31 Mei 2008 :: 23:28

Een huis is pas je huis als je er geslapen hebt

"Poeh, ik heb honger en we hebben voor morgen nog broodjes en drinken nodig."
Iets te gretig spring ik op en laat de rol schilderstape uit mijn handen vallen. "Ik ga wel even naar de winkel," roep ik uit de andere kamer. "Wat hebben we nodig?"
"Doe maar wat bolletjes, kaas, boter, vleeswaren en wat snoep. Neem maar wat, dat we morgen genoeg in huis hebben voor alle klussers."
"En natuurlijk wat ik vanochtend al klaar had gezet," vul ik J. stilletjes aan. Gelukkig hoort ze me niet. De hele dag ben ik al op zoek naar een gelegenheid om snel even langs ons 'oude huis' te rijden.
J. vindt het prima dat ik ga en dus vertrek ik. Ik doe de boodschappen die ze gevraagd heeft en rijd langs huis. Daar pak ik waxinelichtjes, de pizza (want eindelijk, we hebben een oven) en matrassen en nachtgerei. Oh ja, ook het badschuim dat ik deze ochtend speciaal gekocht heb moet mee.
Als ik terug ben, blijkt het een uur later. En omdat het al negen uur 's avonds is, is J. in eerste instantie niet blij als ik haar vraag of ze beneden even kan komen helpen sjouwen. "Ja, maar het moet echt! Ik krijg nooit alle boodschappen alleen boven," smoes ik door de intercom. Achter de voordeur hoor ik haar naar beneden stommelen.

"Verrassing! Vannacht slapen we voor het eerst in ons nieuwe huis!"

30 Mei 2008 :: 11:43

Tien jaar na mijn eindexamen

"Cyriel, zou je niet eens kiezen wat je gaat studeren?"
Op een enkele dag na is het nu precies tien jaar geleden dat mijn moeder me die vraag stelde. Natuurlijk, ik was er wel mee bezig geweest, maar ik kwam er gewoon niet uit. En nu zat ik midden in mijn eindexamens en ik wist het nog niet. Aangezien ik alles wel zou halen, begon de tijd nu ook wel te dringen.
"Mam, ik heb echt geen idee." Toch ging ik maar eens serieus nadenken, tussen het leren door

Op de basisschool was het duidelijk: ik tekende de hele dag. Dat zou het worden. Maar op de middelbare school leerde ik de exacte vakken kennen. Wiskunde (B), natuurkunde, scheikunde en biologie: ik vond het allemaal machtig interessant. En tekenen verdween zachtjes naar de achtergrond, hoewel ik het nog steeds een van de fijnste vakken vond. Zeker toen ik mijn vakkenpakket moest kiezen. Ik mocht namelijk maar acht vakken en in mijn geval werd het dan schrappen. Want gezien mijn slechte Engels en middelmatige Duits moest ik beide vakken hebben, voor de zekerheid. En Nederlands is verplicht, maar Latijn weer zo waanzinnig interessant. Neem daar de vier exacte vakken bij en u begrijpt: vol.
Goed, geen probleem voor de studiekeuze, want ik hoefde maar te bepalen in welk exact vak ik me wilde gaan verdiepen. Daar had ik nog wel een paar jaar voor. Maar in het eindexamenjaar merkte ik een verandering bij mezelf. Het daagde me niet meer uit. Ik haalde met gemak goede punten (niet voor alles, hoor, Duits en Engels gingen met hakken over de sloot), maar het pakte me niet meer. En dus zat ik nu met dat probleem.

"Mam, ik kom er niet uit. Ik heb altijd gedacht dat ik bioloog of scheikundige zou worden, maar nu wil ik dat even niet meer."
Mijn moeder keek me aan en sprak natuurlijk de woorden die alle moeders zullen zeggen: "Dat had ik wel door, hoor."
"Maar wat moet ik nu dan?" Enigszins wanhopig keek ik mijn moeder aan.
"Nou, wat vind je leuk? Dat is denk ik de belangrijkste vraag."
"Ja, uhm, van school?"
"Nee, überhaupt. Wát vind je leuk?"
"Ja, lezen natuurlijk." Oh, dat had ik even niet verteld. Naast het tekenen had ik als kind en prepuber nog een hobby. Boeken eten. Stapels werden er verorberd, zelfs zo veel dat ik een leesverbod van mijn ouders kreeg. Niet meer dan twee boeken per dag, zodat ik ook nog buiten kwam.
"En schrijven, dat doe je toch ook?"
"Oh ja, met taal spelen!"
Toen viel het kwartje. Mijn moeder wilde het me natuurlijk niet opdringen, maar ik snapte waar ze op uit was. Nederlands? Dat vak dat ik altijd wel leuk vond, maar eigenlijk vanzelfsprekend geen optie was (want hé, Nederlands = verplicht = duf, zo puberaal was ik natuurlijk wel).
"Hmmm, als ik dat nu eens een jaartje ga doen en in dat jaar op zoek ga naar een exacte opleiding?"
"Dat lijkt me een prima plan, Cyriel."

En nu zijn we tien jaar verder. Nederlands bleek zo leuk dat ik niet meer ben gaan kijken bij de exacte studies en in de tussentijd heb ik mezelf ook wat webdesignvaardigheden aangeleerd. Tien jaar na het grote twijfelen en eigenlijk doe ik nu wat ik op de basisschool ook de hele dag deed. Spelen met taal en een beetje tekenen.

29 Mei 2008 :: 20:20

Vloeken in de kerk

Voor het eerst in twee jaar heb ik mijn hardloopschoenen weer eens aangetrokken en ben er rennend op uitgetrokken. Als wielrenner heb je een hekel aan hardlopen. Punt. Maar door allerlei redenen - de meeste kent u ondertussen, dus ik ga ze niet herhalen; kent u ze niet, wees dan zo vrij iets moois te verzinnen - kon ik deze week niet fietsen. Vijf dagen niet.
Vijf. Dagen. Niet. Gefietst.
Dat is net zoiets als twee weken geen wc in de buurt hebben om te poepen: het drukt je alle kanten uit, maar eraan toegeven, ho maar. En dus was ik vandaag chagerijnig. Verschrikkelijk chagerijnig. Zo chagerijnig dat ik blij was dat ik niet met iemand hoefde samen te werken.
J. zou echter rond 19.00 uur thuiskomen, dus ik moest even ontladen. En ja, ik had dus geen tijd om te fietsen. Ik kon wel een half uurtje vrijmaken, maar niet meer. Dus toen ergens in mijn hoofd een stemmetje fluisterde: "Eigenlijk is het vloeken in de kerk, maar denk eens aan je hardloopschoenen," ja toen dacht ik dus ineens dat ik misschien wel zou kunnen gaan hardlopen.

En nu ben ik dus alles kwijt. En twee blaren rijker, want daarom dacht ik nooit meer aan die schoenen. Denk ik.

28 Mei 2008 :: 17:51

Een verhaaltje nog, voor het slapen

Stel: je leest graag voor. Kleine zusjes, neefjes, nichtjes, buurjongetjes, buurmeisjes, allerhande klein grut, ze ontsnappen niet aan jouw zoetgevooisde stem en hangen aan je lippen als je vertelt over een schildknaap of Kabouter Uhm. Maar ja, je bent door je kleine zusjes heen, woont in een studentenhuis zonder buurkinderen en die neefjes en nichtjes wonen lichtjaren verwijderd. Daar zit je dan met je diepgeworteld verlangen, waar je niet aan toe kunt geven. Het mag wel, maar het gaat niet.

Stel: je bent volkomen idolaat van een bepaald boek. De zinnen die daarin staan, vormen jouw gedachten en de gedachten die achter die zinnen zitten, raken je tot diep in je zijn. Wie jou lief is, moet eigenlijk dat boek gelezen hebben om je te snappen. Nu ja, wie jou lief is, zal jou herkennen. Maar degene die jou het dichtstbij staat, die komt er niet toe. Niet uit onwil, maar gewoon, het komt er niet van. Welke reden er dan ook voor is. Het mag wel, maar het gaat niet.

Dus daarom ga ik J. voorlezen over Japi, over Koekenbakker, over de God van Nederland die tweemaal zijn eerbiedwaardige hoofd schudde en het dichtertje dat niks anders wilde dan een groot dichter zijn en dan te vallen. En J., zij hoeft alleen haar ogen dicht te doen en te luisteren. Te luisteren naar de mooiste zinnen die het Nederlands kent en te denken: "Verdorie, nu snap ik het. Nu snap ik Cyriel."

27 Mei 2008 :: 22:39

Afwassen

In de keuken is afwassen eigenlijk het enige dat ik echt leuk vind, dat schreef ik al eens. Nu heb ik het echter hartstikke druk. Website die af moet, klanten zoeken (weet u nog iemand die een tekst of een website nodig heeft?), verhuizing voorbereiden en een lang stuk voor de vereniging schrijven. En u natuurlijk van fijn leesvoer voorzien, dat is duidelijk.
Dit alles leidt ertoe dat ik mijn minste hobby even laat schieten. En aangezien J. een uitgesproken hekel aan de vaat heeft, stapelen de borden en de kopjes zich op. Tel daar wat pannen bij en ook een bak vol bestek en u begrijpt dat wij daar niet vrolijk van worden. Zou u ook hebben, nietwaar?
Maar we hebben een oplossing. We hebben een grote bak gepakt en stoppen daar alles in. Nu zult u zeggen: "Maar allee, daar wordt die vaat toch niet schoner van?" Nee, natuurlijk niet. U hebt volkomen gelijk. Maar wat u natuurlijk niet kunt weten, is dat ons nieuwe huis een vaatwasser heeft. En wij hebben uit een ver verleden nog enkele vaatwastabletjes; én we krijgen vrijdag de sleutel.

Voila, een eenvoudige rekensom, toch?

26 Mei 2008 :: 21:24

Poepluiers

Afgelopen zaterdag waren J. en ik lam. Ontzettend lam. 's Ochtends hadden we allebei een afspraak en 's middags hebben we inkopen gedaan voor ons nieuwe huisje. Verf (Structuurverf? Muurverf? Mat? Glanzend? Histor? Flexa?), behang (Effen? Structuur? Foto? Behangtafel? Op de muur plakken?), vloerbedekking (Hoogpolig? Projectvloerbedekking? Sisal?). U begrijpt dat wij om een uur of zeven volledig murwgeslagen waren. En toen moesten we dus nog gaan koken én boodschappen doen.
Nu is het helemaal niet verstandig om als je uitgeput bent, honger hebt en nog moet gaan koken, om dan boodschappen te gaan doen. Want op mijn vraag wat ik zou gaan kopen (J. zou de potten en pannen ter hand nemen), was het antwoord: "Als het maar veel, lekker en makkelijk is."
Nu ja, dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen en ik kwam thuis met croissantjes, suikerbrood, vruchtenhartjes, gemengde drop, appels, peren, perssinaasappels, lange vingers, bastognekoeken, ijs, citroenkwark, vier flessen cola en vier kant-en-klare maaltijden. Heerlijk leken me die. Stoommaaltijd zalm-broccoli, stoommaaltijd kipfilet, Cesar-salade en Mexicaanse wraps: als we niet konden koken deze week, dan hadden we in elk geval iets lekkers.
Maar helaas, dat is mislukt. Want omdat we het vandaag druk hadden, heb ik ovenwraps in de magnetron moeten stoppen en bleek de zalm-broccoli naar zeventig poepluiers te ruiken. Maar makkelijk was het. Dat dan weer wel.

25 Mei 2008 :: 23:25

Vermengde herinneringen

Omdat mijn toekomstige zwager jarig was en alleen thuis zat (mijn zusje wilde niet uit Zuid-Afrika overkomen), fietste ik zijn kant op. Even een sapje drinken en feliciteren, wel zo gezellig. En de weg is mij zo bekend, dat ik altijd lekker weg kan dromen en van alles denk.
Goed, ik ga nu niet uitwijden over wat er allemaal in mijn hoofd omging, maar onderweg zag ik een uithangbord hangen van een elektronikazaak. Tenminste, van een voormalige elektronikazaak, want er hangen al jaren gewoon gordijnen voor de ramen. Dus ik verderdenken over hoe mooi ik dat vind, zulke stukjes onbekende geschiedenis en hoe vaak me dat bij dat huis al is opgevallen. Iedere keer word ik weer geraakt door de schoonheid van deze vergankelijkheid, al vanaf dat ik zo'n twaalf jaar was. Want als ik mijn zusjes uit school haalde of van het stadion kwam, zag ik deze voormalige winkel.
En dat kan dus niet. Want ik woon pas zo'n tien jaar in Nijmegen en dus moet er in Sittard net zo'n winkel zijn. Dat klopt ook, want nu ik me er bewust van ben, weet ik precies waar die zit. Twee van die winkels, en het valt me nu pas op dat het er twee zijn. Is dat niet verwonderlijk, hoe mijn geheugen even zijn eigen geschiedenis schreef?

24 Mei 2008 :: 21:35

Cyriel de Vandaal

Donkere broek aan, zwarte leren jas (met een verfstreep) en mijn pet diep over mijn ogen getrokken. In de boodschappentas die ik voor op mijn fiets zet, zitten een pot latex en een kwast. Door de telefoon krijg ik een boodschap. "De plannen zijn gewijzigd. Ik zeg het even cryptisch: we gaan eerder creatief doen."
Ik zeg dat ik er zal zijn en stap op mijn fiets. Op de afgesproken plek hoor ik mensen fluisteren en ik voeg me bij hun. "Heb je alles bij je?"
"Natuurlijk, een pot en een kwast," zo antwoord ik. Dan begint er een hond te blaffen en horen we garagedeuren die opengaan.
"Snel, tien meter de heuvel af!"
We doen onze potten open, dopen de kwasten erin en gaan zwijgend aan het werk. Bijna dertig en dit is mijn vuurdoop als vandaal. In een haastig tempo plaats ik de eerste letters van de belangrijke boodschap, totdat ik het licht van twee koplampen zie verschijnen. Ik duik de bosjes in, de pot latex meeslepend. Een golf klotst over mijn handen heen.
De auto rijdt gelukkig door en ik kan verder met de tekst. Na drie keer onderbroken te zijn door auto's en een fietser - die zag ik net op tijd - staat alles erop. Elk gaan we zoals afgesproken een andere kant op. Even verder op mijn route gooi ik de kwast en pot weg en ga naar het café waar we elkaar weer zullen treffen. Poeh, dat was spannend!

Nu maar hopen dat die vriend die morgen het WK Wielrennen voor Studenten rijdt, onze leuzen op de weg ziet staan.

22 Mei 2008 :: 22:00

Sorry, ik kan niet

Toen ik de stad infietste, zag ik Prosper bellen. Desondanks schreeuw ik heel hard "Hé, Prosper! PROSPER!"
Gelukkig had 'ie me gehoord en we knoopten een fijn gesprek aan.
"Hoe gaat het?"
"Lekker, en met jou?"
"Ja, druk, weinig geschreven. Maar wel oké."
Enfin, u kent het wel. We blaten over het een en ander en we vinden dat we maar weer eens moeten afspreken. Ik noem wat data, Prosper kan niet, stelt andere data voor en ik moet al die dagen afstrepen. En dan worden we rigoreus. We spreken eens niet af. Nee, we gaan spontaan bij elkaar langskomen. Al dat afgespreek de hele tijd. Nooit kunnen en vaak 's avonds thuiszitten en denken: "Ik had eigenlijk best wel even wat willen doen." Prosper en ik zijn er zat van, dus we zien elkaar snel, maar we weten niet wanneer.

Herkent u dit? Kom dan een keertje langs. Aankondigen mag, maar niet meer dan anderhalf uur van tevoren.

21 Mei 2008 :: 16:47

Een echte verslaving

Ik ben een nagelbijter. En dat is een van de weinige dingen waar ik me echt voor schaam. Meestal loop ik met dichte knuistjes rond, zodat mijn afgekloven stompjes niet opvallen. En natuurlijk een rood hoofd als iemand opmerkt "dat mijn nagels toch wel erg kort zijn." Kortom, deze bekentenis is een zware!
In de 28 jaar dat ik nu op deze aardbol rondhang, -kruip en -loop, is het me denk ik vier keer gelukt mijn nagels te knippen. Het probleem is dat deze verslaving groter is dan mijn schaamte. Ik merk vaak niet eens dat ik mijn vingers in mijn mond heb. Pas als de nagel weer een millimeter korter is, denk ik: "Dat had ik beter niet kunnen doen."
Maar goed, afgelopen zondag heb ik poging 753 ondernomen. En zowaar, de eerste paar dagen geen vuiltje aan de lucht. Ik heb geen enkele keer mijn vingers in mijn mond gehad, laat staan gebeten. En dat zonder ook maar een greintje moeite. Makkelijk. Makkelijk zeg ik u! Amai, de witte randjes kwamen als vanzelf weer terug. "Joehoe, Cyriel! Hier zijn we weer! Je kent ons misschien niet meer, maar we houden ook van jou!"
Alleen, nu is de onrust terug. Mijn handen jeuken en mijn tanden ook. Alle zenuwticjes die ik heb, draaien nu op volle toeren. Naar onschuldige mensen op straat kan ik keihard uitvallen. "Nee, ik hoef geen gratis krant, verdomme. Ik ben toch geen Nederlander!" Hartstikke onredelijk, ik weet het. Ik moet me echt tegenhouden om geen nagels af te bijten of witte randjes onder handen (onder tanden, zo u wilt) te nemen. Ai ai, ik vreet me zelfs een ongeluk. De gestopte rokers onder u moeten het herkennen.

Nu ja, we gaan het nog even proberen vol te houden. Dan ben ik dadelijk weliswaar dik, maar heb ik wel mooie nagels!

20 Mei 2008 :: 21:40

Achter de auto

'Achter de auto' is een begrip bij wielrenners. Het mag ook best achter een brommer zijn of een motor, maar zonder regelmatig achter een gemotoriseerd voertuig te trainen ben je geen echte wielrenner. Bewonderend wordt er gezegd dat die toprenner "ook bergop achter de brommer zat". Of dat iemand "wel 65 per uur achter de auro reed".
Dus dat wil ik ook. Af en toe krijg ik J. zo ver dat ze een uurtje van haar tijd wil opofferen en dan rijdt ze over de dijk voor me uit. Duimpje omhoog is vijf kilometer per uur harder, duimpje naar beneden vijf kilometer per uur langzamer. En daar word je sterker van.
Maar meestal moet je het hebben van toevallige passanten die niet van je schrikken. Dus toen ik na een zware training ingehaald werd door een grijzende vrouw met een prettig tempo, kon ik het niet laten erachter te gaan hangen. Ze reed eigenlijk net te langzaam, maar toen ze me zag wilde ze eigenlijk wegrijden. Ze trok op, reed vijf kilometer per uur harder en besloot dat het toch eigenlijk best geinig was. En zo kon ik tot Nijmegen fijn aan mijn snelheid werken. Met een "Mag ik nu achter jou rijden?" nam ze afscheid.

Bent u dus met de auto in de buurt van Nijmegen, laat het me weten. Ik kom wel achter u rijden. Krijgt u daarna een kop koffie, thee of een cola van me. Want na het sporten hoort cola, maar dat is een ander verhaal.

18 Mei 2008 :: 21:42

Slaap lekker

Mijn moeder heeft geen verzameldrang, hoor. Die zolder vol met dozen, dat is iets anders. Dat is handig. Want je weet nooit of je het kunt gebruiken. En dat heb ik op mijn beurt niet van mijn moeder meegekregen. Oh nee, ik bewaar niks. Ik gooi alleen niks weg. Het is maar hoe je het uitlegt, nietwaar?
In elk geval, onze kasten puilen uit en dan met name met spullen van mij. Nu wij aan het inpakken zijn, wordt dat alleen maar duidelijker. En bij alles vraagt J.: "Gebruik je dat nog? Waarvoor is het dan?" Die tweede vraag stelt ze al voor ik antwoord op de eerste heb kunnen beantwoorden, want dat antwoord is toch altijd een nee. Dus heb ik een zak gepakt en ik heb ontzettend veel weggegooid. Maar niet mijn stapel T-shirts. Want die T-shirts, die zitten vol met verhalen. Concerten waar ik geweest ben, vakanties die ik gemaakt heb, T-shirts van vriendinnetjes, een lelijk T-shirt omdat ik dat dan in het ziekenhuis tenminste vies kon maken, alle introductieshirts van de uni. Nee, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen die weg te gooien.
"Maar ga je er dan niks mee doen?" Ik hoor aan J.'s stem dat ze dat wel apart vindt. En als ik er overna denk, vind ik het ook jammer dat ik ze niet meer draag. Maar de meeste zijn zo versleten, dat ik er echt niet meer in over straat kan. Daar moet iets op verzonnen worden.

En nu slaap ik in mijn herinneringen, totdat ik alle draadjes in mijn dromen heb opgenomen.

17 Mei 2008 :: 21:54

Een fijn stukje geschiedenis

Mijn moeder is op bezoek en loopt mee door de Aldi. "Kan ik mee-eten?"
"Tuurlijk," zegt J. "Heb je speciale wensen voor het toetje? Of zal ik Vlielands toetje maken?"
Mijn moeder kijkt niet-begrijpend. "Vlielands toetje? Wat is dat?"
"Kwark met slagroom, port, jam en koekjes. Echt heel lekker." Op J.'s gelaat verschijnt een gelukzalige uitdrukking, alleen al bij de gedachte aan dit hemelse nagerecht.
"Nou, dat klinkt heerlijk! Doe me dat maar."
En dan vind ik het tijd om mijn mond open te doen. "Moeke, weet je waar dat recept vandaan komt? Oorspronkelijk is het met cranberryjam. Dat is namelijk een Vlielands specialiteit. En vroeger, toen de mensen op Vlieland hun brood nog op zee verdienden, toen maakten de vrouwen dit de avond voor hun mannen weer voor langere tijd de zee opgingen. De combinatie tussen vet en de gezonde cranberry versterkte de weerstand van de mannen en ja, die vrouwen hoopten natuurlijk dat hun kerels weer gezond en wel huiswaarts keerden. Eigenlijk is dit dus een heel gezond en liefdevol gerecht!"
Ik wilde nog wat zeggen, maar na deze prachtige uitleg snoerde J. mij de mond. "Klets niet, Cyriel. Wij noemen het alleen Vlielands toetje, omdat mijn tante het ons daar voor het eerst voorzette!"

Nou, ik vind mijn verhaal toch een stuk mooier, hoor.

16 Mei 2008 :: 17:30

Lekker lui

"Ja, uhm, ik heb schoenen nodig om mee wad te lopen. Dus wat zijn uw goedkoopste hoge schoenen? Echt zo cheap ass mogelijk?"
Het meisje keek me schaapachtig aan, dus ik herhaalde bovenstaande zinnen. "Je weet wel, van die linnen gympen."
"Oh, die. Ja, daar heb ik wel wat van." Ze toont me een bak met rode en zwarte schoenen. Alleen, geen maatje 39 én 43. En die heb ik dus nodig. Ik spreek het meisje nogmaals aan.
"Hebt u ook schoenen in maat 39 en 43? Ze mogen ook wel iets duurder dan tweeeurovijfennegentig zijn."
Voor de mannen blijkt het eenvoudig, maar een paar vrouwengympen lijkt ze niet te hebben. En dat is naar, verdomde naar. Want ik neem ook mijn kistjes mee, maar ik weet niet welke schoenen van J. er na zo'n blubbertocht weggegooid mogen worden. En ik kan het J. niet vragen, want het is Een Verrassing.
"Potverdikkie," zeg ik teleurgesteld, "juist die maat 39 was nogal belangrijk. Zal ik dan een 40 nemen?" Maar dat lijkt me geen goed idee, aangezien ik dan zeker weet dat J.'s voeten onder de blaren komt te zitten.
Ik sta op het punt om in tranen uit te barsten. Althans, vermoedelijk zie ik er zo uit, want het meisje trekt haar wenkbrauwen op, denkt diep na en roept dan door de hele zaak: "Maar misschien heb ik achter nog iets!"
Voor ik "Boe", "Bah" of "Zou je willen kijken?" kan zeggen, rent ze de zaak door, duikelt achterin een donker hol in en komt vijf minuten later met een paar linnen schoenen aanzetten. "Alsjeblieft! Ze zijn misschien een beetje kinderachtig, maar ja, u zei toch dat ze maar een dag meehoefden."
Juichend en jubelend verlaat ik de zaak. Geslaagd! En als J. ze niet nodig heeft, mag ik ze nog terugbrengen ook.

En dan komt nu mijn luiheid het verhaal binnengeslopen. Ze waren J. net een maatje te klein en ik had acht dagen de tijd om ze terug te brengen. Wat ik niet gedaan heb. En nu zit ik met een paar linnen schoenen, maat 39. Roept u maar!

15 Mei 2008 :: 17:04

Opgeruimd staat netjes

"Weet je wat ik van ons nieuwe huis hoop, misschien tegen beter weten in? Ik hoop dat je dan altijd je rotzooi opruimt en we een lege tafel houden."
Mijn territoriumuitdrift loopt blijkbaar weer uit de hand. Eens in de zo veel tijd pak ik een mand, schuif daar mijn paperassen en kleine zut in en de tafel in de woonkamer is weer even leeg. Want daar werk ik nu. Aan de eettafel. Die dus zelden gebruikt kan worden waar hij voor dient. Uit noodzaak eten we maar elke dag voor de televisie en zelden komen we nog tot zinnige gesprekken onder het avondmaal.
Na zo'n opruimbeurt blijft de tafel dan wel een tijdje leeg, meestal zo'n 24 uur. Hoe goed ik mij ook voorneem om vanaf nu netjes te zijn, het lukt me niet. Ik kom er niet vanaf, van rommel maken, eerst tot wanhoop van mijn moeder en tegenwoordig tot wanhoop van J. Want denkt u niet dat het iets van de laatste tijd is, oh nee. Mijn slaapkamer in het ouderlijk huis had vloerbedekking, maar die was op zijn beurt bedekt met kleding, legoblokjes en (strip-)boeken.

Eigenlijk is het net als met roken. Gelukkig dan wel wat gezonder, maar ik denk toch maar dat ik weer stop.

14 Mei 2008 :: 22:31

Alleen op de wereld

Het meisje zit op haar hurken op de stoep. Haar rug is naar de straat gekeerd en ze kijkt gebiologeerd naar iets onder de heg. Haar wereld is teruggebracht tot een stukje modder, een stronkje struik en datgene dat haar aandacht heeft getrokken.
Meer zie ik niet als ik langsfiets. Natuurlijk stop ik niet om te kijken wat zij ziet, wat haar bezighoudt. Toch had ik dat graag gewild, want hoe goed kan ik me nog herinneren dat er niet anders was dan een wormpje, een muntstuk, een kapotte voetbal, een onindentificeerbaar stukje stof van een broek van een boef of de jurk van een ontvoerde prinses. Dat je er verhalen bij verzint die je je zo goed voor kunt stellen dat je ze eigenlijk beleeft. Dat je de tijd vergeet en niet meer weet wat er om je heen gebeurt totdat je moeder je naam roept.

Wat haar ook bezighoudt, het heeft ook mij de rest van het ritje naar huis in de greep en even bestaat mijn wereld uit niets anders.

13 Mei 2008 :: 15:10

Bakje water, meneer?

Ik wil aan het werk en daarom zet ik het raam helemaal open. Het is er tenslotte het weer voor. Samen met het koele briesje komen de buitengeuren en -geluiden binnen en ik stop heel even om hier van te genieten.
Maar goed, ik moet aan de slag en klap mijn laptop open. Direct wordt al mijn aandacht naar het werk getrokken en ben ik volledig van de buitenwereld afgesloten, het mooie weer ten spijt.
Als mijn concentratie even verslapt, kijk ik naar het raam. En daar zit een klein vogeltje, stil, en het kijkt me aan. Ik kijk terug en vind het wel gezellig. Ik snap 'm wel, hoor, dat 'ie in ons raam gaat zitten. Dat raam staat de hele dag in de schaduw, terwijl de dakgoot erboven in de felle zon staat. En dan zou ik ook een koeler plekje opzoeken.

Dan maak ik echter een beweging te veel en het beestje fladdert weg. Ik zit weer alleen en mis 'm direct een beetje. Voor de zekerheid zet ik een bakje water op de vensterbank. Je weet nooit of 'ie later nog eventjes de koelte op komt zoeken.

12 Mei 2008 :: 17:05

En dan moet ik ook nog een titel verzinnen. Laat maar!

De wedstrijd was na tweeëneenhalve ronde afgelopen voor mij. Geen zin.
Het noodzakelijke werk is weer gedaan: de website staat online. Nu maar even vrij.
Een vriendin een kaartje gestuurd omdat zij een moeilijke tijd kent. Gelukkig niemand anders die mijn goedbedoelde woorden nodig heeft.
En dan moet ik eigenlijk hier een leuk stukje plaatsen, maar ik kom er niet aan toe om daar tijd voor vrij te maken.

Oh, wat ben ik vandaag héérlijk saai. Ik ga maar eens naar buiten, denk ik. Verder met nietsdoen.

09 Mei 2008 :: 14:28

Gemopper, gemekker, gezanik en gezeur...

Stommelend en grommend kom ik naar beneden, alleen gekleed in boxershort en T-shirt. Het is ongeveer een half uur eerder dan ik normaal opsta en ik ben eigenlijk nog niet wakker. Maar ja, mijn zusje is jarig en er moeten nog slingers opgehangen worden.
Tegen mijn moeder zeg ik "Waar is de doos met slingers?" in plaats van het gebruikelijke "Goedemorgen!".
"Bij je vader."
En dat was te verwachten, want gezien de lengte van de rest van de familie vormen wij altijd het slingersophangteam.
"Hier!" Mijn vader duwt mij een oude, half vergane papieren strook in mijn handen en bromt: "Hang maar op."
"Ach man, dit is toch niks? Dit kun je niet menen," is mijn alleraardigste repliek en ik krab half verdoofd wat aan mijn buik, terwijl mijn gezicht op onweer staat.
"Hier!!" Dezelfde slinger en hetzelfde woordje, maar nu met een duidelijke ondertoon.
Niet tegenspreken en dus zeg ik: "Ik zeg toch dat je dat niet op kunt hangen? Welk woord kende je niet?"
En als we dan beide een slinger in dezelfde hoek willen ophangen, ontaardt dit lieflijke tafereel in een heusche scheldkannonade.
Dit wordt mijn moeder te veel en half snikkend roept ze: "Kunnen jullie nu niet een keer jullie ochtendhumeur opzij zetten?"

1.
2..
3...

"Wie heeft er hier een ochtendhumeur?" Eensgezind spreken wij dit uit en gebroederlijk kijken we hierbij verwijtend naar mijn moeder.

07 Mei 2008 :: 09:17

Altijd blijven lachen

"Voordat we terug naar Nijmegen rijden, moeten we wel nog even wat boodschappen doen!" We willen namelijk op tijd terug zijn en eten dus in de auto.
"Croissantjes, brie, pastasalade, drinken. Hebben we alles?" J. kijkt me vragend aan. Dan plopt er iets uit haar mond: "Oei! Snoep! Dat moeten we natuurlijk in de auto hebben liggen."
Ik denk aan het bakje met drop dat J. altijd aanvult. "Ik vind het prima," antwoord ik, "maar geen drop. Dat wordt zo klef en ranzig."
"Maar wat moeten we dan?"
"Napoleons." En ik trek een grijns alsof ik zojuist ontdekt heb hoe de mens precies in elkaar steekt, zo'n briljant idee vind ik het.

En die grijns heb ik nog steeds op mijn gezicht. Maar nu omdat mijn hele gehemelte is weggebeten door die zure balletjes.

06 Mei 2008 :: 15:05

Drie keer raden

"Zo," zegt J., "mag ik al weten waar we naartoe gaan?" We zitten net in de auto en zijn de straat nog niet uit.
"Raad maar," kaats ik de bal terug. We hebben de racefietsen mee, alle wielrenkleding, wandelschoenen, nette schoenen, zomerschoenen, boeken en heel veel eten. Want ja, ik moest J. natuurlijk wel een beetje om de tuin rijden.
"Even kijken, we rijden nu richting Arnhem. Dat betekent dat we naar het noorden gaan, dus de Efteling en Luxemburg kunnen we afschrijven."
Ze kijkt me aan en op mijn allerliefst schenk ik haar een betoverende glimlach. "Hmm, je verrekt geen spier, dus misschien rij je gewoon om Nijmegen heen."
Ik neem de A15 richting Rotterdam en J. juicht: "Zie je wel! Je probeert me gewoon af te leiden! We gaan naar het strand! Of toch naar het zuiden."
Bij de A50 verander ik van snelweg en J. houdt het niet meer. "Dus toch naar het noorden... Wat kunnen we daar gaan doen? Gaan we je familie opzoeken? Maar dat is toch eigenlijk niet echt een speciaal cadeautje?" Er klopt een adertje rechts op haar voorhoofd en ze loopt ook een beetje rood aan. Denk, denk, wat zou het kunnen zijn?
"Man, ik word gek van de spanning. Heb ik het al een keertje geraden?" Natuurlijk, want ze heeft zo veel geopperd dat het er wel haast tussen moest zitten. Een maand vakantie zou niet genoeg zijn om dat allemaal te doen.
"Oké, oké, kijk maar in mijn tas. Daar vind je het wel." Ik heb gewoon medelijden met haar. Want poeh, zelf zou ik ook van de nieuwsgierigheid niet meer weten wat ik zou moeten doen.
J. pakt een envelop uit mijn tas en ziet er de deelnamekaarten voor het wadlopen uitsteken. "Ohoh! Wadlopen, wat goed dat ik dat al eens genoemd had. Maar eigenlijk wist ik het niet, hoor."
Het donkerrode denkhoofd maakt plaats voor een glimmend gezicht met een brede grijns. "Dit is echt leuk!"

U begrijpt, op dat moment wat het weekendje weg al helemaal geslaagd. Ik denk dat ik J.'s verjaardag vaker ga vieren!

03 Mei 2008 :: 13:30

Eindelijk...

De weggooischoenen zijn gepakt, schone kleren gaan mee en een extra tasje om alles droog te houden.
Als u dit leest, ben ik waarschijnlijk net een schoen kwijtgeraakt, sta ik tot mijn oksels in het water en moet ik rennen om het vloed voor te blijven. Kortom, ik heb J. eindelijk het cadeau voor haar vijfentwintigste verjaardag gegeven. We zijn aan het wadlopen en plakken er een weekendje De Jongste Jaren van Cyriel aan vast. Een tour door de eerste vijf jaar van mijn leven, zeg maar.

Dus tabee en tot de zesde! Ik ga wat lopen.

01 Mei 2008 :: 22:16

Koninginnedag

"Schat, die stoeltjes, passen die niet goed bij onze tafel?"
"Hebben we niet nog iets nodig voor aan de muur? Ik zie daar wel iets leuks staan."
"Hé, die fiets ziet er nog wel goed uit. Ik kan wel een nieuwe gebruiken."
"Oh! Dat spel speelden we vroeger thuis altijd!"
"Jeetje, die naaimachine... Het zou eigenlijk best makkelijk zijn als we zelf onze kleren kunnen maken."

"Moeten we volgend jaar eigenlijk niet zelf eens onze rotzooi verkopen?"