31 Augustus 2008 :: 22:05

En toen was het even op...

De zon stond hoog aan de hemel en de man stak vijf vingers uit. Vijf. Hij trok zijn duim in en telde hardop mee af. Vier, drie, twee, een.
En weg was ik, in de belangrijkste rit van het jaar. Het NK Tijdrijden voor Amateurs, waarin ik top tien hoopte te rijden. Direct merkte ik dat ik te zwaar gestart was, een te zware versnelling reed. Ik wilde terugschakelen, maar dat lukte niet. Mijn versnellingskabel was losgeschoten.
Binnen 500 meter wist ik dat dit 'm niet ging worden en toen moest ik er nog 26500 afleggen. Ik ben doorgereden, maar er kwam geen snit meer op. Nergens kon de focus opbrengen om ervoor te gaan. Op de heenweg met wind mee hield ik me in omdat ik op de terugweg met tegenwind niet kon terugschakelen en op de terugweg - met tegenwind, stiekem had ik nog gehoopt dat de wind zou draaien - had ik de macht niet om te blijven draaien.
Ik reed alleen nog om de finish te halen en zelfs een eindspurtje was te veel gevraagd. Uiteindelijk bleek de op twee na laatste plaats mijn plek. Maar ik had zelfs de puf niet om daar echt mee te zitten. De onverschilligheid vierde hoogtij vandaag.

Dat ik achteraf precies kon vertellen waar er allemaal fotografen stonden, was typerend.

Na het dichte achterwiel en een basgitaar had ik toch op iets meer geluk gehoopt.

30 Augustus 2008 :: 21:53

En zo wordt de ochtendkrant een avondkrant

Eindelijk is het weer weer mooi.
Uit automatisme zet ik mijn bord op de salontafel en neem ik de afstandsbediening in mijn hand. Dan kijk ik naar buiten en natuurlijk, ik ga lekker buiten zitten.
De krant wordt meegenomen en al lezend verorber ik een lekker bordje pasta.

Piep piep. Een sms'je. Of ik even iemand kan interviewen en daar direct een stukje over wil plaatsen. Natuurlijk, geen probleem, dat was toch de afspraak.
Ik ga beneden achter het bureau zitten en vergeet helemaal waar ik mee bezig was.
Dan hoor ik dat er iets door de lucht vliegt en ik kijk om. Nog net zie ik hoe de dikke zaterdagkrant uit elkaar gewaaid is en iedereen in de straat zijn eigen nieuwspagina krijgt...

30 Augustus 2008 :: 04:11

Mijn naam is Guus

Nee, ik onthul hier niet mijn ware identiteit, maar poeh, het zat me de afgelopen dagen zo mee dat ik even niet kon loggen. Niet álles kan meezitten, immers.
Het begon al donderdag toen ik de band van mijn dichte (tijdrit-)achterwiel oppompte. Binnen vijf minuten was dat ding weer zo leeg als de hersenpan van Kelly. Is dat geluk dan? Ja, want daardoor moest ik snel op zoek naar een nieuw wiel. Ik was al een tijdje zo zat van dat andere, maar ik deed er niks aan. En nu werd ik gedwongen. Even op marktplaats kijken, mailen en vandaag kon ik 'm ophalen.
In Wormer. Da's bij Amsterdam, dus niet vlak bij Lent. Is dat geluk dan? Ja, want ik had vanavond een feestje in Amsterdam en was dus toch in de buurt.
Oké, oké, maar het houdt hier niet op. U moet weten, J. speelt een instrument en ik niet. Nu vind ik dat jammer, dat ik nooit een instrument heb leren bespelen. Vind ik al vrij lang jammer, maar ik durfde er nooit iets mee te doen. "Ach, ik ben toch niet muzikaal" en "Dat moet je jong mee beginnen," u kent de smoezen. J. vindt dat echter kul. Nu ja, een beetje kul. Je weet het pas als je het probeert.
Daar was ik dus ook mee bezig de laatste tijd. Een basgitaar, dat heb ik altijd al zo cool gevonden. Ik heb zelfs al een bandje. Echt, bassisten zijn de raarste, maar ook de coolste muzikanten. Ik zweer het u. Nu wil het toeval dat ik vrij veel bassisten ken. Een daarvan had ik al eens gevraagd waar ik op moest letten als ik wat wilde kopen en meer van dat soort tips. Alleen, ik had dus net een tijdritfiets opgebouwd en met dat nieuwe wiel dat ik ineens moest kopen, was het geld op.
Komen we weer terug op vandaag. Want de vriend wiens feestje ik visiteerde, is - u raadt het al - bassist. Ik een beetje uitleggen wat ik wil, zegt hij: "Uhm, je mag mijn eerste bas wel meenemen. Die gebruik ik toch niet. Kun je kijken wat je ervan vindt. En als je tips nodig hebt, dan hoor ik het wel."

Ik ben net teruggekomen uit Amsterdam. En als extra bagage dus een goed dicht achterwiel en een bas. Twee lange wensen die vervuld zijn. Als mijn naam nu geen Guus meer is...

Nu heb ik er nog één wens. Komende zondag, NK Tijdrijden voor Amateurs. Helpt u mee hopen dat het geluk nog even aanhoudt?

27 Augustus 2008 :: 22:59

Fijn, eerlijkheid

Terwijl ik een handje chocopinda's uit de zak pak, lees ik de ingrediënten. Dat doe ik namelijk altijd, lezen. Boeken, melkpakken, de krant, verkeersborden, er zijn weinig letters die aan mijn ogen ontsnappen. Dus waarschijnlijk heb ik het al vaak gelezen, maar nu pas valt het me op. Er zit verdikkingsmiddel in de chocopinda's. Ik waardeer dat wel, eerlijke producten.

Overigens weerhoudt het me er niet van nog een handje te nemen. Kom op zeg, morgenvroeg om zes uur ga ik toch weer trainen. Dat fietsen we er wel weer af!

26 Augustus 2008 :: 20:56

En welk dier ben jij?

We zitten op ons dakterras. De lege borden staan nog op tafel en J. geniet van een glaasje rosé. Ik heb een witbiertje met citroen gepakt en zit lekker onderuitgezakt op de stoel.
"Als je een dier was, wat was je dan?" Een vraag die ik niet had zien aankomen en zo een-twee-drie weet ik ook geen antwoord.
"Als ik een dier was? Uhm, de mens is natuurlijk eigenlijk een dier," probeer ik mezelf te redden. Maar nee, zo makkelijk laat J. me er niet vanaf komen.
"Ik meen het. Welk dier zou je zijn? Ik vind jou wel een bepaald beest en ik ben benieuwd of jij jezelf ook zo ziet." Dat wekt mijn nieuwsgierigheid. Ik ben best benieuwd hoe J. mij ziet.
"Hmm, ik heb niet zo veel op met dieren. Ben ik een grote, knuffelbare hond? Of een eigenwijze kat? Vind je me misschien een egeltje, dat ik me snel in mezelf terugtrek?"
"Nee, je moet niet raden, je moet gewoon zeggen als welk dier jij je ziet."
De zon is ondertussen bijna onder en ons gesprek valt stil. Mijn hersens maken overuren, ik wil weten hoe ik mezelf zie. Maar ik kan geen dier bedenken waar ik me mee identificeer.
"Sorry, ik kan echt niks bedenken," beëindig ik dit gesprek. Blijkbaar onbevredigend voor J., want zij staat op en ruimt de borden op. Ik vraag of ze nu boos is, maar nee, dat is het niet. Ze vindt het gewoon jammer dat ik niks kan bedenken. "Maar als je het weet, mag je het later best zeggen, hoor."

En nu vraag ik me bij elk dier dat ik op straat, in de wei of op tv zie: ben ik dat?

25 Augustus 2008 :: 22:02

Oedipuscomplex

Had ik al gezegd dat mijn moeder J. heet, net als J. dus? Nee? Nou, dat is dus zo.
Kom ik zeseneenhalf jaar geleden thuis, zeg ik "Ik heb een vriendinnetje. Ze heet J." Allemaal lachen en zo, maar toen "Nee, serieus, heb je nu wel of geen vriendinnetje? En zo ja, hoe heet ze?"
Nou, ik nog een keer herhalen: "Ja, J. dus."
"Nou," reageert J. de Moeder, "da's lekker. Hebben wij expres niemand vernoemd, kom jij met een J. thuis."

Zo'n half jaar lang kreeg ik de Oedipuscomplexen naar mijn hoofd gesmeten. Van thuis en van mijn vrienden.
"Moehahaha!"
*Proest*
*grinnik*
"Hihi..."
"En haal je ze nooit door elkaar?"
Maar het is heel simpel. J. is J. en J. is mama. Duh. Da's toch niet zo lastig?

24 Augustus 2008 :: 22:23

De envelop

Om ons huis aan iedereen te laten zien, richtten wij een Housewarming Partij op. Enkele van onze standpunten:
- Meer kleur
- Meer feest
- Meer samen
Kleur slaat op onze mooie paarse muur en de groene accenten in de meubels, meer feest omdat er gewoon meer gefeest moet worden en meer samen, nu ja, dat spreekt voor zich.
En uiteraard stond er op de uitnodiging voor de partijbijeenkomst dat een vrijwillige bijdrage voor de partijkas altijd welkom is. Veel geïnteresseerden gaven daaraan gehoor en aan het eind van de avond hadden we een envelop vol met knisperende bankbiljetten. (Vuur! Vuur!)

Enfin, na een maand of wat dacht een van ons ineens aan die envelop. Want dat was handig. Maar we konden de envelop niet meer vinden. Waar we de envelop allebei voor het laatst gezien hebben, lag 'ie niet meer. Ook in de oudpapierdozen was geen spoor van het geld te vinden.
En nu is het raadsel dat ons al zo'n twee weken in zijn greep houdt, dat waar het geld gebleven zou kunnen zijn. Want J. heeft het niet en ik heb het ook niet. We zijn het kwijt.

Voor onze gemoedsrust hebben we zojuist besloten dat we het uitgegeven moeten hebben. Aan lampen, want dat was ongeveer dat bedrag. En het zou kunnen, want we weten niet meer hoe we dat betaald hebben. Maar ergens geloven we er allebei niks van. We geven nog geen stuiver voor dit verhaal.

23 Augustus 2008 :: 17:27

Leesstraf II

"Cyriel, ga eens buiten spelen!"
Waarschijnlijk heeft mijn moeder dit al een keer of vier gezegd, maar nu pas kijk ik op uit mijn boek.
"Ah, nog even dit verhaaltje uitlezen." Een verhaaltje moet dan als boek gezien worden en even is slechts zo'n 150 pagina's.
"Nee, Cyriel, je gaat nú naar buiten."
Zuchtend probeer ik nog een pagina te lezen, maar blijkbaar heeft mijn moeder er genoeg van. Ze neemt mijn boek weg en stelt een nieuwe regel in. Vanaf dat moment mag ik slechts twee boeken per dag lezen. De rest van de tijd moet ik dan maar gaan spelen, of zo. Want jongetjes van tien moeten ook een frisse neus halen. En de bomen die ze zien moeten niet alleen reeds tot papier verwerkt zijn.
Het was wat, de moeders uit die tijd. Zijn ze nog steeds zo streng?

Twee boeken per dag. Dat haal ik nu alleen nog in de vakantie. Maar dan is het ook wel echt een traktatie!

22 Augustus 2008 :: 22:24

Leesstraf

Ik word wakker, knip een zaklamp aan en pak het boek dat naast mijn bed lig. Het verhaal slokt mij op.
Als mijn moeder bijna boven aan de trap is, schrik ik op. Snel klik ik het licht uit en schuif het boek onder de deken. Natuurlijk doe ik net als ik slaap. Ook als mijn moeder binnenkomt.
Ze trekt het dekbed open en weer ziet ze daar een boek. Rustig zegt ze: "Je weet wat er nu gaat gebeuren."
Ik weet het en ik begin te jammeren. "Nee, mama, niet doen." Maar ze is onverbiddelijk. En het zwaarste: ik moet zelf meehelpen alle boeken uit mijn kamer te halen.

Steeds als ik wakker werd, ging ik lezen. Of het nu twaalf uur was, half twee of vijf uur. Wakker = lezen. Zo simpel.
Maar volgens mijn moeder was een beetje slaap voor een jongen van zes ook best belangrijk. Lezen ook, maar niet 's nachts. Ze had me gewaarschuwd.
En als ik nu 's nachts wakker word, pak ik stiekem wel eens een boek. J. slaapt meestal door, dus van haar hoeven niet alle boeken de slaapkamer uit.
En dan denk ik toch even aan mijn moeder.

21 Augustus 2008 :: 20:47

Het is toch eigenlijk onverantwoord

Voor de tweede opeenvolgende dag reed ik aan het eind van de avond naar huis. Gisteren was het erg laat geworden en ook nu liep het alweer tegen de nieuwe datum. Ik merkte dat ik toe was aan wat rust. Waar ik de dag ervoor overvallen werd door de schoonheid van de nacht, daar was het nu de slaap die toesloeg.

En ik moest nog honderd kilometer...

Ik schuif een cd'tje in de speler en zet de muziek hard. Lekker meezingen, maar na zes nummers bewogen mijn lippen toch minder snel met de muziek mee.

En ik moest nog 75 kilometer...

Dan maar het raampje open. De koelte slaat tegen mijn wangen en maakt me wakker. Maar na een minuut of wat krijg ik het toch wel erg koud en moet het raam weer dicht. En mijn ogen zakken weer.

En ik moest nog 65 kilometer...

Dan maar niet ontspannen zitten. Ik merk dat als ik een tijdrithouding in de auto aanneem (lees: met mijn neus op het stuur), dat ik me dan zo moet inspannen dat ik niet in slaap kan vallen. Maar ja, ik kan niet in mijn achteruitkijkspiegel kijken en bovendien rijdt het toch ook niet handig.

En ik moest nog zestig kilometer...

Over zo'n twintig kilometer is er een benzinestation. Laat ik daar naartoe rijden, de auto even stil zetten en twee blikjes cola en een zak suiker kopen. Daar word ik meestal wel wakker van. En het vooruitzicht maakt me ook steeds helderder.
Maar als ik bij het benzinestation ben, besluit ik toch door te rijden. Ik ben immers bijna thuis. Denk ik.

En ik moest nog veertig kilometer...

Na het tankstation slaat de vermoeidheid natuurlijk weer toe, drie keer zo hard. Nu ben ik echt af aan het tellen. Bij kilometer vijftien verlaat ik de snelweg. Dan is het meestal wel over, want in de stad is het rijden minder monotoon. Maar zelfs dat helpt weinig. Ik merk dat het me heel veel moeite kost om op te letten en ik voel me net alert genoeg om nog verantwoord in een auto te zitten. Ik kijk er naar uit om thuis te komen.
Als ik thuis ben, is het al nacht. Ruim. Ik zet de tv even aan en val meteen op de bank in slaap. Midden in de nacht wekt J. mij. Ik lag niet naast haar en ze hoorde de tv. Om drie uur 's nachts. Blijkbaar was ik heel erg moe.

20 Augustus 2008 :: 00:58

Meer hoeft niet

Als ik van Zwolle naar huis rijd, van een fietstocht en een pizza met mijn oudste vriend, en ik zit op de snelweg. Geen lantarenpalen.
Ik kijk voor me. Geen rode en witte lichtjes.
Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel. Geen rode en witte lichtjes.
Alleen maar ik, mijn lampen op de weg en de nacht. Dan ben ik even stil. Meer hoeft niet.

18 Augustus 2008 :: 16:00

De kunst van het pieken

Als sporter stel je jezelf doelen. En je werkt naar deze doelen toe. Je stelt je hele trainingsschema zo op dat je op het juiste moment in vorm bent. Je leven pas je aan, je laat er veel voor. Hier doe je alles voor en er is geen beter geluk dan als dat lukt.
Soms eindigt het in een deceptie. Neem een aantal Nederlandse topsporters. De Olympische Spelen worden nu in Peking gehouden en hun leven stond de laatste jaren volledig in het teken van Olympisch goud. En nu blijken een aantal te falen, zien dat al die moeite voor niks is geweest. Er is geen groter ongeluk dan als dat gebeurt.
Pas over vier jaar krijgen ze weer een kans, als ze dan nog actief zijn tenminste.

Voor mij persoonlijk viel vandaag alles wel op zijn plek. Een onderdeel van het pieken is dat je in de juiste flow terechtkomt en zojuist gebeurde dat. Hoppatee, drie persoonlijke records bij Mijnenveger. Over vier jaar waag ik weer een poging.

15 Augustus 2008 :: 00:10

Tot volgende week!

"Je had helemaal niet mogen winnen." Het meisje aan de andere kant van de lijn was heel duidelijk. "We bleken niks te mogen uitreiken, dus eigenlijk ben jij een illegale winnaar."
Nou, fraai is dat. Kaartje reeds verkocht en nu blijken er helemaal geen tickets naar mij opgestuurd te zijn. Heeft mijn schoonzusje voor niks overdag achter de brievenbus klaargezeten voor de postbode.
"En nu dan?" Voor de zekerheid legde ik een beetje wanhoop in mijn stem. "Nu zal mijn vriendin wel helemaal teleurgesteld zijn. En haar zus ook, want zij moet alleen."
"Nee, nee, we gaan iets regelen, hoor," haastte zij zich in excuses. "Ik bel je zo terug."

"Nou, ik heb twee kaartjes voor je weten los te peuteren, hoor." Ze klonk heel triomfantelijk. Alsof dat anders had gekund. Alsof ze me nu zou vertellen dat ik helaas toch niet naar Lowlands zou mogen. Daar geloofde ik toch al niet in. "Maar we gaan ze natuurlijk nooit meer op tijd bij jou krijgen."
"Uhm, nee, dat verwachtte ik ook niet, kan ik ze morgenvroeg niet ergens oppikken bij het festivalterrein?" En natuurlijk kan dat. Dus ik heb gewoon toch mijn kaarten. Maar het verbaasde me niks dat het toch niet vanzelf ging.
Ach ja, ik kan nu tenminste zeggen dat ik een beetje illegaal op het festival ben. En da's ook wel grappig.

13 Augustus 2008 :: 19:44

Te Koop: Lowlands-kaartje

Wees gerust: ik ga, en J. ook. Maar niemand uit mijn vriendenkring heeft nog behoefte aan een Lowlands-kaartje. Dus als u er nog een wilt (of u kent zo'n iemand), mail me dan snel.
Weet u ook wie er achter Cyriel schuilgaat. Dat is zo'n kaartje eigenlijk toch al meer dan waard?

13 Augustus 2008 :: 08:37

Het is groen en staat in een pot

Huisdieren, planten: ik verwaarloos het met groot gemak. Achteloos. Als ik een talent heb, is het laten sterven van huisdecoratie.
Daarom heb ik ook zo lang mogelijk proberen tegen te houden om planten in ons huis te hebben. Mijn argument: "De boekenkast is al groen, de gordijnen zijn groen, we zitten op een groene bank en groene eetkamerstoelen en eten vanaf groene borden. Met een plant wordt het te groen."
En natuurlijk weet ik dat dat kul is. Planten zijn gezellig, brengen leven in een huis. Bla bla en bla. Want ik weet gewoon dat ik het niet ga verzorgen.

Gisteravond had ik een trainingswedstrijd in Arnhem. Op de fiets heen, maar terug kon ik met een maat in zijn auto mee. We rijden de ventweg op, stoppen iets voorbij ons huis en we pakken de fiets uit de auto. Terwijl ik gebukt mijn fiets in elkaar zet, kijk ik alvast om naar ons huis. Voor het raam waar ik mijn hoofd naar draai, staat iets. Onze benedenverdieping is nog vrij kaal, dus moet ik vast een huis verder zijn. Maar als ik mijn blik een huis doorschuif, zie ik het buitenbankje van de buren. Huh?
Ik kijk naar de huisnummers en inderdaad, ik moet het huis hebben waar iets voor het raam staat. Het is groen en staat in een pot. Ik denk: "Het zal wel."

En nu staar ik vanachter mijn werkplek naar een plant. Eigenlijk vind ik het nog best gezellig staan ook. Pot-verdikkie.

11 Augustus 2008 :: 20:51

En toen had ik er drie

Komend weekend is het weer tijd om de laarzen aan te trekken, een pet op te zetten en tachtig blikjes cola weg te tikken. Dat laatste is een schatting, ik kom uiteraard nooit op precies tachtig uit.
Dit jaar was Lowlands snel uitverkocht. Mijn schoonzus had twee kaarten en daar kon ik er een van hebben, dus ik was binnen. Nu ja, zou binnen komen. Alleen J., die zou thuis moeten blijven. Want ik had weliswaar beloofd een kaartje voor haar te kopen, maar als je dat de dag nadat de laatste kaarten weg zijn gegaan, is dat niet echt een handige planning.
Meteen daarna deed ik met elke prijsvraag voor kaarten mee. Ik heb voor ongeveer een kaartje gesms't, gebeld, postduiven opgelaten. Maar niks. Nooit werd ik gebeld.
En toen werd het stil. Alle Lowlands-acties waren afgelopen, de kaarten waren weg. Ik moest me er maar bij neerleggen alleen met P. te gaan. Niet erg, hoor. P. is een topmeid. Maar toch vond ik het jammer dat J. niet mee zou gaan.
Gisteren hoorde ik dat er nog kaarten weggegeven zouden worden. "Weer zo'n actie," dacht ik bij mezelf en geen haar op mijn hoofd die nog wilde sms'en.
"Vertel ons waarom je die kaarten verdient. En maak er iets moois van. Bewerk een foto of zo," kweelde de presentator in zijn microfoon. "Stuur dat naar blablabla."
"Nou ja, een mailtje kost niks," zo waagde ik toch nog een poging. "Maar ik ga geen foto doen, drie regels waarin het probleem uitleg moet voldoende zijn." Ik tikte een mailtje en drukte op verzenden.
Mijn gedachten gingen weer naar mijn werk en toen ik in bed lag, bedacht ik me dat ik niks gehoord had. "Jammer." Meer kwam er niet in me op.
Maar.
Toen.
Vanochtend.
Ik open mijn mailbox en krijg het verzoek zo snel mogelijk mijn geboortedatum en achternaam te mailen. Mijn vriendin moest toch maar mee, want mannen, die blijven niet te vertrouwen. Sms naar J. en die jubelt nu al de hele avond door de kamer. "Ik ga naar Lowlands! Ik ga naar Lowlands!"
En dan mag ik nóg iemand gelukkig maken. Jeuh!
Wij gaan naar Lowlands! Wij gaan naar Lowlands!

10 Augustus 2008 :: 21:36

Cyriel, Prosper en H.

Ik sta in de schuur, Prosper hangt tegen de deurpost. "Mooi fietsje," complimenteert hij mij.
"En dadelijk is 'ie nog mooier, want dan is 'ie van jou." Ik had een fiets over, Prosper wilde gaan fietsen en een plus een is twee. Zoiets. En nu sta ik die fiets dus even piekfijn in orde te maken.
Dan hoor ik uit de richting van ons huis "Hé, Cyriel, je hebt bezoek. Kom eens gedag zeggen." Het is het bezoek dat dat roept.
Even smeer ik mijn handen aan mijn broek schoon en begroet H. hartelijk. "Pak maar effe een cola, ik ben even met een fiets bezig."
H. komt naar beneden met een glas cola in zijn hand. Zijn vrouw M. en zoontje N. bleven bij J. "Zo, aan het klussen?"
"Ja, alleen nog ff afstellen en een stuurlintje."
"Zal ik dat stuurlintje even wikkelen?" H. is al begonnen voor hij zijn zin helemaal uitgesproken heeft.

De fiets is klaar en Prosper stapt op voor een testrondje. H. stelt zich voor, geeft hem een hand en wat tips.
Na wat gehannes met de klikpedalen rijdt Prosper weg, komt terug en glimlacht. "Man, wat ben ik blij met deze fiets. Nu al."

Moraal van dit verhaal? Niks. Het was gewoon leuk dat het allemaal zo lekker spontaan ging en iedereen het naar zijn zin had.
Oh ja, de zon brak ook door. En Prosper zal de komende weken wel helemaal geen tijd meer hebben om iets te schrijven. Die rijdt ergens in Nederland rondjes op zijn nieuwe fiets.

09 Augustus 2008 :: 17:48

Een pauwenkont

"Ik heb weer een veer in mijn reet" is ondertussen een gevleugelde uitspraak van J. De dagen dat ze dit niet na het werk zegt, zijn eigenlijk uitzonderingen. Ik denk dan ook dat ze het wel goed doet, daar.
Goed, haar kont is nu zo'n beetje het achterwerk van een pauw. Leuk, hoor, maar aangezien ik merendeels alleen werk, heb ik nog een kippenkontje. Zo'n kale witte. En dat is wel jammer af en toe. Want ook ik wil wel eens parmantig het huis rondstappen en zeggen: "Kijk mij eens! Kijk mij eens! Ik ben goed bezig! Ja ja!"
Alleen, wie gaat mij die complimentjes geven? Om dat nu zelf te doen, ja, dat kan niet. Dat is arrogantie en dat zit helemáál niet in me. En natuurlijk, J. vertelt ook wel eens goede dingen over mij. Maar ja, die is natuurlijk verblind door de liefde. Mijn vader geeft alleen verborgen complimentjes en over moeders hoeven we het uiteraard niet te hebben. Die hebben elk gevoel voor realiteit verloren.
Dus vooruit. Als u een complimentje weet, plaatst u hem dan. Het mag alles zijn, hoor. Als het maar een ietsiepietsie aan mij gerelateerd is. En het is ook goed voor u. Want u bezorgt mij vandaag een goede dag.
Dank u. U bent de beste.

08 Augustus 2008 :: 22:46

Een onvervalst standpunt

Ja, terecht natuurlijk, al die betogingen tegen het schenden van de mensenrechten in China. Want dat kan natuurlijk niet, wat daar gebeurt. Mensen afmatten, laten lijden. Mensonterende omstandigheden. En we weten het allemaal, maar we doen niks.
Welke idioot heeft er bedacht het wielrennen om vier uur 's nachts onze tijd te laten beginnen? Uit protest boycot ik de eerste drie uur.
Zo.

07 Augustus 2008 :: 21:26

En dan nu: de ontknoping

Tja, een paar dagen afwezigheid en wat verhaaltjes die ik eerder wilde vertellen, heeft ertoe geleid dat de ontknoping van de Heusch Liegebeest-maand iets later kwam dan gepland. Maar niet getreurd, hier is 'ie dan!

29 juni; Gelukkig scheen de zon
Ja, het had me kunnen overkomen. Of nee, natuurlijk niet. Alsof ik zomaar een poel inwandel. Tsss.

4 juli; Genant moment
Jaaaa, dit is voor een groot gedeelte waar. Voor een heel groot gedeelte. Alleen bleef de sok wel zitten en blijkt een klein deeltje verzonnen. Een klein deeltje van het verhaal, hè! Voor u iets anders zou denken.

10 juli; Beestjestrauma
En dit is dus volledig verzonnen. Echt mooi niet dat zoiets bij ons zou gebeuren. Ieks.
Hoewel ik wel ooit een roddel over straatgenoten hoorde, dat het huis onder de vlooien zat toen ze van vakantie terugkwamen. Jakkes!

18 juli; Grote zorgen
Die dwerg, die bestond echt. En ook het dansen met drie aantrekkelijke dames was geen droom. Gelukkig niet. Maar ik heb het weggegooide glaasje niet opgeraapt. Ik ga mijn leven niet wagen voor een beter milieu. Kom op, zeg.
(Nu ja, ik wist natuurlijk wel dat ze het de dag erna zouden opruimen. Ik gooi niks zomaar in de natuur. U zou eens een verkeerd beeld van me krijgen...)

Een beetje een magere oost. U zegt het. Ook ik ben teleurgesteld. Mijn excuses. Maar ik zal u niet meer voorliegen, hoor. Vanaf nu kunt u klakkeloos alles van me aannemen. Heusch.

07 Augustus 2008 :: 00:57

Ik en mijn Toekomst

Iedere zomer komt er een dag dat ik met mijn Toekomst ga sparren. Meestal is dat op vakantie, want dan heb ik er tijd voor. Zo ook dit jaar.
"Toekomst," zo opende ik, "wat heb je voor me in petto?"
"Wat wil je?" Mijn Toekomst is erg flexibel en houdt vaak rekening met mijn wensen.
"Nou, een lieve vriendin heb ik al, dus die hoef je niet meer voor me te zoeken. Maar poeh, wat wil ik? Ik hoopte dat jij dat al voor me wist."
"Wat dacht je? Dat alles bij mij vastlag? Zo werkt het niet, hoor. Je moet er wel wat voor doen." Mijn Toekomst sputterde even tegen.
"Ja, uhm, ik wil graag mijn eigen bedrijf uitbreiden. En misschien wel een deeltijdopleiding daarvoor gaan volgen, want ik wil eigenlijk ook wel weer echt leren. Maar dan moet ik wel genoeg blijven verdienen, dus misschien moet ik er voorlopig wel werk naast houden. Oh ja, meer schrijven. Daar heb ik ook wel behoefte aan. En dat is eigenlijk een beetje op korte termijn."
"Nou, nou, meneer Cyriel denkt zeker dat ik alles kan regelen? Maar zo werkt het niet, hoor. Keuzes maken, dat is wel belangrijk."
"Ja, maar ik hoopte dat je nu met oplossingen zou komen," zo probeerde ik toch nog even de makkelijke weg.
"Nee, Cyriel. Kies nu maar eens iets."
Verdorie, dit gesprek dreigde helemaal de verkeerde kant op te gaan. Ik wilde oplossingen en nu kwam mijn Toekomst met nog meer vragen.
"Maar ik kan niet kiezen." Een beetje wanhoop begon toch wel in mijn stem door te klinken.
"Luister eens, vriend. Wat jij moet gaan doen, is eens op een rijtje gaan zetten wat je echt wilt. Bekijk dan hoe je dat wilt realiseren. Ga daarvoor. En mocht je dan nog ruimte hebben, kijk dan wat je meer wilt en pak dat dan ook zo aan. Duidelijk?" Mijn Toekomst was een geboren schoolmeester, streng maar rechtvaardig. "Dan ga je daar nu eens over nadenken. Binnenkort spreken we af en wil ik je aanpak weten."

Dus nu ben ik alles op een rijtje aan het zetten. Over twee weken hebben we weer een afspraak, mijn Toekomst en ik. Hopelijk heb ik alles dan een beetje duidelijker voor ogen.

05 Augustus 2008 :: 21:53

Mijn taalwonder

J. en ik zitten een beetje onze dingen te doen. Je weet wel, dingen. Ineens zegt J.: "Ik ga alvast aanstalten maken."
"Waarvoor?" Ik vraag het me hardop af.
"Gewoon. Ik ga aanstalten maken. Dat vind ik een leuk woord. Aanstalten. Het klinkt zo leuk."
Ik vraag me af of J. ze nog op een rijtje heeft.
"En weet je wat het allerleukst is? Dat je ook aanstalten kunt maken met aanstalten maken. Dus dat ga ik nu lekker doen."

Nou, succes. Ik wacht wel tot ze klaar is.

04 Augustus 2008 :: 20:20

De brutale berg

Als ik omkijk, zie ik dat er weer eentje langzaam wegzakt. Zeven kilometer ver zijn we, veertig nog te gaan. Klimmen, alleen maar klimmen, van een hoogte van ongeveer 800 meter naar 2770 meter. Ik heb nog nooit meer dan 13 kilometer geklommen en ben per fiets niet hoger dan 1600 meter geweest. Dat was gisteren.

J. en ik zaten - niet geheel toevallig - in de buurt van mijn clubgenoten. Ook zij waren een weekje in de Alpen en het leek ons een mooie streek. En ook wel gezellig om een dagje mee te fietsen. Dus toen we hoorden dat ze de Col de l'Iseran wilden bedwingen, vonden wij dat we zulk gekkenwerk wel konden gebruiken.

We zijn nog met zijn drieën en ik merk dat de andere twee mij iets te snel gaan. Ik zeg dat ik mijn eigen tempo ga rijden, want ik wil wel boven komen. "Heel verstandig," stelt mijn ploeggenoot, "je moet nog ongeveer twee uur." De moed zakt me langzaam in de schoenen.

Om half acht waren we opgestaan. En dat op vakantie. J. ging met de dames mee en die startten iets eerder. De heren wilden eerst nog een andere pukkel afdalen en begonnen dus later aan de klim.

Rechts van mij torenen de bergen de lucht in. Af en toe zie je een glimp van de gletsjers bovenop. Het is schitterend, maar het doet ook pijn. En ik ben pas net bij Val d'Isere, nog eenderde van de klim. En het zwaarste gedeelte. Als ik het dorp doorrijd, zie ik J. nergens en ik kan dus ook niet omdraaien. Want als J. boven is gekomen, moet ik dat ook kunnen. Ik laat me niet kennen.

We waren gewaarschuwd dat we extra kleding mee moesten nemen. Mouwstukjes, windbreker. Bovenop kon het nog wel eens koud zijn. En de lucht ijl.

Langs de kant bordjes die aangeven hoe ver het nog is. Zes kilometer en het regent. Motregen, maar het trekt overal in. Ik krijg het koud en mijn benen niet meer rond. Elke trap neem ik bewust, in mijn hoofd het ritme aangevend: "Weer een tráp, weer een tráp, weer een tráp." Meer kan ik eigenlijk niet denken, hoewel er wel visioenen van een glas cola op mijn netvlies verschijnen.

Boven zouden we meteen omkeren en dan elkaar beneden weer ontmoeten. Iedereen zijn eigen ritme.

Eindelijk ben ik boven. Ik zie de fietsen van de eersten tegen de muur staan. Als ik afstap schiet de kramp in mijn benen. Ik neem mijn bidon van mijn fiets en voel dat de kleine nog vol zit. Alleen een grote bidon leeg, veel te weinig gedronken. Geen wonder dat ik niet bovenkwam. Ik neem een cola en een sandwich. En nog een cola.

Snel naar beneden nu. Bocht door, aanzetten. Remmen, bocht door, aanzetten. Voorbij Val d'Isere komen we met een groep samen en wordt de afdaling eenvoudig. Auto's voorbij, doortrappen, inhouden voor een flauwe bocht, bijtrappen, weer wat auto's bijhouden.

Beneden is het weer warm. Bijna drie uur geklommen en nog geen drie kwartier gedaald. Wat zijn we trots op onze prestatie. Maar morgen toch maar een rustdag.

04 Augustus 2008 :: 07:47

Heerlijk, geen pasta.

We staan in de Intermarché bij ons in het dorp. En we willen wel eens wat anders na vier dagen pastasalade, pasta met rode saus, restje pasta met rode saus en pastaprut.
"Hé, ik heb een wegwerpbarbecue ingepakt!" J. roept het enigszins triomfantelijk uit. En terecht, want ik had er thuis niet aan gedacht dat we die nog hadden.
"Ja, lijkt me heerlijk." Ik ben het er meteen mee eens.
Wij dus op zoek naar worstjes, een lap vlees en wat spiesjes. Tel daar nog een aardappelsalade en een heerlijk toetje bij op (citroenmousse) en voilà, het water stroomt ons reeds in de mond.
Er wordt keurig afgerekend en dan lopen we naar buiten.
"Hé, ik voel een druppel," zo maak ik J. bang.
"Nu moet je me eens ophouden te plagen, ik trap er niet meer in," slaat J. mijn opmerking in de wind. Maar terwijl we naar de camping rijden, gooien de wolken alle regenregisters open. En bakken wij daarna het vlees gewoon maar in de pan. In de tent.

02 Augustus 2008 :: 20:00

Weer wat geleerd

Daar staan we dan. Op de terugweg naar Nederland, nog zo'n 300 kilometer te gaan. J. heeft haar pincode ingetikt en kan gaan tanken. En da's hard nodig, want die tank is leeg, heul leeg. Overigens, de onze is na deze week weer lekker vol.
Ik zit rustig op de passagiersstoel een beetje met een baguette, een mes en een stuk kaas te spelen als ik een boel gevloek hoor. "Schat, is er iets aan de hand?" Feitelijk een volledig overbodige vraag, maar hij moet gesteld worden.
"Ik krijg het klepje voor onze tankdop niet open," kaatst J. terug. "En dat gebeurt wel vaker, maar nu levert het wrikken niks op."
Uiteraard stap ik uit en zelfverzekerd stel ik: "Oh, dat doet 'ie wel vaker. Maar dat heb ik zo open, hoor."
Goed, gaat u even naar de keuken, zet even koffie, breng het toilet een bezoek voor een grote boodschap en drink dan de koffie op terwijl u de zaterdagkrant letter voor letter naspit.
Bent u weer terug? Zo lang duurde het ongeveer voor ik hardop durfde te zeggen dat het mij ook niet ging lukken. En ondertussen stonden wij nog steeds voor pomp 15. Nog geen druppel in de tank en wel een half uur vertraging extra.
"Pak dan even het lange mes, misschien dat ik daarmee achter het klepje kan komen," opperde J. wanhopig. "Want liever het klepje kapot, dan hier moeten overnachten."
Ik liep dus om de auto heen om van de achterbank het mes te pakken. Oh ja, de auto zat op slot, want dat hadden we van binnenuit gedaan. Dan kun je namelijk lekker tegen de deur hangen zonder bang te zijn dat je uiteindelijk per ongeluk met je hoofd over het asfalt schraapt. Klik, de auto weer helemaal op slot en klik, alle deuren open om het mes te pakken.
Een gierende lach klinkt van de andere kant van de auto. Ik zie net J. dubbelklappen.

"Hihihaha, dat klepje, proest, zit dus ook, moehaha, op slot, hinnikhinnik, als je de auto, hohohoho, op slot doet!"