30 Januari 2009 :: 20:39

Het stoplicht

Het verkeerslicht staat op rood, niemand staat te wachten. Ik hou me aan het paaltje vast en druk met mijn duim op de knop, ik hoef mijn voeten niet van de pedalen los te klikken. Dan hoor ik een brommer aankomen.
De brommer komt naast me staan.

Groarrr. Groarrr.

De jongen op de brommer kijkt me aan, hij draait een paar keer het gas vast open.

Groarrr. Groarrr.

Hij kijkt me nogmaals aan, draait dan zijn hoofd naar het licht voor de auto's. Hij weet net als ik dat zodra dat op oranje springt, ons licht elk moment op groen kan springen.

Trrr. Trrr.

Ik draai mijn voeten achterwaarts, mijn ketting ratelt over de tandwielen. Ik zet in een keer mijn ketting vast en span mijn arm om zo snel mogelijk weg te kunnen. Mijn voet wiebelt even op het pedaal, klaar om weg te trappen.

Groarrrr. Trrr. Groarrr. Trrr.

De jongen en ik, wij kijken niet meer naar elkaar. Wij hebben elk oog voor het verkeerlicht van de auto.

Groarrrr. Trrr. Groarrr. Trrr.

Oranje. Ik krom mijn rug.

Groarrrr. Trrr. Groarrr. Trrr.
Pflp. Trrr. Pflllllp.

Als ons verkeerslicht op groen springt, lach ik vriendelijk naar de jongen op de brommer, zijn afgeslagen brommer. Het groarrr klinkt nu gesmoord vanuit zijn helm.

29 Januari 2009 :: 18:00

Een winters tafereeltje

Als ik de deur opendoe, voel ik het al. Mijn wangen bevriezen en dus ligt er zout op de weg. Ik spuit snel nog wat extra olie op mijn ketting, maar ik weet dat dit eigenlijk onbegonnen werk is.
Terwijl ik naar het werk fiets, zie ik haast mijn ketting uitdrogen. En als ik mijn fiets in de stalling zet, weet ik dat als ik hem vijf uur later weer zal bestijgen, de ketting van de roest bruin is uitgeslagen en zo stijf is als een ochtendgymmende Cyriel. En dat is roestig en stijf tegelijk, kan ik u vertellen.

Voor ik naar huis fiets, spuit ik nog wat meegebrachte olie op de droge ketting. Anders kost het me drie maal zo veel energie om thuis te komen. Daar drink ik snel een glas cola en dan duik de schuur in. Elke dag maak ik mijn fiets helemaal schoon, zodat hij de volgende vriesdag weer weggevreten kan worden. Mijn winterritme: fietsen, werken, fietsen, poetsen, werken.

De winter kost mij dus niet alleen mijn humeur, maar ook een nieuwe fiets. Zucht.

25 Januari 2009 :: 20:13

For ze leedies!

Daar sta ik dan. Zo'n driehonderd gillende meiden om me heen, te wachten op een handtekening van een kale man. Twee dames vallen flauw en ik probeer nog snel een cd'tje en een singletje te scoren. Kan hij daar zijn krabbel op zetten.
Als het meisje voor me van pure bewondering niks kan uitbrengen, wurm ik mezelf naar voren. Hij kijkt me indringend aan. Ja, dat valt natuurlijk op, een jongen tussen al die meisjes.
"Uhm, ik ben hier met twee dames..." Nu stamel ik zelf ook. Ik voel me bekeken. "Kun je op het singletje 'Voor P.' zetten? En op de cd 'Voor J.'?"
Nu zie ik zijn ogen twinkelen. Hij snapt het. Twee vrouwennamen. Twee vrouwen die een cd krijgen. "Natuurlijk. 'Voor P.' en 'Voor J.' dus?" Met een zwarte stift zet hij de krabbels op de hoesjes en geeft hij ze terug.
Een knipoog en "Veel plezier nog vanavond."
Ik antwoord dat dát wel gaat lukken.

Voor ik me omdraai en me tussen de dames door naar de uitgang worstel, kan ik nog net zeggen dat ik het ook tof vond. Want die cd van J., die ga ik stiekem zelf ook luisteren.

22 Januari 2009 :: 23:18

Op afstand

Ik heb mijn vader aan de telefoon. Hij wordt morgen geopereerd en ik wens hem sterkte. Al ruim een half jaar zit hij nu thuis en in die zes maanden is hij van de pijn zes jaar ouder geworden.
Ik zou willen dat ik er iets vaker zo maar even langs had kunnen komen.

Ik heb mijn moeder aan de lijn. Zij zit zenuwachtig thuis, te wachten op een telefoontje van het ziekenhuis. Mijn vader is drie uur geleden opgehaald en ze zouden haar bellen als hij uit de narcose kwam. Maar ze heeft nog niks gehoord en moet dat kwijt.
Ik vind het jammer dat ik niet even op de cola kan komen om de tijd met haar weg te kletsen. Gelukkig is mijn zusje er.

Ik zit niet lekker in mijn vel en moet het aan iemand kwijt. J. is er niet, die heeft 24 uur dienst. Mijn moeder is de eerst aangewezen persoon, maar ik kan haar enkel bellen. En ik wil niet bellen, ik wil iemand spreken.

Ik woon bij Nijmegen, mijn ouders nog een stuk dieper naar het zuiden. We wonen allemaal heerlijk, maar even langsgaan zit er niet in. En meestal is dat helemaal niet erg, omdat we het allemaal druk hebben. Maar soms, soms zou ik zo graag dichterbij willen wonen.
Ik wacht met smart op de eerste teleportatie.

20 Januari 2009 :: 22:58

Het slechtste idee ooit

Geërgerd rijdt hij weer richting Keizer Karelplein. Natuurlijk is er geen parkeerplek in de buurt van de schouwburg. Hij heeft nog twintig minuten, dan begint het concert.
Zij haalt alvast de kaarten terwijl hij nog een rondje over het plein maakt.

"Schat, we hebben nog een half uur! Dan begint het!" Hij heeft zijn jas al aan, zijn fietssleutel slingert rond zijn vinger. "En het is een kwartier fietsen!"
"Ah toe?" Een mierzoet stemmetje zingt van boven. "We pakken toch wel de auto?"
"Dat lijkt me geen goed plan, zo in het centrum." Maar hij weet dat hij al verloren heeft. Hij ruilt zijn fietssleutel om voor de autosleutel.

Nog tien minuten. Daar ziet hij een gaatje. En terwijl hij de auto in zijn achteruit zet, schiet de auto achter hem het plekje in. Hij vloekt hardop, slaat op het stuur en schrikt van zijn claxon.
Als ze de fiets hadden genomen zat hij nu in de zaal en niet in de auto.
Twee minuten later en ruim een kilometer van de schouwburg vindt hij dan zijn felbegeerde plekje, alleen voor bewoners. Jammer, voor een avond is hij ook een bewoner.

"Ah, de vorm is er," denkt hij als hij zijn leren een strakke roffel op de straat hoort maken. "Nu ik nog." Een kilometer, dat moet net lukken. En jawel, hoor. Zij staat nog voor de deur, krijgt al lopend een kus. De jassen worden ingeleverd, achter de stroom aan lopen ze naar boven en als ze gaan zitten gaat het licht uit en zet Wende in.

"Ik weet het, het is het slechtste idee ooit." Ze fluistert het in zijn oor en geeft hem een kusje op zijn oor.
Hij heeft het haar al vergeven. Maar de volgende keer is hij het niet vergeten.

14 Januari 2009 :: 15:24

Eindelijk

Op 31 december 2008 kondigde mijn nieuwe liefde al aan te zullen komen, maar helaas bleek er organisatorisch het een en ander mis te gaan. Jammer, maar een nieuwe poging werd opgezet. Ik heb er zo naar uitgekeken, eigenlijk al meer dan een half jaar.
Er werd geld overgemaakt, het vervoer werd geregeld. Gisteren zou mijn nieuwe liefde op de stoep staan, rond de klok van drie. En jawel, hoor, om precies drie uur komt er een auto voorrijden. De auto stopt, er stapt iemand uit... En er wordt bij de buren aangebeld. "Geeft niks," denk ik nog bij mezelf, "gewoon het verkeerde adres." Maar de persoon gaat weer in de auto zitten en rijdt weg, mij verbijsterd achterlatend. Teleurgesteld.
Dan kijk ik naar de reistijden en zie dat ik mijn hoop een dag te vroeg heb gelegd. Het zal voor vandaag zijn.
Eindelijk. Half drie, dezelfde auto als gisteren rijdt voor. Er stapt iemand uit, kijkt door het raam naar binnen en zwaait. Gebaart of ik de deur open wil doen. Ik was natuurlijk al onderweg.
"Alstublieft, uw pakketje. Wilt u hier even tekenen? Dan is het nu voor u. Veel plezier ermee."

En ik heb weer wat te doen de komende tijd. Ik ga spelen.

Ja, hoor: morgen wordt er weer wat afgeleverd. Onze nieuwe bank! Jubel ende joechei!

12 Januari 2009 :: 16:26

Saai

En dus meldde ik me vanochtend ziek. Om kwart over zes werd ik gewekt door J.'s wekker en de hoofdpijn van de afgelopen dagen was nog steeds niet weg. Vorige week had ik me er met een doosje paracetamol doorheen gesleept, maar uiteindelijk werd ik niet beter. Dat was eigenlijk wel de bedoeling en dus leek het mij verstandig nu maar eens goed uit te zieken.
Ik stuurde een mailtje naar het werk, kroop mijn bed weer in en stond om 11.45 uur op. Een ontbijtje naar binnen gewerkt, naar beneden gegaan en de laptop aangezet. Zo, ik werkte dan wel niet, maar had ik niet nog een lijstje dat ik af moest werken? Ik kon de vrijgekomen tijd daar prima voor gebruiken.

Twee uur later wist ik weer waarom ziek zijn zo vervelend is. Je doet namelijk helemaal niks. Ik was dan wel opgestaan, maar wakker was ik nog niet. Er zit geen energie in mijn lijf, enkel snot. Het enige dat ik kon doen, was mijn mail checken en thee drinken. Veel thee drinken. Mijn lijstje groeide alleen maar, er werd niks weggestreept.

Zucht. Ziek thuis blijven is helemaal niet leuk. Ik ga maar weer even wat rusten.

08 Januari 2009 :: 22:08

Op ijzers

"Kom," zegt J. "Het wordt tijd dat jij ook zo'n fijn winters stukje op je weblog kunt zetten. Pak je schaatsen."
En dat heb ik dus juist proberen te vermijden. Maar ik kom er niet onderuit, vrees ik. J.'s stem is te dwingend en ja, dat we zo ook eens de straat vanaf het water kunnen verkennen speelt natuurlijk ook mee.

Ik heb in mijn jeugd vier jaar in Friesland gewoond, ook naast een sloot, net als hier. Elke winter waren wij daar op het ijs te vinden. Maar toen ik in groep 8 zat, al vier jaar in Limburg woonde en wij schaatsles kregen op een ijsbaan, toen bleek ik de grootste stumper op schaatsen. In een klap was ik die vier jaar schaatspret vergeten en in mijn hoofd nestelde het idee dat ik het gewoon niet kon, glijden op het ijs.
Hoe groot was mijn verbazing toen ik drie jaar geleden het weer eens probeerde en al vrij snel makkelijk wegreed. Ik had me aangesloten bij een heuse schaatscursus en al ras was ik een van de snelsten van ons groepje. Waar sommigen voetje voor voetje de baan rond gingen, reden we met een paar man toch op redelijke snelheid onze rondjes. Ik, die vijftien jaar daarvoor achter een stoel over het ijs kroop!
Ik kreeg er lol in en toen de winter voorbij was, was dat een grote teleurstelling. Helaas bleek ik de winter daarop en deze winter geen tijd te hebben om twee keer in de week heen en weer naar de ijsbaan te gaan. Het werd hardlopen voor me in plaats van schaatsen. In het begin erg jammer, maar de fijne herinnering verdween naar achteren en ik kreeg er min of meer vrede mee. De schaatshobby was een leuk, maar kort leven beschoren.

Het vriest al dagen en heel Nederland is in de ban van het ijs. Ik niet. Hardnekkig niet. Want ik weet dat als ik het ijs op ga, ik weer wil schaatsen. Elke week. Dus ik doe het niet, ik weiger mee te doen. Dan maar binnen op de hometrainer fietsen.
Maar dat is buiten J. gerekend. En haar kan ik natuurlijk niks weigeren. Dus onder begeleiding van een heel koor aan zuchten geef ik toe, bind ik mijn noren onder en stap het ijs op. Samen zwieren wij de straat door en verliefd kijken wij elkaar in de ogen. De zon straalt en een engelenkoor zingt liefdesliedjes.
Dan maak ik de stomste fout die ik had kunnen maken. Ik laat J.'s hand los, zet aan en binnen een paar slagen ben ik weer op snelheid. Verkocht. Ik wil weer schaatsen.

Dus nu ben ik op zoek naar tijd. Heeft iemand nog wat over?

06 Januari 2009 :: 11:09

Lange tenen

Moeder Cyriel vond het vroeger belangrijk dat haar kinderen lenig bleven. Met de mattenklopper en de deegroller dwong ze ons dagelijks tot een kwartiertje Praktische Lichaamsbeweging. Hierbij kusten we onder andere onze tenen en raapten we met diezelfde tenen een theedoek van de grond. We hoefden er nog net niet mee af te drogen, hoewel ik me nu pas bedenk hoe praktisch dat pas zou zijn: met je handen in het sop en direct drogen met je voeten.
Goed, in de loop der jaren vond Cyriel lenigheid maar een overschatte eigenschap. Immers, als je niks anders doet dan met Lego spelen en boeken lezen, waarom zou je dan je tenen aanraken? En zo liet Cyriel zijn lichamelijke oefeningen voor wat het was en werd hij een prototype Stijve Hark. En hij vond het goed zo.

Tot gisteren. Toen voelde ik me namelijk uitgedaagd door de dames uit de Santenkraam. Ik vroeg me af of ik het nog zou kunnen. En dus deed ik vanachter mijn computer mijn schoenen uit, negeerde de lucht die vrijkwam en bracht mijn voet tot op tien centimeter van mijn mond.
Tien centimeter. Verdomme.
Ik probeerde het nogmaals en besloot mezelf niet te sparen. Als ik iets zou breken, had ik immers toch een eigen orthopeed in huis. En spierpijn verdwijnt na een dag of wat vanzelf. Met een laatste krachtsinspanning en wat wrikken en gekraak kon ik met zo ver mogelijk getuite lippen net mijn grote teen aanraken. Gelukkig heb ik lange tenen.

Pardoes liet ik mijn voet los om mijn armen in de lucht te steken. En daarbij keek ik naar buiten. Waar de buurman stond te kijken, samen met het stel van drie huizen verderop en hun hond.
Spontaan begonnen zij te klappen en ik stond op om enkele buigingen te maken. Drie keer kon ik weer opstaan, het applaus bleef duren. Ik heb foto's met voettekeningen uitgedeeld. Ik ben geboekt voor bruiloften en kinderfeesten. Een carrière als slangenmens was geboren.

Nu ja, het had zo kunnen lopen. Als die buurman en dat stel daar had gestaan. Maar ik heb wel weer mijn tenen gekust. En nu heb ik een theedoek onder mijn bureau liggen. Want daar ga ik nu op oefenen.

05 Januari 2009 :: 12:31

Uit de lucht

Het Recht van de Sterkste was even uit de lucht.
En ik ook. Het eerste virusje van 2009 is binnen.

02 Januari 2009 :: 23:16

Knalherten

Met rode koontjes komen de deugnieten Nisse, Jip, J. en Cyriel weer naar binnen. Buiten was het donker en van binnen hebben Sanneke, Rinke en Neeltje alles kunnen zien.
Op de vraag wat Nisse het leukst vond, antwoordt hij resoluut: "De knalherten! Want die moet je heel hard op de grond gooien en dan ontploffen ze! En als de knalherten nog niet ontploft zijn, dan moet je er heel hard op trappen! Want dan knallen ze toch nog!"

Ja, een pakje knalerwten in je pakket kindervuurwerk maakt pas echt dat je 2 januari kunt vieren. Proost!