankomen, maar elk jaar ben ik het vergeten...

- U kunt natuurlijk nog steeds uw vage en geheimzinnige berichten kwijt in de reacties. U hebt nog vier dagen. -

22 Maart 2008 :: 15:02

Idealen

J. en ik kijken graag naar tv-programma's waarin mensen getoond worden die alles opgeven om in het buitenland een avontuur aan te gaan. Wij pakken dan een fles cola, een zak chips en toveren de bank om in een heuse tribune. We scanderen namen en heffen spreekkoren aan.
"Hij is een domkop, ja ja! Hij is een domkop, jaja!" J. steekt haar vinger op het ritme naar het scherm.
Ik sta op en roep: "En steek dat i-dee maar in je reet, steek dat idee maar in je reeheet."
Oh man, wij roepen om het hardst hoe naïef ze zijn en dat ze zulke problemen wel hadden kunnen zien aankomen, toch? We lachen alles wat misgaat door een slechte voorbereiding. We kruipen dicht tegen elkaar en fluisteren zacht in elkaars oor dat wij zo dom niet zijn en echt niet zoiets zouden doen. Neehee, wij zijn Verstandige Mensen.

Maar diep, diep van binnen zou ik soms wel even de boel de boel willen laten en in een mediterraans land ons geluk beproeven. Wat ik daar zou moeten doen, weet ik niet, behalve elke dag genieten van het weer en de sfeer.
Gelukkig heb ik wel een Verstandige Vriendin.

- U kunt natuurlijk nog steeds uw vage en geheimzinnige berichten kwijt in de reacties. U hebt nog vijf dagen. -

21 Maart 2008 :: 16:43

Wacht eens even!

Vroeger, toen mijn zus L. en ik nog klein waren en het weer de tijd van het jaar was dat de Intertoys-gids op de deurmat plofte, was het elke keer weer een race wie De Speelgoedbijbel het eerst in zijn handen had. Als je ‘m als eerste te pakken kreeg, kon je eindelijk weer met open mond genieten van allemaal prachtige nieuwigheden die je állemaal aan Sinterklaas ging vragen.
De herinnering aan het bewonderen van de Intertoys-gids is me het meest bijgebleven. Niet de GI Joe-poppetjes die ik jaarlijks van Sinterklaas kreeg, niet het kasteel van He-Man, niet de Teenage Mutant Ninja Turtles en al die andere dingen waar ik voor langere of kortere tijd alles van wilde verzamelen. Juist niet de daadwerkelijk gekregen cadeau’s hebben de grootste indruk gemaakt, maar het verheugen op iets leuks wat komen gaat.
Op zich vind ik wachten niet direct de leukste bezigheid die er is. Wachten op dingen waar je enorm naar uitkijkt, is echter iets waar ik ongekend veel plezier aan beleef. Ik herinner mij bijvoorbeeld 19 december 2001, toen het eerste deel van the Lord of the Rings uitkwam in de bioscoop. Virginie en ik zaten toen in ons eerste jaar van de opleiding Nederlands en we waren allebei verstokte Tolkien-fans (en we zijn dit nog steeds overigens). We zijn daar toen met vriendin M. heen geweest. Het was een onvergetelijke ervaring. Na afloop hebben we nog heel lang zitten nagenieten. Ik weet ook nog goed hoe we luidruchtig zuchtend verkondigden dat we ons afvroegen hoe we het komende jaar door moesten komen, want het was een heel jaar wachten op het tweede deel. Maar stiekem vond ik dat juist heel fijn..... Ik denk dat ik die filmtrilogie heel anders had beleefd als de films kort achter elkaar waren verschenen.
Maar het állermooiste is, wanneer iets leuks, waar je echt veel zin in hebt, erg sporadisch verschijnt, zodat je onverwachts merkt dat het er weer is. Dat overkwam me gisteren. Ik liep de boekhandel binnen, ik was niet van plan iets te kopen (ik had immers al eerder deze week iets gekocht), maar ik wilde uitsluitend een beetje rondneuzen. Nadat ik enkele passen over de drempel had gezet, zag ik ‘m staan: het vierde deel van de Geschiedenis van de Nederlandse literatuur, genaamd Een nieuw vaderland voor de muzen.
Ik ben niet iemand die vaak danst, ik heb een ritmegevoel van een augurk, maar een vreugdedansje kon ik niet onderdrukken. Ik sprintte met dit boek naar de kassa en de vrouw die het boek afrekende keek me verwonderd na, terwijl ik me bijna huppelend naar huis toe bewoog om daar in dit prachtige boekwerk te gaan bladeren.
Het is een dikke pil, dus het zal nog wel even duren voor ik ‘m uitheb. De verschijningsdata van alle delen zijn volgens mij al eens vooruit geschoven. Helemaal niet erg: stel maar lekker uit, want dat betekent dat ik tegen die tijd weer aangenaam verrast word.

20 Maart 2008 :: 15:14

Geheimtaal

He Roos, ik kreeg vandaag via E. een foto van het C. waarop L. en ik te zien zijn. Pure nostalgie, manne! Oh ja, ik heb ook nog een reeks fotocollages waarop o.a. vriend R. en W. belachelijk gemaakt worden, die stammen ook uit die tijd! Als je de foto wilt, moet je het maar laten weten. Misschien dat E. er nog meer heeft, maar dat weet ze niet.
L. is trouwens naar Australië verhuisd, ze heeft daar een vriendje. Benieuwd of ze daar Duitse radiozenders kan ontvangen...

Natuurlijk snap ik dat dit niemand anders dan Rosalie dit kan begrijpen. Toch kon ik het niet laten om het te plaatsen. Net als vroeger, weet u wel, dat u met vriendjes (of vriendinnetjes, al naar gelang uw geslacht) hele gesprekken voerde die zo geheimzinnig waren dat niemand ze begreep. En daar had ik nu lekker even zin in. Dat u denkt: "Waar heeft die Cyriel het over?" Dat u brandt van nieuwsgierigheid, want dat is toch de mens eigen. Geef het maar toe, u wilt stiekem weten wat ik tegen mijn tante probeer te zeggen.
Maar niet getreurd. Voelt u ook behoefte om hier geheime en/of mysterieuze berichten achter te laten, ga vooral uw gang. De origineelste wint een t. van V. Dat dat even duidelijk moge zijn!

19 Maart 2008 :: 17:32

Het spreekwoordelijke kluitje in het riet

Aangezien ik het vijfde gebod, “eert uw vader en moeder”, al jaren geleden heb veranderd in: “Eert uw vader, uw moeder én uw logtantes”, besloot ik vorige week een goede tip van Virginie in de praktijk te brengen. Ik besloot een klacht in te dienen bij Veolia.
De reden hiervoor was, dat ik vorige week een taxi naar huis moest nemen, omdat de laatste trein niet reed. Ik stond netjes om 00.00u op het station in Tegelen te wachten. Volgens de dienstregeling zou om 00.09u de laatste trein richting Reuver Tegelen aandoen, maar tot mijn ontzetting heb ik daar tot 00.30u staan wachten zonder dat er ook maar iets voorbij kwam wat op een trein leek. Het leek me toen de beste optie om maar een taxi te bellen, want lopen op dat tijdstip gaat me toch echt te ver.
Ik moet toegeven dat het indienen van de klacht erg soepel verliep: de man van de klantenservice was erg vriendelijk en het leek erop dat hij de zaak voorspoedig af zou gaan handelen. Tot vandaag. Ik heb een brief gekregen waarin staat: “Je moet niet bij ons zijn, het is de schuld van ProRail. Hou op met zeuren!”
Uiteraard staat het er niet letterlijk zo in: het is in een kekke pr-taal verpakt, maar het komt op hetzelfde neer. Maar ik laat het hier niet bij zitten! Ik zet het zwaardere geschut in: ik schrijf een klachtenbrief! Virginie zal vast trots op mij zijn.....

18 Maart 2008 :: 22:29

Dirty Harry

Weet u, ik heb in mijn leven slechts eenmaal een écht schietijzer in mijn handen gehad en de trekker overgehaald en tóch krijg ik het voor elkaar om mezelf geregeld in mijn eigen voet te schieten. Heel pijnlijk. Maar dat niet alleen! Nu zit ik kansloos te wachten, kijkend naar die voet met dat gat erin en ik verveel me ook te pletter. Ik heb al mijn correctiewerk dat ik bij me heb al gedaan, mijn lessen voorbereid, reflecties geschreven, cijfers ingevoerd, mijn administratie bijgewerkt en nu...... is het werk op. Maar aangezien ik mezelf in mijn voet heb geschoten, kan ik nog niet naar huis.
Daarom kijk ik naar buiten en denk terug aan die ene keer dat ik in Louisiana op bezoek was bij familie van mijn vriendin. In Louisiana, moet u weten, is het heel gebruikelijk dat 10-jarige jochies de godganse dag met een jachtgeweer door de kamer paraderen, alsof het een klappertjespistool is. Ik als cultuurrelativist zie daar natuurlijk de toegevoegde waarde van in, want wie ben ik nu om dat vreemd de vinden? “’s Lands wijs, ’s lands eer”, zei mijn grootvader zaliger altijd en hij kon het weten.
Hoe dan ook, die blaag met dat jachtgeweer wilde mij dolgraag leren schieten, dus heb ik dat ook eens geprobeerd. Het resultaat was een colablikje met een bijna-gat erin en een aanhoudend suizen in mijn rechteroor. Geen groot succes dus.
Nee, een doorgewinterde Dirty Harry zal ik waarschijnlijk nooit worden. Daarvoor mis ik toch echt die schijt-aan-alles-en-iedereen-houding. Dat is vermoedelijk ook de reden waarom ik mezelf in mijn voet heb geschoten, zodat ik nu aan het wachten ben op een leerling. Deze leerling had ik opgedragen om een uurtje na te blijven, maar haar lessen zijn nog niet afgelopen, terwijl ik al lang en breed klaar ben. De vraag is, hoe voorkom ik dat me dit nog eens overkomt? Misschien, als die leerling straks vervelend is, neem ik wat krijtjes in mijn hand en zeg:

I know what you're thinking. "Did he have six or only five pieces of chalk?" Well, to tell you the truth, in all this excitement I kind of lost track myself. But being as this is IVA-chalk, the most powerful chalk in the world, and would blow your head clean off, you've got to ask yourself a question: Do I feel lucky? Well, do ya, punk?

Ik denk niet dat die leerling dan ooit nog durft na te blijven.

18 Maart 2008 :: 21:03

Wie kent hem niet?

Van de week zat ik met twee wielrenvrienden een beetje te drinken. Het was tijdens de ALV van onze wielrenvereniging en aangezien we in het bestuur zitten, moet je toch wat. De ALV liep ten einde en we moesten nog een nieuwe naam voor de vereniging bedenken. Nu hebben we een suffe naam en dat past natuurlijk niet bij de jonge, snelle, sexy mensen die wij zijn.
Al brainstormend kwamen we op het briljante idee dat de vereniging ook wel een verenigingsband kon gebruiken. En aangezien een van ons drieën naar de naam Jelle luistert, moet die band Jelle en de Nijdams heten. Een verdammt lekker bekkende bandnaam, nietwaar? Jelle zou dan gitaar spelen (dat doet 'ie toch al) en D. en ik zouden dan gaan drummen en bassen. Oké, dat we die instrumenten niet beheersen, dat is een kleinigheidje. Je bent nooit te oud om te leren.

Goed, ik vond het een meesterlijk idee en toen ik thuiskwam moest ik het dan ook meteen aan J. kwijt. "J., J., weet je wat voor schitterend plan we hebben? Ik ga in een bandje!"
"Jij? Maar je hebt het ritmegevoel van een maisveld in een orkaan."
"Nee, maar wacht, het beste komt nog: we noemen ons Jelle en de Nijdams! Dat kan toch niet mislukken?"

Alleen, toen J. vroeg wie Nijdam was, toen ben ik sip in een hoekje gaan zitten treuren. Of het nu een gebrek aan algemene ontwikkeling is of toch die generatiekloof van tweeëneenhalf jaar, dat iemand Jelle Nijdam niet kent, daar zakt toch mijn broek van af.

17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.

16 Maart 2008 :: 17:11

Boekenweek II

Zoals eerder geschreven is het deze week Boekenweek. Dus daarom nog maar eens een stukje over mijn verslaving voor boeken en lezen.
J. en ik hebben gescheiden boekenkasten, ook dat heb ik u reeds verteld. De boeken staan netjes alfabetisch op auteur geordend en stralen rust en liefde uit (nou ja, die werking heeft het op mij).
Iedere boekenliefhebber heeft zijn favorieten en mijn zwakke punt is Nederlands Grootste Schrijver Met Het Kleine Oeuvre Nescio. Zoals die man schrijven kan, amai! Daar past enkel nederige eerbied. In mijn boekenkast is dan ook een speciale heldenplank speciaal voor alles over Nescio. Geen enkele andere schrijver zal ooit op die plank terechtkomen. Neen, hoor!
Ik lees verder nog graag boeken van andere schrijvers, hoor. Sterker nog, ik verslind ze. Net als sanneke vind ik dat Joe Speedboot een boek is dat gelezen moet worden en vorig jaar was ik onder de indruk van Eindelijk de zee van Thomas Verbogt. En zo kan ik er nog wel een heleboel opnoemen, maar niemand kan tippen aan meneer Grönloh.

Dus elk jaar lees ik het werk van Nescio nog eens en nog eens. Maar hoe goed de beste man ook schrijft, ik lees graag eens iets anders. Dus daarom mijn vraag in deze Boekenweek: door welk boek werd u omver geblazen en waarom zou u mij dat aanraden?

15 Maart 2008 :: 21:36

Kleren maken de vrouw

Vanochtend moest J. vroeg op. Nou ja, vroeg, voor zaterdagse begrippen vroeg. Om 8.00 uur ging de wekker en voor ik twee keer met mijn ogen kon knipperen stond J. naast haar bed. Nu moet u weten: J. is iemand die snel op kan staan. Een broek uit de kast, truitje erbij en een kam door heur haar en J. kan de deur uit. Ideaal, zo'n vrouw!
Maar vanochtend toonde J. zich van haar vrouwelijkste kant. Ze trok een broek aan, draaide haar heupen wat heen en weer, trok de broek uit, gooide 'm op bed, pakte een nieuwe broek, hield die voor, vroeg mij hoe de broek stond, zei zelf dat 't 'm toch niet was en werkte zo alle broeken door. De stapel op bed werd groter en de kast leger. Uiteraard had ik weinig in te brengen, want als ik zei dat een broek prima was zat 'ie niet lekker en als ik zei dat ik een andere broek zou nemen zat 'ie juist als gegoten.
Ik werd nieuwsgierig waarom J. zo twijfelde over wat ze aan moest trekken. Zo kende ik haar niet. En direct als ik ben vroeg ik haar: "Voor wie of wat dof jij je zo op?"
"Oh, niets, maar ik moet een goede broek hebben om in te schilderen. We gaan alle muren van R.'s nieuwe huis doen."

Het is dat R. met zijn vriendin gaat samenwonen, maar anders had ik me vast nooit rustig kunnen omdraaien en de rest van de ochtend kunnen doorslapen.

13 Maart 2008 :: 21:33

Boekenweek

Het zal u vast niet ontgaan zijn, maar het is dus weer Boekenweek. En voor een neerlandicus zijn dat de belangrijkste dagen in het jaar. Ook ik moet dan naar de winkel, want dat boekenweekgeschenk, dat zal mij niet ontgaan.
En waar ik normaal woensdagochtend klokslag openingstijd voor de boekhandel sta, daar wist ik mij dit jaar zowaar te beheersen. Ik ben gisteren niet naar de winkel gegaan, want hé, dat weer 's middags was te erg.
Maar goed, om een lang verhaal kort te houden: vanmiddag stond ik dan in de boekenshop, met twee boeken in mijn handen. Waar ik tussen moest kiezen, want ik had al een elpee gekocht van de Queens of the Stone Age. Ja luister, dit nummer moet je nu eenmaal op vinyl hebben. Gruizig moet het zijn, en niet minder!
Allee, we dwalen af, dus we keren terug naar waar we waren. Ik stond daar met twee boeken: Uit het niets van Herman Franke en Boven is het stil van Gerbrand Bakker. U moet weten, de tweede wil ik al maanden hebben en had ik dus al meteen te pakken, maar bibliofiel als ik ben wilde ik eerst tussen de andere boeken kijken of daar niet iets leuks stond. En jawel, Uit het niets leek mij een aardig werkje. Dus een Dilemma, met hoofdletter D. Twijfel, twijfel, wat moest ik kiezen? Ik heb echt geen geld voor beide boeken, dus alletwee kopen ging niet.
De vrouw naast mij had ook twee boeken in haar handen en zei: "Moeilijk, hè, kiezen?" Ik antwoordde bevestigend en zei dat ik echt twijfelde. Het ene boek wil ik al zo lang lezen, maar het andere lijkt mij ook leuk. En toen ik J. aankeek, zei zij alleen maar: "Tja, je kunt nu eenmaal niet alles hebben, Cyriel."
De vrouw vroeg: "Welk boek wil je al zo lang hebben?" Ik zei dat dat die van Bakker was, dus zei J.: "Dan neem je die toch?" Ik proefde enige dwang om te kiezen, vermoedelijk had ze het na een uur wel in de boekwinkel gehad. Onbegrijpelijk.
"Nee," zei de vrouw, "je moet die terugleggen en die van Franke nemen. Je wilt Boven is het stil al zo lang lezen, als je weer in een boekenwinkel bent weet je dat geheid nog wel."

En zo zit ik nu in Franke te lezen en naar mijn plaatje te luisteren. Mocht u echter de behoefte hebben mij iets cadeau te doen, ik weet nog wel een boekje!

12 Maart 2008 :: 21:01

Breinbrekers

Zomaar wat gedachtespinsels en hersenkronkels waar ik al een paar dagen mijn hoofd over breek.
Hebt u ook zulke vragen, stel ze gerust. Dan gaan we samen op zoek naar de antwoorden!

Zou een hypochonder ook denken dat hij aan hypochondrie lijdt?
Als een anarchist zich niet aan regels houdt, is dat dan niet juist een regel?
Als ik schrijf dat ik niks te melden heb, dan meld ik dat toch?

Edit: ik lees net dat Seth Gaaikema in het ziekenhuis opgenomen is. En dan denk ik toch: wanneer komt die cd uit?

11 Maart 2008 :: 22:00

Uit en eten

Decor: een eetcafé in Nijmegen op een doodgewone dinsdagavond.

Scène 1:
Drie meisjes zitten aan het diner. Er wordt gelachen, gegiebeld, serieus gepraat en relaxed gezwegen. Kortom, een goed avondje met de meiden uit.
Dan komen er twee jongens binnen. Aan de tafel wordt er ineens gefluisterd en alledrie de dames werpen schalkse blikken naar een van de twee jongens. Deze jongen komt op ze af, terwijl de andere knaap een tafeltje uitzoekt.
De meiden vallen stil en eentje weet er net uit te brengen: "Als je het over de duivel hebt."
"Zo erg is het toch niet?"
"Nee, hoor." Waar het eerst leek dat er een prille liefde bevestigd werd, lijkt het nu een andere kant op te gaan.
"Hebben jullie lekker gegeten?"
"Ja." Nog steeds hetzelfde meisje aan het woord. De andere twee zijn ineens aandachtig hun stukje vis aan het fileren. Terwijl dat dus al gedaan was...
"En hoe gaat het nu met je? Heb je het er nog moeilijk mee?"
Een van de andere twee meisjes kijkt op en floept eruit: "Nou, eigenlijk zijn we het aan het vieren."
Vier rode hoofden is het gevolg en het gesprek stokt nu volledig. Na dertig seconden die op dertig minuten leken, weet de jongen nog net een "Nou, uhm, fijne avond nog..." uit te brengen voordat hij naar zijn vriend loopt.
De drie achtergebleven dames pakken moeizaam hun maaltijd op. Gelukkig worden ze steeds spraakzamer en na een kwartier lijken ze de jongen niet meer op te merken.

Scène 2:
Achter in een hoekje zitten twee mensen. Een man en een vrouw, beiden tussen de 35 en 40 jaar. Ze praten wat, frunniken aan elkaar en tussendoor weten ze ook een voorgerecht naar binnen te werken. Duidelijk een pas verliefd stelletje. De borden van het voorgerecht worden meegenomen en de man vraagt of ze nog wat mogen bestellen. "Doe mij maar een biertje en voor haar een wijntje." De serveerster knikt en loopt naar de bar.
Ineens stapt de vrouw op, pakt een schoteltje en loopt naar een ander tafeltje aan het raam. Vijf tafels verder, echt aan de andere kant van het café.
De serveerster komt terug met de drankjes en ziet de man alleen zitten. Ze kijkt niet-begrijpend de ruimte rond en ziet de vrouw bij het raam. Haar blik gaat terug naar de man en die wijst naar de vrouw. De serveerster zet de man het biertje voor en loopt met haar dienblad naar de vrouw. Zij neemt haar wijn aan en steekt een sigaret op.
De vrouw rookt, leest een blaadje en heft het glas naar de man op om over tien meter te proosten. Dan keert ze weer terug in haar verhaal en leest verder.
Als de sigaret op is, legt ze het tijdschrift terug en gaat weer bij de man zitten alsof er niks gebeurd is.

10 Maart 2008 :: 22:16

Een groot kind

Ik ben goed met kinderen. Dat durf ik gerust te zeggen. Sterker nog, ik kan beter met kinderen omgaan dan met volwassenen. Zeker als die kinderen nog in de echte speelfase zitten, dan ga ik zelf ook helemaal los. Met kinderen ga ik gewoon meespelen, terwijl ik bij volwassenen vaak niet weet wat ik moet zeggen. Ik ken die mensen helemaal niet en van die standaardpraatjes over koetjes, kalfjes en het weer, nee, daar ben ik niet zo goed in. Terwijl een balletje trappen, verstoppertje spelen en verhaaltjes voorlezen tot mijn specialiteiten behoren.
U moet weten, de familie van J. bestaat uit veel mensen. En die waren allemaal tezamen op het communiefeest waar J. mij heen sleepte. "Hartstikke makkelijk, kun je in een keer de hele familie leren kennen!" Maar goed, al die mensen begonnen mij te vragen wat ik deed, hoe ik J. leerde kennen en meer van dat soort gesprekjes. Ik begon mij reeds ongemakkelijk te voelen, toen ik zag dat er ook een hoop neefjes en nichtjes rondrenden. Eentje keek mij schalks aan en midden in een gesprek met een oom van J. stak ik mijn tong uit. "Haha, het is duidelijk dat je mee moet spelen!" Natuurlijk greep ik deze gelegenheid met beide handen aan en ik heb de rest van de middag als paard gefungeerd, op de trampoline gesprongen en een draaimolen gespeeld. Uiteraard praatte ik ook wel met deze en gene oom, tante of oma, maar u begrijpt dat ik het zeer naar mijn zin had.

Een weekje later hoorde ik van J.: "Mijn tante vindt je zo leuk. Je speelt meteen met de kinderen en je past dus hartstikke goed in de familie!" Ach, laat ze dat maar denken.

En ondertussen? Natuurlijk heb ik nu ook een goed contact met de volwassenen. Maar met de kinderen ren ik me nog steeds rot!

08 Maart 2008 :: 15:27

Voor en na

Zo'n tien jaar geleden ben ik geslaagd voor het gymnasium. Iedereen weet wat je dan staat te wachten: een maand met feestjes, feestjes en nog eens feestjes. Door een stommiteit reed ik echter na de derde eindexamenfuif 's nachts een greppel in. Op de fiets, ongeveer 35 kilometer per uur en de greppel was anderhalf meter diep en van beton.
U snapt, de rest van de zomervakantie heb ik door kunnen strepen. Gelukkig was ik net op tijd hersteld om door Octavie ingewijd te worden in het studentenleven.
Maar goed, even terugkerend: weg fuiven, weg mijn eigen feest, weg rijexamen, weg vakantie naar Salou. En weg gaaf gezichtje. Ik had niet heel veel gekneusd, gebroken of opengehaald. Alleen dus mijn gezicht. Dat lag er niet helemaal lekker bij. De details zal ik u besparen, maar na een maand vroeg iemand geschrokken wat ik gedaan had. Toen vond ik het al vrij aardig genezen. U krijgt een beeld, neem ik aan.
Sindsdien heb ik het hoofd van een crimineel. Gelukkig heb ik mooie, vriendelijke ogen en een aardige bos haar, maar scheer mij kaal, maak mij kwaad en de littekens doen de rest. Ik heb nog steeds een dikke lip, mis een stukje wenkbrauw en heb een rauwe lap vlees op mijn wang. Nu ja, het is niet heel schrikwekkend, maar je ziet het dus wel degelijk.
Wat echter raar is, is dat ik echt niet meer weet hoe ik er met een glad gezicht uitzie. Ook als ik aan de kleine Cyriel terugdenk, zie ik een jongetje met een dikke lip en wat littekens. Zelden kijk ik naar foto's, dus ik moet het ook met mijn geheugen doen. En blijkbaar horen de restanten van het greppelduiken zo bij mij, zijn ze zo met mij vergroeid, dat ik ze altijd gehad heb.

Hebt u ook zoiets? Dat u weet dat het niet altijd zo geweest is, maar dat dat wel zo voelt? Bizar, hè?

Dan ga ik nu weer even een bank overvallen. Tabee.

07 Maart 2008 :: 08:08

De AH van AH-ctie II

Eerder deze week had ik het al over de acties van onze oplettende kruidenier. Hij stort miljoenen kleine blauwe wezentjes over ons land uit. Een blauwe golf overspoelt Nederland.
Nu hoorde ik echter op de radio een reclame met daarin "Samen kunnen we het doen. Heel Nederland groen!". En daardoor ben ik in de war. Want nu moet ik dus kleur bekennen.

05 Maart 2008 :: 22:52

Onbewust

zit ik met naar bed gaan toch te wachten tot J. thuiskomt. Maar dan wordt het echt een latertje...

05 Maart 2008 :: 22:20

Hét concert des levens

Toen Cyriel nog een klein Cyrielletje was, had zijn vader een platenspeler met een grote stapel LP's. Voor iedereen na 1980: da's de voorloper van de cd-speler en de bijbehorende muziekdrager. Voor iedereen na 1990: da's de voorloper van de MP3-speler en muziek stond toen nog per ca. 10 nummers op een aparte drager.
Cyriels pa was en is een enorme muziekliefhebber en dan met name van muziek met gitaren. En aangezien Cyriels pa zelf gitaar speelt, is dat best te verklaren. Het ging van blues tot rock tot punk. Een van die platen trok de jonge Cyriel nogal aan. De LP had een rode hoes met groene blokken met daarin de bandnaam in rode letters. Bovenop stonden drie getekende mannetjes, die terugkwamen op de achterkant. Daar stonden rondom allemaal kleine tekeningetjes van deze ventjes. De muziek zelf was lekker snelle punk en de zanger had een hoog stemmetje. Nu, iedereen zal begrijpen dat dat een jongetje van ongeveer acht jaar enorm aanspreekt.
Zijn vader zei: "Cyriel, als zij ooit nog eens in de buurt spelen, dan gaan wij daar samen heen." Natuurlijk heeft Cyriel daar jarenlang van gedroomd. Dus toen hij op zijn vijftiende overal in de stad posters ontwaarde met daarop een aankondiging, rende hij snel naar huis.
"Mama! Mama! Ik heb heel snel geld nodig. Want ik denk dat ik met papa naar een concert ga. De naam is iets anders geschreven, namelijk met een z op het eind in plaats van met een s, maar ik denk dat ze het zijn, hoor!" En buiten adem dat 'ie was, het duurde nog een half uur voordat hij de stad in kon. Hij ging naar de platenzaak waar hij samen met zijn vader eigenlijk elke week wel eens platen stond te kijken.
Cyriels vader was heel blij met de kaartjes. Eindelijk zou hij zijn jeugdhelden weer eens zien en dat met zijn zoon. Te gek, toch?
Op de betreffende avond liepen beide heren naar de stadsschouwburg in Sittard. Best bizar dat daar een punkband speelde, maar ach, wie maalt daarom? Voor de gelegenheid had Cyriel de cowboylaarzen van zijn vader aangedaan. Allebei een strakke spijkerbroek, pa een leren jas en Cyriel zijn spijkerjackie.
Binnen zag Cyriel allemaal dronken mannen met hanekammen, kapotte T-shirts en wat er meer bij zo'n optreden komt kijken. Nauwelijks bijgekomen van deze schrik vroeg Cyriels vader hoeveel bonnen hij zou halen. Nou ja, vragen. "Ik haal effe tien drankbonnen op."
"Tien? Maar wat kun je er dan voor halen."
"Bier."
"Maarreh, dat heb ik eigenlijk nog nooit gedronken!"
"Nee, maar na vanavond wel."
Het concert duurde anderhalf uur, waarin ook nog een kwartier pauze zat. Op het podium sprongen drie idioten rond, met zonnebrillen en stekeltjeshaar. Zo veel energie, Cyriel werd volledig weggeblazen. Dit was echt te gek!
Na het concert, waarbij Cyriels vader eerlijkheidshalve zes van de tien bonnen voor zijn rekening had genomen, kocht Cyriel een T-shirt.
Vier cafés later en evenveel biertjes kwamen Cyriel en zijn pa thuis. "Papa. Mag ik nog even naar de LP luisteren?"
"Tuurlijk jongen. Wil je nog wat drinken? Een colaatje?"
"Ja, lekker."
Goed, om niet al te veel uit te weiden: aan die cola zat tot Cyriels verbazing een apart smaakje. Whisky, zo verklaarde zijn vader. Maar daarna zei Cyriel toch maar dat 'ie geen alcohol meer hoefde, want ja, hij begon het wel een pietsje te voelen.

Dus toen Cyriel de dag erna pas om 15.00 uur ontzettend brak (maar zonder kater, dat wel) beneden kwam, zei zijn vader: "Cyriel, jongen. Het was zo tof gisteren. En je hebt een goede dronk. Dus als je uitgaat, bepaal ik wel hoe laat je thuis moet zijn, maar je zoekt zelf maar uit wat je drinkt."

Moraal van het verhaal? Eigenlijk niets, behalve dat ik nu naar de cd van de LP luister (volgt u mij nog) en dit concert weer helemaal boven komt drijven. Want wie kan er nu zeggen dat zijn eerste concert een punkoptreden was, waar hij met zijn vader heen ging?

04 Maart 2008 :: 22:05

De AH van AH-ctie

Vandaag kwam m'n schoonzusje eten. Want ja, dat J. niet thuis is, wil natuurlijk niet zeggen dat we niet even kunnen socializen.
Uiteraard had ik vanmiddag even boodschappen gedaan. Pasta? Check! Kruidenkaas? Check! Creme fraiche? Check! Spinazie? Check! Een uitje? Check! En spekjes? Die heb ik thuis nog wel.
Maar thuis had ik helemaal geen spekjes. En natuurlijk kom je daar achter als je schoonzusje er al is, je wilt gaan koken omdat je van de honger omvalt en het reeds na 19.00 uur is. Dan zit er maar een ding op: toch even naar de kruidenier die graag op de kleintjes let. En bij deze kruidenier loopt momenteel een actie. Dus wij staan daar bij de kassa en in mijn ooghoek schittert iets. Toen gebeurde er toch iets raars met mij. Normaal ben ik namelijk niet zo van de acties, dat heeft J. me wel afgeleerd. Want een troep dat ik in de loop der jaren bij elkaar geactied had, niet te geloven gewoon.
Maar nu, nu kon ik me niet meer inhouden. Dit moest ik hebben. Hebben, zeg ik u, hebben! Man, man, mijn ogen vernauwden zich tot ontzettende smalle spleetjes, mijn handen werden klauwen en ook mijn rug kromde zich. Geen helpen meer aan, alle goede raad van J. was ik ineens vergeten.

En nu ben ik dus de trotse eigenaar van een miniuitgave van De dolle musketiers, mijn favoriete Suske en Wiske. Uit de speciale actiereeks die ook bij de AH te krijgen is.

03 Maart 2008 :: 22:27

Ik mis iets...

Vrijdagavond had ik een feestje. Twee vrienden van me waren jarig en vierden dit samen. De oplettende lezer denkt nu wellicht: "Hé! Heeft Cyriel twee vrienden die op schrikkeldag jarig zijn?" Nee, hoor. Ze waren iets eerder jarig, maar een vrijdag leent zich nu eenmaal uitstekend voor een feestje. Natuurlijk kwam ik weer dezelfde mensen tegen als op andere partijtjes, maar dat geeft je ook de ruimte volledig jezelf te zijn.
Goed, ik zal u alle genante details besparen die bij een dergelijk festijn horen, maar het was weer eens ouderwets goed. Rond 3.30 viel ik ons huis binnen, waar J. heerlijk lag te slapen. Ik kroop naast haar en viel meteen in een diepe, ronkende slaap.
De volgende ochtend bleek J. haar koffers te hebben gepakt. Ze ging weg. Het moest. En ze vertrok.

Nu slaap ik al twee nachten ontzettend slecht. Want ons tweepersoonsbed is ons tweepersoonsbed niet meer. Zonder J. mist er iets. Het bed is minder warm en weg te groot voor mij.
Als een uitgedroogd lijk, zo breng ik de dag door. Ik denk er zelfs over om een paar nachten op de slaapbank te gaan liggen.

Gelukkig hoef ik nog maar vier nachten niet te slapen. En dan is J. terug van haar congres in het buitenland. Vanochtend kreeg ik een sms'je van haar: "Ik slaap hier zo lekker. Echt een heerlijk bed in het hotel!"
Ik zal hier maar niet schrijven wat ik toen dacht.

02 Maart 2008 :: 22:25

De nadelen van het wielrennen

Dat er niet alleen voordelen aan het wielrennen zitten, zal u niks verbazen. Immers, elke hobby kent wel zijn mindere kanten. Zo ook het sportieve fietsen en daar werd ik vandaag op pijnlijke wijze aan herinnerd.
Vandaag stond er weer een voorjaarswedstrijdje op het programma. Nu is de temperatuur zo, dat ik twijfelde of ik in korte broek zal starten. U zult wel denken: "Die is gek." Dat klopt ook, maar bedenk ook dat door de inspanning je benen zo warm worden dat je geen lange broek nodig hebt. In de winter cross ik altijd met korte broek en tijdens een wedstrijd heb ik het nog nooit koud gehad.
Nu is het wegwielrennen echter minder intensief dan het veldrijden en dus ligt de grens van een korte broek ergens tussen de tien en de vijftien graden. Celsius natuurlijk, maar dat spreekt voor zich. En vandaag was het elf graden. Dus ja, de twijfel sloeg toe. Wat moest ik doen? Ik kende het rondje niet, dus ik wist niet hoe de wind zou staan en dat heeft een enorme invloed op deze keuze. Goed, om een lang verhaal kort te houden: ik besloot kniestukken mee te nemen en thuis vast mijn benen in te olieën. Deze olie houdt de warmte iets langer vast en maakt het mogelijk om met korte broek te rijden. Dus ik pak mijn pot met smeerspul en oliede mijn benen lekker in. Goed tot onder de rand van de korte broek, zodat alles dadelijk lekker warm zou blijven, of ik die lange broek nu aanhield of niet.
U moet weten, dit spul is prima, zolang het op de vrije huid blijft. Komt het op andere plaatsen of wordt er veel over gewreven, dan brandt het als de pest. Warm, warm! Ik zeg het u: de rechaud bij de Chinees is er de noordpool bij.
Goed, mijn benen waren lekker geprepareerd en ik besloot nog even naar de wc te gaan. Ik vermijd het contact tussen mijn handen en mijn benen, want ik zou daarna maar in mijn ogen wrijven. Dat is niet fijn. Ik hannes dus een beetje met het vooraf naar beneden trekken en daarna naar boven sjorren van mijn broek, was mijn handen, ga naar buiten en stap op mijn fiets.

Bij het naar boven trekken moet het zeemleer van mijn broek echter een beetje van dat spul aangeraakt hebben. Want tot zo'n 15 kilometer verder heb ik met een brandend kruis rondgereden. Autsj.

01 Maart 2008 :: 18:19

Het speeksel van de huismeester

J. en ik wonen nu ongeveer drie jaar samen. We hebben het genot twee studenteneenheden te huren, die samen een keuken, toilet en douche delen. Maak je van een kamer een woon- en van de ander een slaapkamer, dan heb je dus eigenlijk een mooi appartementje. En dat hebben we natuurlijk gedaan.
Al vanaf de eerste dag dat we er wonen, bevalt het ons prima. Nou ja, we kunnen niet buitenzitten en de woonkamer is 's winters niet boven de 10 graden te krijgen, maar ach: als dat alles is! Liefdevol houden we elkaar 's avonds vast en dromen we van een tuintje. Zo los je zulke problemen op.
Het enige dat ons mateloos stoorde, was de slechtsluitende voordeur. Iedere keer moest je hard trekken om hem dicht te krijgen. Oké, hard gooien werkt ook. Maar niet als 's ochtends te vroeg je liefhebbende vriendje of vriendinnetje nog even probeert te slapen. Nee, dan grijp je de deurklink met twee handen, zet je je voeten schrap op de drempel, trek je de deur dicht tot het niet meer gaat en ga je er dan met je volle gewicht aan hangen. En dat dag in, dag uit.
Na een maand of wat zagen we dat het plaatje waar de deurklink aan zat, behoorlijk begon te verbuigen. Dat dit zo niet langer kon, was duidelijk. "Cyriel," zo zei J., "ga jij eens bij onze huismeester klagen." Want dat is ook fijn van een studentenwoning. Als er iets in huis niet goed is, ga je gewoon even naar de huismeester.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik toog naar de huismeester, legde de beste man het probleem voor en hij besloot eens persoonlijk polshoogte te nemen. Ik verwachtte dat de deur gewoon klemde en wellicht bijgeschuurd moest worden. Onze huismeester pakte zijn loper, opende onze deur, ging er eens voor staan en hield zijn schuin. "Ah, een kenner," zo zei ik. Waarna de man mij vreemd aankeek. "Knettergek, die studenten." Je hoorde het hem denken, ook al was ik geen student meer. Maar dat mocht hij niet weten, want dan moest ik mijn kamer uit.
Goed, hij had zijn hoofd schuin. Dit was natuurlijk geen verantwoorde werkhouding, dus hij rechtte zijn rug en nek weer en spuugde eens flink in zijn handen. "Aaaah! Nu gaat hij het zelf proberen," zo dacht ik bij mezelf. Maar in plaats van ons dagelijks ritueel pakte hij met zijn spuughanden de schoot van het slot en wreef dat eens lekker in.
"Zo, die doet het weer," zei de man en hij knikte mij vriendelijk toe voordat hij wegging.

En nu, tweeëneenhalf jaar later, loopt het slot dankzij het speeksel van de huismeester nog steeds als een zonnetje.