30 Oktober 2008 :: 22:38

Organiseren kun je leren

"Goedemiddag, met Cyriel. Ik heb een blessure en wil graag dispensatie aanvragen om alsnog het NK te kunnen rijden later dit jaar."
"Oh, dan moet je even H. hebben. Ik verbind je door."
...
"Met H."
"Goedemiddag, met Cyriel. Ik heb een blessure en wil graag dispensatie aanvragen om alsnog het NK te kunnen rijden later dit jaar."
"Oh, dan moet je even een mailtje sturen aan veldrijden@knwu.nl."
"Okidoki!"
...
- Beste meneer van het veldrijden. Ik heb een blessure en wil graag dispensatie aanvragen om alsnog het NK te kunnen rijden later dit jaar.
- Beste Cyriel, helaas gaan wij niet over de dispensatieverzoeken. Als je even een mailtje stuurt naar de consul van je regio, want die gaat erover. Groet, V.D.
...
- Beste Consul. Ik heb een blessure en wil graag dispensatie aanvragen om alsnog het NK te kunnen rijden later dit jaar.
...
...
- Beste Consul. Ik heb u al een mailtje gestuurd, maar ik heb een blessure en wil graag dispensatie aanvragen om alsnog het NK te kunnen rijden later dit jaar.
- Beste Cyriel, helaas kan ik hier niks in betekenen. Ik heb je mail doorgestuurd naar de juiste persoon. Groet, Consul.
...
- Beste Cyriel, we zullen hier zeker rekening mee houden. Sterkte met je blessure!

En dan zou je iedereen op de wereld in zes stappen moeten kunnen bereiken. Ik geloof d'r niks van.

29 Oktober 2008 :: 20:56

Alleen op de wereld

Het is net half acht als ik mijn fiets opstap. Het einde van de straat is door de mist niet te zien en de kou dringt door de thermokleding mijn lichaam binnen. Als ik vijf minuten onderweg ben, hangt de condens aan mijn wenkbrauwen. Ik veeg het er met mijn handschoenen vanaf. Nog geen minuut later hangt het er weer en bevriest het.
Aan het begin van de brug haal ik op mijn racefiets een paar fietsers in, maar het is nog niet druk. Er is ook nauwelijks fietsverkeer de andere kant op. Door de kou fiets ik met mijn gezicht naar beneden, dan vangen mijn blote wangen minder wind.

Ik nader het midden van de brug en pas dan weet ik mijn blik een beetje op te richten. Voor me staat een zachte witte muur. Ik wil naar de kade van Nijmegen kijken, maar ook daar is het wit. En als ik achter me kijk, zie ik niemand fietsen. Iedereen zit verscholen in de grote mistwolk.

Heel even heb ik de wereld voor mezelf. Dan rijdt een trein door een geopend mistgordijn mijn wereld in. Met een beijsd gezicht heet ik iedereen welkom bij deze prachtige wintervoorstelling.

27 Oktober 2008 :: 17:41

Ouderwetse leeslust

Vanaf het moment dat ik kon lezen, klonken bij ons thuis regelmatig de volgende kreten:

"Cyriel, laat dat melkpak even midden op tafel staan en eet gewoon."
"Hé, dat pakje moet op het aanrecht blijven staan, ik ben aan het koken!"
"Geef ons eerst even de tijd de krant te lezen, Cyriel..."
"Wie heeft het bakje met adressen en telefoonnummers gezien? Oh, Cyriel, zet dat eens terug!"

Verder was het typerend dat ik vooral op de wc de tijd nam om mijn leeslust te stillen. Als ik niet zelf al een dikke pil meenam, lag er eigenlijk altijd wel een Pony- of Babysittersclub-boekje klaar om tijdens één poepbeurt te verorberen. Gelukkig hadden we twee wc's thuis, want ik kon rustig een half uur wegblijven. Waren mijn ouders me kwijt, dan keken ze eerst of het toilet bezet was.

Toen ik afgelopen zondag halverwege de ontlasting bewust opstond om vanuit het toiletkastje het doosje ibuprofen te pakken om de bijsluiter te lezen, wist ik dat ik eigenlijk al die jaren niks veranderd was.

25 Oktober 2008 :: 23:51

Wintertijd

Ik hoorde vandaag dat morgen de wintertijd ingaat. Vies, koud weer, kans op vorst. En oh ja, de klok gaat vannacht een uurtje terug.
Dat is het fijne van de wintertijd. Want je nacht wordt er gewoon een uur langer van.

Bedenk eens wat voor mogelijkheden dit extra uurtje je biedt.

• Je hebt een uur extra om te knuffelen/vrijen/vozen.


• Je kunt een uur langer met je arm om je geliefde liggen en je lekker tegen haar (of zijn) rug vleien.


• Omdat je vandaag toch op de normale tijd naar bed gaat, word je morgen een uur eerder dan normaal wakker en kun je vanuit bed tv kijken, terwijl je net een ontbijtje voor op bed hebt klaargemaakt met een croissantje, een eitje, versgeperste sinaasappelsap.

Maar J. heeft vandaag vierentwintiguursdienst. En dus betekent dit jaar de wintertijd iets heel anders voor me. Een uur langer eenzaam en alleen in een te groot, koud bed liggen. Morgen een uur te vroeg wakker worden. En vooral geen croissantje op bed, waarbij ik lekker op J.'s kant kruimel en zij mij semi-bestraffend toespreekt.
Nee, ik denk dat ik dat extra uurtje maar eens ga gebruiken om mijn kussen doorweekt te huilen.

23 Oktober 2008 :: 21:15

Uit de oude doos

Een nieuwe auto, dan wil je toch maar een ding doen?
"Nou, dan doen we dat toch," stelde J. daadkrachtig als altijd en ze nam de autosleutel van het haakje. Ik pakte nog snel de autopapieren, want als je wordt gesnapt, wil je die tenslotte aan oom agent kunnen laten zien.

"Uhm, het is hier wel heel licht, niet?" J. en ik zaten naast elkaar op de voorstoelen. We stonden nog steeds op de parkeerplaats voor onze studentenflat. "Laten we dan maar een stukje gaan rijden." En J. startte de auto.

"Nee, we zitten nu nog tussen de huizen. Stel dat iemand zijn hond uitlaat."
"Deze parkeerplaats staat te veel langs de weg, hoor. Ik zie daar al koplampen."
"Hmmm, hier had het gekund, maar hier is geen parkeerplaats en geen berm."
"Shit, daar staat al een auto. Zouden zij... Of komen ze dadelijk terug?"
"In welk dorp zitten we nu? Kunnen we een blikje cola bij die snackbar halen?"

Eindelijk hadden we plek in het bos gevonden. De kans dat hier nog iemand langs zou komen leek ons gering, maar gerust waren we er niet op.
"Zullen we maar naar de achterbank gaan? Daar hebben we meer ruimte."
Een beetje onhandig begonnen we te zoenen. Automatisch deed ik mijn ogen dicht, maar twee seconden later had ik ze weer open. Zag ik daar beweging?
Maar met open ogen zoenen is onmogelijk en ik deed mijn best ze weer dicht te houden.
"Sst!" J. legde een hand op mijn mond. "Volgens mij hoorde ik daar iets."
We luisterden gespannen, maar we hoorden niks meer. Alleen zag ik nu zeker iets.
"Daar, bij die bosjes." In plaats van lieve woordjes waren dit de woorden die ik in J.'s woorden fluisterde. Echt opwindend werkte het niet.
"Ja, nu zie ik het ook." J. greep mijn hand en kneep hem zowat fijn.
"Hoe is het met jou? Ik uh, ik durf denk ik toch niet zo goed." Het was maar goed dat het donker was, dan kon J. mijn rood aangelopen hoofd niet zien.
"Nee, laten we maar gaan, vanavond wordt het toch niks meer."

We gingen weer voorin zitten en ik reed weer de lange weg terug naar huis. Daar doken we meteen het bed in. En vielen meteen in slaap. Kapot waren, van zoveel spanning.

21 Oktober 2008 :: 21:36

Gebroken

"Nee, meneer, u bent meer dan een week geleden gevallen, dus u moet niet hier zijn. Dit is voor spoedeisende hulp en dat bent u niet."
Nee, dat snapte ik ook nog wel. "Maar toen ik gisteren belde, zei degene aan de andere kant van de lijn dat ik hier moest wezen."
"Helaas, wij maken alleen foto's met spoed. Gaat u maar naar 681."
En ik kan door het halve ziekenhuis dwalen, op zoek naar 681.

Als ik bij 681 in de rij sta, neemt de assistente de telefoon op.
"Wie komt er zo aan?"
...
"Meneer Steriel, zeg je?"
...
"Meneer Seniel? Ik kan je heel slecht verstaan."
...
"Goed, ik maak wel een afspraak voor hem, als hij komt zal ik het wel merken."
Hmmm, ik hoefde toch geen afspraak te maken voor een foto? Dat werd toch meteen gedaan?

"Hallo, ik ben meneer Cyriel."
"Ah, ik werd net gebeld over u."
"Zo'n vermoeden had ik al."
Ze leest mijn verwijsbriefje, draait hem drie keer rond, voert wat gegevens in de computer in en zegt: "U kunt gaan zitten, hoor. Ik plan u in."
Pfieuw, ik begon al even bang te worden dat ik terug moest komen.

"Meneer Cyriel?" Een jongen in witte ziekenhuiskleding komt me ophalen. "Uw duim was het toch?"
Mijn duim wordt op de foto gezet en ik klets wat met de jongen dat ik er al zo'n vijf weken last van heb. Het wordt maar niet minder. Een meisje komt de kamer binnengewandeld en vraagt aan de jongen of hij precies heeft gedaan wat hij had moeten doen. Ja, dat heeft hij. Weet hij dat zeker? Ja, dat weet ik zeker.
Het meisje neemt het gesprek over. "De radioloog bekijkt de foto's even en dan weet je meteen wat er aan de hand is." Zou dit een grap zijn? Wat zou ze zeggen bij iemand bij wie de teen op de foto moet?

"Nee, hoor, de dokter ziet niks aan het bot. Niks gebroken dus. Fijn toch?"
Niks fijn, want ik had op een stoer verhaal gehoopt. Dat ik vijf weken met een gebroken duim had gelopen. Dat iedereen - en dan vooral allemaal knappe meisjes natuurlijk - vol bewondering hadden gezwijmeld: "Oh, Cyriel, wat ben je toch een stoere jongen. Gewoon gebroken en geen kik geven. Wauw..." En dat ik dan zou zeggen: "Je kent me, natuurlijk deed het pijn. Helse pijnen, maar ja, ik kan natuurlijk niks laten merken. Het leven is hard en je hebt het maar te slikken." Maar ja, nu heb ik alleen een gekneusde duim en dat is helemaal niet cool. Dat is gewoon vette pech, niks meer, niks minder.
Rotmiddag, in dat ziekenhuis.

20 Oktober 2008 :: 21:50

Een koude douche

U kent de reclame vast nog wel: een jongeman staat onder een heerlijk warme douche. De straal wordt ijskoud, maar de jongen blijft doordouchen. Kortom: geschikt.

Die taferelen kwamen bij ons thuis regelmatig voor. Toen wij kinderen oud genoeg waren om zelf te douchen, wilden wij nog wel eens zo lang mogelijk van de warme weelde genieten. En met zes personen heb je dan zo'n drie uur nodig om 's ochtends allemaal schoon te vertrekken, als je iedereen zijn gang laat gaan.
Om dat te voorkomen draaide mijn moeder tijdens het smeren van de boterhammen regelmatig even aan de warme kraan beneden. Van boven klonk dan een ijskoude gil: "Niet doooooeeeeen!!!" Maar het hielp wel, dus mijn moeder deed het lekker toch.

In alle studentenwoningen waar ik onderdak vond, was de kraan in de keuken nooit met de douche verbonden. Zodoende heb ik tien jaar lang uren onder de douche kunnen staan en een heleboel water kunnen laten wegstromen. Heerlijk. Geen enkele moeite mee gehad, niks spijt want zo slecht voor het milieu, et cetera. Nee, puur genieten.

Nu wonen J. en ik weer in een huis. Eentje dat voor een gezin bedoeld is. Waarbij je de ander dus een koude douche kunt bezorgen. Maar een kik geven? Dacht het niet. Ik heb er alleen maar schik om. Het voelt echt als thuis. En ach, dan stap je toch even onder de straal vandaan totdat 'ie weer warm is?
Kortom: geschikt.

19 Oktober 2008 :: 20:49

Vooroordelen

"Snel, Cyriel, we moeten dadelijk al in de auto zitten! En het is zeker nog twintig minuten fietsen naar huis."
Natuurlijk wilde ik vanochtend nog even wielrennen terwijl het eigenlijk niet meer kon. Maar het was zulk lekker weer, en morgen kon ik ook al niet fietsen, en had J. niet van de week gezegd dat ze meer wilde trainen? Ja, toch? Dus uiteindelijk had ik J. toch weten over te halen om mee te gaan fietsen. Alleen was dat een beetje uitgelopen en wisten we nu al dat we niet op tijd bij J.'s vrienden in Amsterdam zouden zijn.
"Hé, kunnen we dan niet wat gebak en chocola meenemen om het goed te maken?" Zojuist waren we de beste banketbakker van Nijmegen voorbijgereden.
"Heb jij dan je portemonnee bij je, Cyriel? Dan kan dat wel."
J. en ik keren om, fietsen een stukje terug en plaatsen onze fietsen tegen de heg voor de banketbakker. Oh, had ik al gezegd dat de beste banketbakker ook in de duurste wijk van Nijmegen zat?
De deur gaat open en een man met z'n zonnebril à la Henk-Jan Smits op zijn hoofd loopt naar buiten, vier dozen taart meeslepend. Licht grijzende haarbos en een zonnebankbruine huid. Hij ziet ons en zegt: "Dat kan zo natuulijk niet, hè?"
Als hij zijn dikke Volvo instapt, zegt J.: "Patser, hij weet waarschijnlijk niet eens meer wat sporten is. Met z'n stinkbak!" En wij mopperen even lekker door op zo veel verwaandheid terwijl de winkel vol bontjassen en designbrillen binnenstappen.

Als wij onze gebakjes en chocolaatjes hebben gekocht en weer op onze fietsen stappen, zegt J. terwijl ze naar onze zak met lekkernijen kijkt: "Uhm, misschien bedoelde hij wel dat we na het sporten eigenlijk niet zulke dingen moesten kopen."

Hmmm, dát zou natuurlijk ook best kunnen.

15 Oktober 2008 :: 21:32

Een heldenverhaal

Er was eens een meisje, laten we haar J. noemen, met een computer. Dit meisje installeerde van alles, verwijderde het een en ander, downloadde wat bestanden en toen hield haar computer ermee op.
Meisje in tranen. "Mohohorgen moet ik een praatje houden en ik moet die prehehesentatie nog voorbereiden!" Snik, snik, huil, huil.
Held 2, we noemen hem Cyriel, sloeg zijn arm om haar schouders en sprak de troostende woorden: "Bel L. even en vraag of hij je computer kan maken. En tot hij komt kun je wel op mijn laptop werken."
Goed, daarmee was dit probleem opgelost. Want Held 1, L. dus, kwam weldra langs en zat de ganse dinsdag achter J.'s PC. "Potverdikkie," hoorde Held 2 hem af en toe bazelen, "dat dit ding überhaupt nog leeft." Blijkbaar stond er een hoop rotzooi op, maar zoals echte helden zijn, rekende hij vakkundig af met al het kwaad.

Maar deze klaagzangen waren niet het enige dat Held 2 uit Held 1's mond hoorde. "Oh nee!", "Niet weer..." en "Shit, laat nou," wisselden elkaar af. Na een uur of wat riep Held 1 naar Held 2: "Kom mij eens redden, man! Ik kan dit nooit alleen af."
Held 2 vermoedde een computerprobleem en laat dat nou niet tot zijn heldenarsenaal behoren. Met angst voor eigen leven begaf hij zich dus richting Held 1. "Wat is er? Waarmee moet ik je helpen?"
"Man, er staat hier een zak snoepjes en die zijn gevaarlijk lekker. Want ik wil er niet aan toegeven, maar telkens vallen ze me aan en word ik gedwongen er een op te eten."
Blij dat hij nu een wederdienst kon uitvoeren, zei Held 2 stellig: "Geen probleem. Ontferm jij je over J.'s PC, dan reken ik met deze monsters af."

En nu zit Held 2 dus met gevaar voor eigen leven een zak snoepjes weg te werken. Omdat het moet, mensen. Het is puur altruïstisch.

De helden staan op volgorde van heldendaden. En alle overeenkomsten met de werkelijkheid zijn puur toeval. Puur toeval, ik zweer het u.

14 Oktober 2008 :: 20:06

Leuker kunnen we het wel degelijk maken

"L. Kun jij even meelezen?"
L. kijkt vanachter J.'s PC op. Die is zondag vastgelopen en daarmee ook J.'s humeur. Maar gelukkig is daar L.
"Waar gaat het over?"
"Het is van de Belastingdienst. En ik heb dan wel Nederlands gestudeerd, maar potdomme [dit is de gecensureerde versie, C.], ik kan er nooit een touw aan vastknopen."
"Nou, volgens mij is het goed nieuws. Je krijgt een stoot geld terug."

Dus na die twee zware aanslagen zijn het nu weer even mijn vrienden, die mannen achter de blauwe envelop. Maar wie gaat ze eens behoorlijk Nederlands leren? Dan had ik meteen kunnen juichen.

13 Oktober 2008 :: 21:13

Nazomer

Buiten is het twintig graden, binnen moet ik eigenlijk veel te hard werken. De zon staat achter de enige boom in onze tuin en licht de rode en gele bladeren erg mooi uit. De deur staat open en ik ruik dat het een mooie dag is.

Ondertussen heb ik alle weblogjes gelezen, her en der gereageerd, mijn mail zes keer gecheckt. Ik heb al drie glazen cola op en ook een bak yoghurt met aardbeienjam. Alle berichten op nu.nl heb ik letter voor letter tot mij genomen en ook het record mijnenvegen bij de Experts heb ik weer scherper gesteld.

Ineens word ik weer wakker. Althans, ik kom weer bij zinnen en besef dat ik net op zijn minst tien minuten doelloos naar buiten heb gestaard. Nog een uurtje, dan is het etenstijd. En ik maak de overweging: ga ik nog wat doen voor die tijd of zal ik naar buiten gaan?

Veertig minuten later sta ik tegen mijn voordeur uit te hijgen. De Waal lag er prachtig bij en over de dijk was het schitterend rennen. Het laatste beetje warme lucht heb ik met volle teugen ingeademd. Voordat het echt voorbij is!

12 Oktober 2008 :: 22:48

Op grote hoogte

Mijn zusje is misselijk en bang dat ze moet overgeven.
De vorige attractie was haar niet bevallen, maar J. had al twee muntjes gekocht. En ze konden niet geruild worden, dus moest er iemand anders mee. En tja, ik was eigenlijk de enige optie.

Even een schets van de attractie: men nemen een stuk ijzer van ongeveer dertig meter met aan beide uiteinden vier stoeltjes. Dit stuk staal is in het midden bevestigd aan een poot en draait rond deze bevestiging. Op het hoogste punt zit je op circa vijfendertig meter. En natuurlijk gaan de inzittenden over de kop.

"En? Heb je al zweethandjes?" J. stelt een retorische vraag. Natuurlijk heb ik zweethandjes. Ik kan dadelijk verdorie over heel Sittard heenkijken terwijl ik geen grond onder mijn voeten voel. Je zou voor minder.
J. pakt mijn handen. "Haha, je hebt echt zweethanden!"
In paniek kijk ik om me heen. "L.! Wil je echt niet? En G., jij anders?" Maar mijn zusjes zijn niet gek. Je kunt nu niet meer terug, Cyriel!

We gaan in de stoeltjes zitten en we worden vastgeklemd.
"Kun jij je beugel ook nog bewegen?" J. boezemt me angst in. Ja, verdorie, hij zit niet los, maar is wel te bewegen!
Ondertussen gaan we naar het hoogste punt en staan we daar stil. Kunnen de passagiers voor de andere kant instappen.
Ik rammel wat aan mijn beugel en J. gaat met haar benen wiebelen. Daardoor schommelen onze stoeltjes heen en weer. Ik kan niks anders meer doen dan constant mijn handen aan mijn broek droog vegen, maar het helpt geen zier.
"J., ik - ik - ik weet niet meer of ik wel wil." Die woorden zijn nog niet uitgesproken en we storten ter aarde. Althans, dat denk ik. Maar we draaien keurig rond en eigenlijk is het helemaal niet eng. Sterker nog, steeds als we naar beneden gaan - met ons gezicht richting grond - zien we alle lichtjes van de kermis. Heel erg mooi, stiekem.

"Oh, jullie hebben zo ontzettend iets gemist," hang ik de stoere jongen uit tegenover mijn zusjes. "Het was echt helemaal niet eng!"
Maar als L. vraagt of ik het reuzenrad in wil, sla ik toch een rondje over. Geen zweethandjes meer voor mij vanavond.

10 Oktober 2008 :: 23:14

Viswijf

Voor de viskraam zegt een vrouw iets te hard tegen de man naast haar: 'Ja, eerst die vrouw nog, dan die man met dat hoedje en dan ben ik, hoor." Iedereen kan het horen.
"Ja, ja," bromt de man en hij weet niet hoe hard hij zijn hoofd weg moet draaien. Hij staat ook te wachten op zijn wekelijkse visje, maar dat doen we immers allemaal.
"Ja, echt, want dat heb ik allemaal pre-cíes in de gaten." Zij draait ook haar hoofd, maar dan triomfantelijk. Ik kijk haar aan en dan hoor ik haar tegen haar buurman zeggen: "Nog voor die jongen."
Als de vrouw-van-het-vis vraagt wie er aan de beurt is, priemt zij haar vinger naar voren. "Ik!"
Ze vraagt een palinkje, "want dat heb ik wel verdiend."
"Oh? En waaraan als ik vragen mag?" De vrouw-van-het-vis is oprecht geïnteresseerd.
"Nou, ik sta hier al zó lang te wachten." Het wordt er werkelijk uitgesnerpt.

"Ach, mevrouw, weet u wat het is? De mensen hebben geen geduld meer tegenwoordig."
Ontzettend instemmend knikt de vrouw die een palinkje denkt te hebben verdiend.

1-0 voor de vrouw-van-het-vis.

09 Oktober 2008 :: 22:16

Koken voor kneusjes

Pompiedompiedom! Het gehakt even ontdooien in de magnetron.
Cola'tje inschenken en cd'tje opzetten.
Ping!
Gasfornuis aan, pan warm laten worden en heel hard meezingen. Dan het gehakt in de pan, beetje rullen.
Ruzie maken om een ui uit zijn jasje te krijgen. Het glas cola in een keer opdrinken en weer bijvullen.
Uitje mee in de pan, wachten tot alles lekker gebakken is en dan een pot witte bonen in tomatensaus openmaken.
Open, zei ik. Open! O-pen! Verdorie, hoe moeilijk kan dat zijn?
Mesje onder de dop tot de plop en alsnog weg dop.
Ik giet de pot leeg in de pan en uiteraard moet ik de lege pot gewoon ergens op het aanrecht kwakken. Want anders wordt het daar nooit een rotzooi.
Dan wat ketjap en de Magische Kruiden erbij. Met de Magische Kruiden smaakt alles goed. Alles.

En als ik lekker de bank inzak en onder het tv-kijken eet, vind ik het eigenlijk nog niet eens zo vervelend dat J. er vanavond niet is. Want anders had ik dit overheerlijke gerecht van haar nooit mogen maken.

08 Oktober 2008 :: 20:25

Lekker door de modder

Voor ons rijdt een jongen naast zijn moeder. Een jaar of tien, elf denk ik. Die jongen uiteraard.
Aan het eind van onze straat heb je twee opties: via de stoep naar de andere weg of dwars door de modder. De jongen besluit dat laatste te doen, terwijl zijn moeder het schone pas verkiest.
"Oh ja, door de modder!" Voor ik het uitgeroepen heb, ben ik al van het asfalt af. J. en P., haar zus, kijken me aan met een blik van 'heb je hem weer'.
Achter de jongen schiet ik door de plas, een heuveltje op en slippen we allebei de bocht om om de weg op te komen. Met een grijns kijkt hij me aan: "Gaaf, hè?"
"Super!" Ik kan het alleen maar met de jongen eens zijn. "Zeker als het zo nat is als nu. Dan kun je veel meer glijden en slippen!"
"Ja! Ja!" Dolenthousiast begint hij te ratelen. "En soms is hij extra diep. Dan ga je eerst naar beneden en dan - pfieuw omhoog!" Met zijn handen tekent hij in de lucht.
"Oh man, dat vind ik spannend," zeg ik tegen hem.

Ondertussen zijn we bij zijn moeder aangekomen, en moet hij rechts afslaan.
"Hé, veel plezier in de modder!" Ik kan het hem nog net naroepen en wacht op J. en P.

"Zo, Cyriel, weer kennisgemaakt met wat buurtgenoten? Wanneer ga je buitenspelen?"

07 Oktober 2008 :: 23:55

Voor eens en altijd uit de wereld

"Zo, dus ik kan zeggen dat mijn vriendje op John Travolta lijkt?" Het komt me er iets te enthousiast uit bij J.
"Nee, nee, nee! Ik lijk dus verdorie niet op John Travolta! Juist jij zou dat moeten zien! Daar ging me dat hele stukje om, dat John en ik er echt anders uitzien."
Even is J. stil. Hè, hè, ze geeft me gelijk.
(Voor de goede orde schets ik u even hoe wij zitten: twee bureaus staan in de lengte van de kamer achter elkaar, zo'n vier meter ruimte ertussen. We kijken beiden via de voorruit naar buiten, ik zit aan de voorste. Met mijn rug dus naar J., waardoor ik nooit zie wat zij doet.)
Dan zegt J.: "Nou ja, als je je hoofd draait?"
Verbaasd draai ik mijn hoofd, naar achteren.
"Nee, niet zo, maar dat je je hoofd even kantelt. En dan een hand tegen je hoofd houdt."
J. staart naar haar scherm.
"Kom even hier aan mijn bureau zitten. Zet je elleboog op tafel en leun tegen je hand."
Als ik - uiteraard volledig uit vrije wil - aan J.'s bevel gehoor geef, zie ik ineens een flits.

"Mwah. Nee. Je hebt gelijk. Om op John Travolta te lijken moet je nog wel wat oefenen..."

Op de afbeelding klikken en alles wordt duidelijk

06 Oktober 2008 :: 23:51

Doe es effe normaal kieke...

"Weet je op wie jij lijkt? Op John Travolta."
"Doe es effe normaal. Bekijk me eens goed. Die gast heeft een vierkante bakkes en een kuiltje in zijn kin, toch? Daar lijk ik helegaar niet op met mijn fijne gelaatstrekken."
Thuis toch maar even internet gecheckt en inderdaad, in de verste verte niet.

Paar maanden later, alleen maar andere mensen; we deden wie op welke beroemdheid leek.
"Ja, Cyriel, als ik voor jou een beroemdheid zou moeten noemen, dan werd dat John Travolta."
"Uhm, dat zei dus laatst ook al iemand, maar die was blind geloof ik. Doe maar iemand anders, iets realistischer."

Eergisteren. We zaten wat Motown-klassiekers en andere ouwe meuk te luisteren.
B.: "Weet je? D. heeft wel iets weg van Patrick Swayze. En Cyriel, jij lijkt op John Travolta. We kunnen zo terug in de tijd; of een themabandje beginnen."
Mijn kin viel op de grond, daar lag een nootje en nu heb ik dus wel zo'n kuiltje. Maar die trekt binnen een paar dagen wel weg.

Nu vraag ik mij dus de godganse tijd af: wat is dan de overeenkomst, behalve dat we allebei natuurlijk waanzinnig aantrekkelijk zijn?
En wordt u ook met een beroemdheid vergeleken, waar u helemaal geen overeenkomst mee ziet?

05 Oktober 2008 :: 02:03

Eten

In het leven van een sporter speelt eten een belangrijke rol. Eten levert je energie, dus je kunt ongegeneerd veul eten. Want je hebt veul energie nodig. Nu kun je verantwoord allerlei reepjes eten, 's avonds borden pasta naar binnen werken, maar op mijn niveau zeg ik dat het niet uitmaakt wat je eet. Taart, appelkoeken, zakken KitKat-mini's, chocoladekoekjes: overal zit energie in.
En als je door een blessure eens niet kunt sporten, nou, dan mag je natuurlijk troosteten. Lijkt me logisch. Laat ik nu net een blessure hebben. M'n duim is gekneusd. En ik heb er nooit bij stilgestaan, maar bij het fietsen gebruik je je duim vrij veel. Heb ik nog niet eens een bel op mijn stuur.
(Waarom kunnen koeien niet fietsen? Ze hebben geen duim om te bellen.)
Dus eet ik. Constant. Verdriet wegknabbelen. Taart, appelkoeken, zakken KitKat-mini's, chocoladekoekjes: overal zit troost in. Maar wat helpt bij een kneuzing? Juist, ijs. Daarom eet ik op moment van schrijven een cornetto.
U ziet het goed. Twee uur 's nachts. Koud buiten. Donker ook. Prima tijd voor een ijsje dus.
Daarmee red ik het wel tot het ontbijt. Net, denk ik.

02 Oktober 2008 :: 22:28

Nieuws van de dag

Eén man houdt Nijmegen en omstreken in zijn greep. Tot in de verre omstreken.
Hij staat op een brug, maar doet verder niks. Hij wil alleen maar iemand spreken, want hij is bang.

Als ik het verhaal hoor, moet ik eerst heel hard lachen. Haha! Er staat een man op de Waalbrug en nu staat er tot achter Arnhem file! Hihi! Tot achter Arnhem! En ook op de A15 en de A73 zelfs. Een brug dicht en een gigantisch gebied ligt plat. Hohoho!
Dan komt het nieuws dat het geen zelfmoordenaar is, maar een Iraanse asielzoeker. Dat hij bang is uitgezet te worden. Een wanhoopsdaad van een man die hier wil blijven, in een land ver weg van zijn roots.
En dan krijg ik medelijden met hem. Natuurlijk weet ik niet wat voor vluchteling hij is, maar ik kan me niet voorstellen dat je zomaar het land verlaat waar je opgegroeid bent, waar je ouders wonen, je voorouders. Dat je naar een cultuur vlucht die de jouwe niet is, waar ze een taal praten die je niet verstaat. Waar je helemaal opnieuw moet beginnen met je bestaan, waar je in feite een tweede leven begint en het eerste noodgedwongen moet afsluiten. Dat je dat alleen zou doen om het nog beter te hebben. Nee, die man moet echt bang zijn om terug te gaan.
Ik kan me geen beeld vormen van wat zoiets met je doet, maar ik ben blij dat ik hier zit en kan blijven zitten zonder angst dat mij iets gebeurt. En als ik wel ooit zou moeten vluchten, dan hoop ik dat er een land is dat mij opvangt en dat ik daarvoor niet eerst een brug op hoef te klimmen.

Als ik 's middags over de Waalbrug naar huis fiets, wappert er nog een stuk afzetlint als stille getuige van het drama. Het drama is voor Nijmegen afgelopen, maar zal voor de man nog wel even duren.

01 Oktober 2008 :: 23:41

Rectificatie

"Je wordt een one-issue-blog, Cyriel. Je schrijft constant over mij. En ik hou er niet van altijd over mij te lezen." J. kijkt van haar scherm op. Hé, dat is mijn weblog dat daar geopend is!
"Nou, dan is de oplossing toch simpel? Nemen we gewoon een kind waar ik dan ook over kan schrijven. Een konijn voldoet ook," riposteer ik. "Dat zijn normale onderwerpen bij blogs."
"Nee, nee, dat is het niet. Je stukjes zijn alleen altijd zo lief. Dadelijk denkt iedereen dat ik dat ook echt ben." J. maakt zich duidelijk zorgen over haar zorgvuldig opgebouwde imago.
Ik snap J.'s probleem en beloof het op te lossen. Het is alleen zo leuk om over lieve dingen te schrijven.
"Als ik morgen maar geen lief blogje over me lees," waarschuwt J. me als ze in bed ligt. Ik geef haar nog een knuffel voordat ik weer naar beneden ga en fluister in haar oor: "Nee, hoor, ik zal niks liefs over je schrijven."

Bij dezen dus: J. is echt niet altijd lief en vriendelijk en aardig en knap en lekker en zo. Mocht dat beeld ontstaan zijn, dan plaats ik hierbij een rectificatie. Er zijn ook best kanten die niet deugen. Ochtendhumeurtje, koppig, een workaholic. Ze houdt van films kijken en ze maant me regelmatig tot opruimen. Oh, dan vergeet ik nog dat ze een ochtendmens is. Gatverdamme.