27 Juni 2009 :: 13:59

De tuinman

In zijn voorjaar had hij geschoffeld
Geharkt en geploegd
Toen was de grond goed genoeg
En kon hij gaan zaaien

Alles wat hij tegenkwam
Werd in de grond gestopt
Besproeid en aangeschopt

In de tuin van zijn denken
Had hij zijn verleden geplant

26 Juni 2009 :: 08:23

Onontkoombaar

Vandaag snoep ik uit eerbetoon enkel zwart-witjes.

22 Juni 2009 :: 21:47

Het debuut dat geen debuut bleek

Zaterdagnacht om half drie sloeg de paniek toe. Want zaterdag was er een heusche schrijver komen optreden, maar wat was er op zondag bij mij te doen? Mensen konden een paar websites bekijken, ik had een gedicht opgehangen en ook "The best of Het Recht van de Sterkste volume one" was present. Maar toch. Er was niks te beleven.
Ik pijndigde mijn hersens en na twee uur wakker liggen draaide ik enigszins door. Het krankzinnige idee kwam in me op om dan maar wat eigen verhalen voor te dragen. En dronken door slaap stemde ik weerloos toe.

Zaterdagochtend vond ik een briefje naast mijn bed. 'Verhalen uitzoeken.' Verhalen? Verhalen? En langzaam drong het tot me door: ik zou vandaag mijn debuut maken, voor het eerst voor een publiek mijzelf bloot geven. Ik zou de gezichten zien van de mensen die luisterden, zou ze horen fluisteren, ze voelen reageren. En bevend schreef ik op het krijtbord dat ik op elk heel uur uit eigen werk zou voordragen.
De klok werkte tegen en tikte traag de minuten weg tot twee uur. Mijn debuut.

Om twee uur bleken er - gelukkig - vier man binnen te staan. Twee keken er naar mijn laptop en twee staarden naar de kast met stukjes tekst. Mijn hand kroop het hoekje van de kast om, waar ik de verhalen gereed had gelegd. Het was eindelijk twee uur, nu moest het gebeuren.

"Uhm." Ik raspte mijn keel. Niemand keek op.
"Kuch. Uhm. Ik wilde eigenlijk..."
Ja, ik had de aandacht!
"Ik wilde eigenlijk wat verhalen van mezelf voorlezen. Ik zou het leuk vinden als jullie zouden willen luisteren."
En terwijl ik het ene stel aankeek, vluchtte het andere paar naar buiten. Verdorie.
"Nou, hartstikke leuk!" De vrouw zei het enthousiast, maar haar man reageerde te snel. Dat was getraind, heel duidelijk.
"Alleen jammer dat we op tijd in Arnhem moeten zijn! Op de fiets. Dus helaas. Maar succes met voordragen, hoor," wenste hij me geluk, terwijl hij overduidelijk de kamer rondkeek op zoek naar publiek.

"Ja, jammer." Ik had dit niet meer hoeven zeggen, want ik stond weer helemaal alleen. Ik besloot mijn debuut over te slaan.

20 Juni 2009 :: 22:07

Serious business

Ik heb een visitekaartje, dus ik ben.

18 Juni 2009 :: 00:15

En waar is 'ie dan druk mee?

Ik hoor het u al denken: "Vraagt 'ie om foto's en namen, maar horen we er verder niks van." En terecht, behalve dan dat ik hier héél snel invulling aan ga geven (om even wat managementtaal te gebruiken).

Maar momenteel heb ik wel meer aan mijn hoofd. Mijn kantoor moet spic en span, de deuren ingeolied, visitekaartjes gedrukt, wat voorbeeldwerk uitgeprint en ik moet even een schrijver regelen. Waarvoor? Ons straatfestival van komend weekend. Dan openen alle kunstenaars en ondernemers uit onze straat hun deuren, om te laten zien wat zij in huis hebben.

Voor u met een extra dimensie, want ook een speurtocht naar de ware Cyriel. Dus hebt u voor komende zaterdag of zondag nog geen plannen, reis dan af naar het pittoreske Lent (onder de rook van Nijmegen).
Spannend, hoor. Want ik weet natuurlijk ook niet wie u bent!

15 Juni 2009 :: 21:04

Kabouterkilometers

Mijn benen zijn nog zwaar van het fietsen. Ze willen niet lopen, maar ik wel. Elke stap moet bewust gezet worden, elke stap is zwaar.
Sjok, sjok.
Ik probeer mijn stappen groot te houden. Mijn ene voet komt zo ver mogelijk van de andere neer, en de andere weer zo ver mogelijk van de ene.
Om en om, maar ik lijk niet vooruit te komen. De straat gaat langzaam voorbij, er lijkt een vertraging op te zitten.
Uit mijn benen komen alleen kabouterkilometers.

12 Juni 2009 :: 23:07

Het nieuws van Nederland

Omdat soms iemand wel wat steun kan gebruiken.

Dus maak een blogje aan met als titel 'Het nieuws van Nederland' en link even naar Soes.

12 Juni 2009 :: 07:24

Grof vuil

Vandaag komt het grof vuil de enige tuintafel die we hadden ophalen. Net als de kluit van de boom die we eruitgetrokken hebben, onze lelijke groene stoel, het dressoirkastje dat toch niet tegen de regen kon en twee eetkamerstoelen die een winter buiten hebben gestaan. Even bellen en de gemeente komt eraan. Ideaal, zo zijn wij van onze rotzooi af.

We slepen alles naar buiten en beginnen met de tuintafel. Omdat alles in handzame bundels aangeboden moet worden, breekt J. de poten af.
"Gingen wij niet een vuurkorf kopen?" J.'s ogen beginnen te glinsteren.
Ik heb haar door en sloop de ruggen van de stoelen. "Deze spijlen kunnen daar ook prima in."
"En als we nu ook eens het kastje in kleine stukjes hakken? Dan is dat ook prima stookhout!"
We krijgen er zin in en leven ons uit op ons houten afval. Na een kwartiertje hebben we twee stapels. Een met het afval en een met stookhout.

Vandaag komt het grof vuil de kluit en de stoel ophalen. Even bellen en de gemeente komt eraan. Ideaal, zo zijn wij van onze rotzooi af.

08 Juni 2009 :: 23:11

Oproepje

Dan vragen we u nu uw aandacht voor het volgende.

In verband met een van Cyriels nieuwe projectjes is hij op zoek naar foto's van hem onbekende mensen. Verder hoeft hij alleen hun voornaam te weten.
Cyriel zal dan een kort stukje over de persoon schrijven, zonder dat hij enige kennis van deze persoon heeft. Pure fictie, maar toch toegespitst op deze persoon.

Wilt u zelf dus een rol spelen in een van Cyriels stukken of weet u nog een geschikte foto, mail deze dan zo spoedig mogelijk naar cyriel@hetrechtvandesterkste.nl.

U wordt bedankt voor uw aandacht!

07 Juni 2009 :: 23:45

Even over het weer

Ik ga even een potje fulmineren. Bij voorbaat mijn excuses dat ik u hierbij slachtoffer, maar het zit me gewoon hoog.

Het gaat me om het volgende. Wij Nederlanders nemen veel te snel genoegen met iets. Nu kan er tegengeworpen worden dat wij gewoon sneller tevreden zijn en dat dat een goede eigenschap is, maar in dit geval gaat dat niet op. Echt niet.
Waar gaat het om? Stelt u zich de volgende conversatie/situatie voor. Dat kan niet moeilijk zijn, want u hebt hem geheid al vele malen gevoerd.

Twee mensen staan bij elkaar. Jassen aan, de armen over elkaar. Of strak langs het lichaam, maar het is duidelijk dat deze mensen het niet warm hebben. Een waterig zonnetje staat aan de hemel. De buitenthermometer geeft een krappe twaalf graden aan. De twee mensen hebben hun blik op de lucht gericht.
"Nou, het is weer droog, gelukkig. Het waait wel flink" Door het geklapper met de tanden kan de ander dit net verstaan.
"Ja, droog. Heerlijk weer, niet?"

En om die laatste zin gaat het. Beste mensen, het ís geen lekker weer omdat het toevallig eens droog is. Ik ben er blij mee, hoor, dat ik niet onderregen. Maar voor lekker weer is er toch veel meer nodig.
28 graden, een strakblauwe lucht, weinig wind. En droog, ja, dat ook. Dat je met een laag kleding genoeg hebt. Dat je tot laat in de avond op een terrasje kunt zitten, zonder dat je naar binnen verlangt. Dan begint het lekker weer te worden. Misschien. Maar niet als het alleen maar droog is.

Zo. Ik heb gesproken. Ik ben het kwijt. Opluchting alom hier. Maar als u ooit eens in mijn nabijheid oppert dat het mooi weer is, alleen omdat het droog is, dan sta ik niet voor de gevolgen in.

07 Juni 2009 :: 00:22

Mannetjes

Ik houd niet zo van mensen met mannetjes. Die nooit zelf een probleem hoeven op te lossen, omdat ze 'toevallig' iemand 'kennen'. Mijn mening is dat je van zelf problemen oplossen alleen maar beter wordt. Een keer is het heel vervelend, misschien een tweede keer ook, maar daarna heb je de slag te pakken.
Ik ben ook geen mannetje. Ik wil best iets uitleggen en het voordoen vind ik ook geen ramp, maar als je er zelf geen zin in hebt, span je maar een ander paard voor je wagen. Kom op, ik ben geen Anky.
Ook geloof ik niet in kabouters. Tenminste, als ik mijn werk laat liggen, is er nooit iemand die het opruimt. Nu ja, heel af en toe wel, maar dan krijg ik geheid een terechte uitbrander van J.

Maar nu is het na twaalven en voor de zoveelste keer weet ik niet meer hoe het zit. Ik heb mijn papieren bij elkaar gezocht, mijn rekeningen op een rijtje gezet, maar ik vertrouw het allemaal niet. Ben bang dat ik iets over het hoofd zie.
En het belastingformulier dat ik in moet vullen, lijkt wel in het Spaans geschreven. Een enkel woord doet een belletje bij me rinkelen, maar het geheel dringt niet tot me door.
Het toetsenbord is nat van mijn zweethanden, onder mijn oksels verschijnen donkere plekken in mijn T-shirt en als ik naar buiten kijk, zie ik een wanhopig spook in de ruit gespiegeld. Ik zucht en besluit mijn laptop dicht te klappen. Vandaag gaat het hem niet meer worden, en ik zie op tegen morgen. Alsof ik dan ineens het licht zie.

In bed kan ik de slaap niet vatten. Ik lig gespannen te luisteren en hoop dat ik toch getrippel hoor. Kaboutervoetstappen, waardoor ik morgen na het opstaan een leeg bureau vind, met alleen een ingevuld formulier. Waarop staat dat ik heel veel geld terugkrijg.
Maar aangezien de kans daarop klein is, overweeg ik nu toch een mannetje aan te schaffen. Eentje die ik eens in de zoveel tijd een stapel papier toe kan schuiven en dat ik dan alleen maar hoef te zeggen: "Zo. Regel maar dat het goedkomt." En dat ik dan naar huis kan en me alleen nog met belangrijke zaken bezig hoef te houden. Zoals het maken van mooie website en het schrijven van spannende teksten.
Als u een financieel mannetje weet, stuur hem dan eens langs. Ik zorg wel dat de koffie klaar staat.

02 Juni 2009 :: 22:35

Vooroordelen

Op de derde verdieping zie ik een gezin lopen. Vader, moeder en een zoontje. Jaar of tien, matje in de nek. Sportschoenen, spijkerbroekje, verlopen T-shirt en een oorbelletje. Rotjoch, is het eerste dat in mij opkomt en het aanblik van de ouders bevestigt het alleen maar. Beiden te dik, kleding uit de jaren tachtig en vader rochelt en proest als een mijnwerker. Als ik haar hoor zeggen dat ze zo snel mogelijk naar buiten wil voor een sigaretje, roepen alle vooroordelen in mijn hoofd het hardst om aandacht.
En het ergste is, ik ben me daar helemaal niet van bewust.

Totdat de familie op de lift afloopt. Ik zie het niet zitten om met deze mensen de lift in te stappen en wandel richting trappen. Waarop ik achter me het jongetje hoor zeggen: "Jeetje, mam, weet je hoe veel gezonder het voor je is om de trap te nemen? Per trap leef je zes seconden langer, heb ik gehoord."
Hij schiet achter me langs het trappenhuis in en dendert vrolijk zingend naar beneden. Zijn ouders sjokken met tegenzin, maar gehoorzamend achter me naar beneden.
Met het schaamrood op mijn wangen denk ik dat het met deze jongen misschien toch wel goedkomt.