29 April 2008 :: 18:01

Het draait en het tolt en het tolt en het draait, draaien, tollen, tollen, draaien

Sommige mensen hebben het volgens een vast stramien, bij mij valt er geen peil op te trekken: de Nacht van het Draaien en Keren. Als het echter zo ver is, weet ik dat meteen.
En vannacht was er weer zo eentje. Gisteren ging ik op tijd naar bed om vanochtend lekker te gaan werken, maar rond een uur of twee werd ik wakker. En dan weet je het meteen: die ogen, die gaan pas een half uur voor de wekker weer dicht .
Waar ik dan wakker van lig? Grote problemen als te weinig geld? Relatieproblemen? Ziektes? Oorlogen? Nee, vaak is er een kleine gedachte die net na het ontwaken in mijn hoofd open ploft en daar langzaam begint rond te draaien. Eerst langzaam en hij neemt maar een beetje ruimte in, maar alras draait hij sneller en sneller en tolt mijn hele hoofd. En niks dat helpt, hoor. Schaapjes tellen, ademoefeningen, boekje lezen, de gedachte blijft roepen: "Ik ben er nog! En ik houd je wakker! Moehaha!" Totdat de vermoeidheid eindelijk overwint en ik nog een hazenslaapje meepik.

Oh, en nu wilt u natuurlijk weten wat dit met kleding te maken heeft? Eigenlijk niks, maar ik kan u wel vertellen dat ik wel draaide en keerde, maar dat mijn T-shirt dat weigerde. En mij daarmee nog meer ergernissen bezorgde.

29 April 2008 :: 18:01

Het draait en het tolt en het tolt en het draait, draaien, tollen, tollen, draaien

29 April 2008 :: 18:01

Het draait en het tolt en het tolt en het draait, draaien, tollen, tollen, draaien

29 April 2008 :: 18:01

Het draait en het tolt en het tolt en het draait, draaien, tollen, tollen, draaien

29 April 2008 :: 18:01

Het draait en het tolt en het tolt en het draait, draaien, tollen, tollen, draaien

21 April 2008 :: 19:55

De onredelijke arm der wet

Met mijn bescheiden zelfkennis durf ik toch wel te beweren dat ik niet bijzonder kwaadaardig ben aangelegd en dat ik ook zelden neigingen heb om iets te slopen. Zelfs in mijn wilde jaren, toen ik er ’s nachts op uit ging om posters uit bushokjes te halen, toonde ik altijd veel liefde en genegenheid voor de bushokjes die ik uitkoos, zodat ze geheel intact bleven. Wat dat betreft zijn er aanzienlijk wat voetbalsupporters die meer op hun kerfstok hebben.
Supporter zijn van VVV Venlo is voor mij dan ook wel handig. Tijdens wedstrijden van deze club vinden eigenlijk nooit ongeregeldheden plaats en dat vind ik prima. Ik geniet liever van het voetbal.
Zo wilde ik gisteren dan ook met twee van mijn vrienden, die voor De Graafschap zijn, naar de wedstrijd VVV-De Graafschap, een duel waarin er nogal wat op het spel stond. Aangezien het vak voor de supporters uit Doetinchem vol zat, heb ik kaartjes voor het VVV-vak gekocht voor mijn vrienden, ik was van plan ze bij mij in de buurt te stallen, zo kon er niks verkeerd gaan. Datzelfde trucje werkte een tijd geleden ook toen ik twee NEC-vrienden mee had genomen naar VVV-NEC.
Wij spraken af in Nijmegen en vertrokken met de trein richting Venlo. Daar aangekomen, stapten we uit de trein. Na enkele passen buiten de trein te hebben gezet werden wij aangesproken door twee politieagenten op mountainbikes.
Waar wij naar op weg waren. En of wij onze identiteitskaarten even wilden laten zien. O, twee van u komen uit de omgeving van Doetinchem? Dan gaan wij even uw gegevens noteren. Lever uw kaartjes maar in, daar heeft u niks meer aan. U mag hier immers helemaal niet zijn. Er geldt een verplichte buscombi, dus u mag niet op eigen vervoer naar Venlo. U moet linea recta terug naar Nijmegen, met de eerstvolgende trein. Als u het station verlaat, wordt u opgepakt en gaat u mee naar het politiebureau.
Zelden ben ik zo woedend geweest. Die agenten waren totaal voor geen rede vatbaar. Ik ben op een gegeven moment maar even weggelopen, want ik stond op het punt om die agenten helemaal verrot te schelden en ik had de behoefte om iets te slopen.
Ik nodig mijn vrienden uit om naar een wedstrijd te komen en door die twee machtsbeluste mannetjes werd mijn gastvrijheid beklad. Je staat volledig machteloos, want als je wilt protesteren, dan mag je mee naar het bureau. Nee, de politie stelt me enorm teleur. De politie is je beste vriend? Nou, dat ging gisteren bij mij absoluut niet op!

20 April 2008 :: 16:32

Een man zijn heeft ook nadelen

Mannen zijn aanstellers en ik ben daar geen uitzondering op. Al van jongs af aan vond ik het heerlijk om ziek te zijn. Nu ja, het verzorgd worden beviel me wel, hoewel de echte klachten eigenlijk best achterwege gelaten mochten worden. In elk geval, je ziek zijn een beetje overdrijven was de normale gang van zaken. Hoofdpijn was ondraaglijk en een maag die lichtelijk van streek was zorgde ervoor dat ik wáán-zin-nig misselijk was.

Boh, dat overgeven, dat is slechts een kwestie van tijd, hoor. Want echt, ik kan alleen maar liggen. Rechtop zitten is me eigenlijk al te veel, maar ik moet wel, want behalve televisie kijken kan ik weinig. En die hóófdpijn. Mensen, ik vrees dat ik er nooit meer vanaf kom!

Maar wij mannen, wij voelen dat ook echt. Pijn is per definitie niet fijn, dus een beetje pijn ook niet. En waarom zou je daarover zwijgen? Zelfs de eerste tekenen van ziekte moet je serieus nemen, want dan kun je je erop voorbereiden. Extra sinaasappeltje en een glaasje beerenburg.

Alleen hoop ik nu dat ik me vandaag aanstel, en niet ziek begin te worden. Want daar heb ik even geen zin in.

19 April 2008 :: 16:06

Onverwacht vermogen

Door met mijn ogen over de pagina's te gaan,
verander ik mijn fonkelnieuwe, pas gedrukte krant,
in oud papier.

Mijn blikken kunnen niet doden,
maar ze kunnen blijkbaar wel
het verouderingsproces flink doen versnellen.

19 April 2008 :: 16:06

Onverwacht vermogen

Door met mijn ogen over de pagina's te gaan,
verander ik mijn fonkelnieuwe, pas gedrukte krant,
in oud papier.

Mijn blikken kunnen niet doden,
maar ze kunnen blijkbaar wel
het verouderingsproces flink doen versnellen.

17 April 2008 :: 13:02

Kou

Gisteravond zat ik op een plastic kuipstoeltje op een lege tribune in de kasteelruine van Kessel, vlakbij Venlo. We hadden voor het eerst weer toneelrepetitie op locatie. Vorig jaar heb ik meegedaan aan een bewerking van Romeo en Julia, dit jaar zijn we bezig met een bewerking van Macbeth. Nu heb ik een minder grote rol, wat inhoudt dat ik vooralsnog veel langs de kant zit te kijken. In datzelfde kasteel. Dat erg koude kasteel, rond deze tijd van het jaar. Als je in die kou de hele avond in een kasteel gaat zitten, wil het nog wel eens voorkomen dat je dat gaat merken. Ik voelde de kilte van de stenen mijn schoenzolen doordringen. Ik had mijn jas aan en een dikke trui, en toch: de kou kroop langzaam mijn kleren in. Naast me zat J., een van de medespelers, die zich ingewikkeld had in meerdere dekentjes, aangezien hij al een verkoudheid te pakken had. Het was echt koukleumen in Kessel.

Maar toen viel de duisternis in en dan gebeurt er iets met die locatie. Het oersteen van de muren is door de eeuwen heen zo verweerd, dat het er bruin uitziet. Door de verlichting zie je het geel tussen het bruin door komen, waardoor het lijkt alsof je het vanzelf warmer krijgt. In de overal aanwezige nissen ontstaan schaduwen die de locatie iets mysterieus meegeven. Tegen de wanden spelen de schaduwen van de medespelers hun eigen toneel. Rond de spot die het speelvlak verlicht cirkelen allerlei vliegjes. In het midden van het speelvlak staat de waterput als vanzelfsprekend middelpunt. Achter de balustrade rondom de binnenplaats zijn de kantelen minimaal verlicht, daarbovenuit groeien de bomen die door de spots van buiten het kasteel zodanig verlicht worden dat het lijkt alsof de kale takken van de bomen met een kleine lijn van licht gescheiden zijn van de pikzwarte hemel.
Het saamhorigheidsgevoel van de groep, de soms absurde situaties die bedacht worden door de regisseuse en de groep spelers, het proberen van nieuwe spel-elementen, sommige hilarische vondsten die erin bijven, andere die worden geschrapt, omdat ze niet werken. Ik geniet.

De kou, het deert me niet meer. Toneel is als een warm bad. Ik ben thuis, dit is wat ik graag doe.

Het Kasteel

17 April 2008 :: 13:02

Kou

Gisteravond zat ik op een plastic kuipstoeltje op een lege tribune in de kasteelruine van Kessel, vlakbij Venlo. We hadden voor het eerst weer toneelrepetitie op locatie. Vorig jaar heb ik meegedaan aan een bewerking van Romeo en Julia, dit jaar zijn we bezig met een bewerking van Macbeth. Nu heb ik een minder grote rol, wat inhoudt dat ik vooralsnog veel langs de kant zit te kijken. In datzelfde kasteel. Dat erg koude kasteel, rond deze tijd van het jaar. Als je in die kou de hele avond in een kasteel gaat zitten, wil het nog wel eens voorkomen dat je dat gaat merken. Ik voelde de kilte van de stenen mijn schoenzolen doordringen. Ik had mijn jas aan en een dikke trui, en toch: de kou kroop langzaam mijn kleren in. Naast me zat J., een van de medespelers, die zich ingewikkeld had in meerdere dekentjes, aangezien hij al een verkoudheid te pakken had. Het was echt koukleumen in Kessel.

Maar toen viel de duisternis in en dan gebeurt er iets met die locatie. Het oersteen van de muren is door de eeuwen heen zo verweerd, dat het er bruin uitziet. Door de verlichting zie je het geel tussen het bruin door komen, waardoor het lijkt alsof je het vanzelf warmer krijgt. In de overal aanwezige nissen ontstaan schaduwen die de locatie iets mysterieus meegeven. Tegen de wanden spelen de schaduwen van de medespelers hun eigen toneel. Rond de spot die het speelvlak verlicht cirkelen allerlei vliegjes. In het midden van het speelvlak staat de waterput als vanzelfsprekend middelpunt. Achter de balustrade rondom de binnenplaats zijn de kantelen minimaal verlicht, daarbovenuit groeien de bomen die door de spots van buiten het kasteel zodanig verlicht worden dat het lijkt alsof de kale takken van de bomen met een kleine lijn van licht gescheiden zijn van de pikzwarte hemel.
Het saamhorigheidsgevoel van de groep, de soms absurde situaties die bedacht worden door de regisseuse en de groep spelers, het proberen van nieuwe spel-elementen, sommige hilarische vondsten die erin bijven, andere die worden geschrapt, omdat ze niet werken. Ik geniet.

De kou, het deert me niet meer. Toneel is als een warm bad. Ik ben thuis, dit is wat ik graag doe.

Het Kasteel

13 April 2008 :: 20:21

Dilemma van de Dag

Laat ik mijn driedagenbaardje staan omdat 'ie me stoerder maakt of ga ik me scheren omdat J. me niet meer wil kussen?

13 April 2008 :: 20:21

Dilemma van de Dag

Laat ik mijn driedagenbaardje staan omdat 'ie me stoerder maakt of ga ik me scheren omdat J. me niet meer wil kussen?

13 April 2008 :: 20:21

Dilemma van de Dag

Laat ik mijn driedagenbaardje staan omdat 'ie me stoerder maakt of ga ik me scheren omdat J. me niet meer wil kussen?

13 April 2008 :: 20:21

Dilemma van de Dag

Laat ik mijn driedagenbaardje staan omdat 'ie me stoerder maakt of ga ik me scheren omdat J. me niet meer wil kussen?

08 April 2008 :: 17:44

Dromen over Rome

De zon schijnt en probeert zowaar mijn huid te verwarmen. Ik doe het bovenste knoopje van mijn jas los en stop mijn sjaal in mijn tas. Terwijl ik naar huis fiets, dwalen mijn gedachten terug naar april 2006.

Eindelijk, na jaren, ging ik terug naar Rome. Was ik er in 1997 met mijn schoolklas, in 2006 hadden J. en ik een appartement midden in Rome voor een week gehuurd. Echt in het midden van het oude centrum. Het was prachtig weer en rustig wandelend hebben we een week met zijn tweetjes gedwaald. Rome bleek nog mooier dan ik me kon herinneren. En dan met name de twee dagen dat we alleen maar in een park een boek hebben gelezen en ijsjes hebben gegeten.
Maar ook de musea die we bezocht hebben en het dagelijkse wandelingetje naar de bakker in de ochtend. Zelfs de wirwar aan scooters, auto's en bussen maakte me vrolijk. Gewoon brutaal kijken en oversteken, dat hielp al.
Lekker hardlopen langs de Tiber. Een heuvel beklimmen en over de stad uitkijken.

Een toeterende auto haalt me bruut uit mijn dagdroom. Dat gebeurt me de laatste tijd wel vaker. J. en ik hebben dit jaar maar een week vakantie en we hebben besloten weer naar Rome te gaan.

Ooit vroeg een vriendin waarom ik Rome zo'n mooie stad vind. "Parijs is toch ook mooi?" Heel lang heb ik niet geweten wat het antwoord op haar eerste vraag was (want ja, Parijs is ook mooi. Maar minder magisch). Natuurlijk, het weer was goed en het eten lekker. Maar dat is op wel meer plaatsen. Wat maakt Rome voor mij tot de mooiste stad? Terwijl ik weer eens terugdacht, schoot het antwoord me te binnen. In Rome heeft elke straathoek zijn eigen geschiedenis. En ook al ken je die lang niet altijd, dan kun je er wel een bedenken. Overal borrelen er verhalen in me op, van lang geleden tot misschien twee uur terug. Maar altijd en overal ben ik in Rome verhaaltjes aan het verzinnen.

Verder fietsend bedenk ik me dat er nu nog een mooie reden is om van Rome te houden. Dankzij de voorpret en het dagdromen zijn de dagelijkse werkzaamheden een stuk korter.

08 April 2008 :: 17:44

Dromen over Rome

De zon schijnt en probeert zowaar mijn huid te verwarmen. Ik doe het bovenste knoopje van mijn jas los en stop mijn sjaal in mijn tas. Terwijl ik naar huis fiets, dwalen mijn gedachten terug naar april 2006.

Eindelijk, na jaren, ging ik terug naar Rome. Was ik er in 1997 met mijn schoolklas, in 2006 hadden J. en ik een appartement midden in Rome voor een week gehuurd. Echt in het midden van het oude centrum. Het was prachtig weer en rustig wandelend hebben we een week met zijn tweetjes gedwaald. Rome bleek nog mooier dan ik me kon herinneren. En dan met name de twee dagen dat we alleen maar in een park een boek hebben gelezen en ijsjes hebben gegeten.
Maar ook de musea die we bezocht hebben en het dagelijkse wandelingetje naar de bakker in de ochtend. Zelfs de wirwar aan scooters, auto's en bussen maakte me vrolijk. Gewoon brutaal kijken en oversteken, dat hielp al.
Lekker hardlopen langs de Tiber. Een heuvel beklimmen en over de stad uitkijken.

Een toeterende auto haalt me bruut uit mijn dagdroom. Dat gebeurt me de laatste tijd wel vaker. J. en ik hebben dit jaar maar een week vakantie en we hebben besloten weer naar Rome te gaan.

Ooit vroeg een vriendin waarom ik Rome zo'n mooie stad vind. "Parijs is toch ook mooi?" Heel lang heb ik niet geweten wat het antwoord op haar eerste vraag was (want ja, Parijs is ook mooi. Maar minder magisch). Natuurlijk, het weer was goed en het eten lekker. Maar dat is op wel meer plaatsen. Wat maakt Rome voor mij tot de mooiste stad? Terwijl ik weer eens terugdacht, schoot het antwoord me te binnen. In Rome heeft elke straathoek zijn eigen geschiedenis. En ook al ken je die lang niet altijd, dan kun je er wel een bedenken. Overal borrelen er verhalen in me op, van lang geleden tot misschien twee uur terug. Maar altijd en overal ben ik in Rome verhaaltjes aan het verzinnen.

Verder fietsend bedenk ik me dat er nu nog een mooie reden is om van Rome te houden. Dankzij de voorpret en het dagdromen zijn de dagelijkse werkzaamheden een stuk korter.

05 April 2008 :: 17:05

Zaterdagochtend

Ruw word ik uit mijn droom gehaald. Een monotoon, repeterend geluid ontsnapt aan J.'s mond. Met ingehouden woede fluistergrom ik: "J.! Je snurkt!" Hier wordt ze nooit wakker van, maar ze draait zich wel altijd om.
Enigszins uit mijn hum doordat ik had willen doorslapen, keer ik mijn rug naar J. toe. Ik slaap het lekkerst op mijn zij en probeer de slaap weer te pakken te krijgen.
Het lukt niet. Buiten schijnt een flauw zonnetje door een spleet tussen de gordijnen en de vogeltjes fluiten.
Achter mij wordt er een beetje gewoeld en ineens voel ik een arm om mijn middel. Ik word vriendelijk doch dwingend geacht mij om te draaien, zoveel wordt hieruit duidelijk. J. duwt haar kont naar achteren, zodat ik wel mee moet gaan in haar houding.
Ik leg mijn hoofd dicht achter de hare en geniet. Mijn T-shirt is iets omhoog gekropen en mijn buik raakt haar rug. Niks voelt dichterbij dan huid-op-huidcontact. Langzaam dommel ik weer in.
Eigenlijk is er geen betere manier om de dag te beginnen dan met lepeltje liggen.

05 April 2008 :: 17:05

Zaterdagochtend

Ruw word ik uit mijn droom gehaald. Een monotoon, repeterend geluid ontsnapt aan J.'s mond. Met ingehouden woede fluistergrom ik: "J.! Je snurkt!" Hier wordt ze nooit wakker van, maar ze draait zich wel altijd om.
Enigszins uit mijn hum doordat ik had willen doorslapen, keer ik mijn rug naar J. toe. Ik slaap het lekkerst op mijn zij en probeer de slaap weer te pakken te krijgen.
Het lukt niet. Buiten schijnt een flauw zonnetje door een spleet tussen de gordijnen en de vogeltjes fluiten.
Achter mij wordt er een beetje gewoeld en ineens voel ik een arm om mijn middel. Ik word vriendelijk doch dwingend geacht mij om te draaien, zoveel wordt hieruit duidelijk. J. duwt haar kont naar achteren, zodat ik wel mee moet gaan in haar houding.
Ik leg mijn hoofd dicht achter de hare en geniet. Mijn T-shirt is iets omhoog gekropen en mijn buik raakt haar rug. Niks voelt dichterbij dan huid-op-huidcontact. Langzaam dommel ik weer in.
Eigenlijk is er geen betere manier om de dag te beginnen dan met lepeltje liggen.

05 April 2008 :: 17:05

Zaterdagochtend

Ruw word ik uit mijn droom gehaald. Een monotoon, repeterend geluid ontsnapt aan J.'s mond. Met ingehouden woede fluistergrom ik: "J.! Je snurkt!" Hier wordt ze nooit wakker van, maar ze draait zich wel altijd om.
Enigszins uit mijn hum doordat ik had willen doorslapen, keer ik mijn rug naar J. toe. Ik slaap het lekkerst op mijn zij en probeer de slaap weer te pakken te krijgen.
Het lukt niet. Buiten schijnt een flauw zonnetje door een spleet tussen de gordijnen en de vogeltjes fluiten.
Achter mij wordt er een beetje gewoeld en ineens voel ik een arm om mijn middel. Ik word vriendelijk doch dwingend geacht mij om te draaien, zoveel wordt hieruit duidelijk. J. duwt haar kont naar achteren, zodat ik wel mee moet gaan in haar houding.
Ik leg mijn hoofd dicht achter de hare en geniet. Mijn T-shirt is iets omhoog gekropen en mijn buik raakt haar rug. Niks voelt dichterbij dan huid-op-huidcontact. Langzaam dommel ik weer in.
Eigenlijk is er geen betere manier om de dag te beginnen dan met lepeltje liggen.