28 Juli 2009 :: 07:29

Stilte

En daar zat hij te staren naar de lucht buiten. Zwart van de nacht. Aan de overkant brandde nog een lampje, maar hij had al sinds een uur geen beweging kunnen waarnemen.
De klok sloeg drie maal. Verbaasd keek hij rechtsonder naar zijn computerscherm. De tijd had wat uren overgeslagen, zo voelde het. En dat al voor de derde keer in een week tijd. Maar hij moest doorwerken, had geen keus. Het moest af.

Zijn leven bestond alleen nog maar uit werken. Opstaan, werken. Lunchen, werken. Avondeten, werken. Snacken, werken. En dan met de minimale slaap naar de ochtend erna om het ritme op te pakken. Niet sporten, geen feesten. Schrijven deed hij alleen nog op een briefje: 'Werk ze, schat. Bij mij is het weer laat geworden, maar wil je me toch wakker maken als je weggaat? Ik moet weer verder. Dikke kus.'
En zo sleepte hij zich voort naar het einde van de week. Hij haalde zijn deadlines, maar daar was een laatste nachtelijke sessie tot half vier voor nodig.
"Eens, maar nooit weer," zuchtte hij voor zich uit, in de wetenschap dat dat bullshit was. Maar dat kon hem op dat moment weinig schelen. Hij wilde nog maar een ding: twee weken fietsen. Met niks anders bezig zijn dan de benen rond laten gaan, mentaal sterven op een berg en op weg naar beneden de energie weer vinden. Opstaan, fietsen. Lunchen, fietsen. Avondeten, fietsen. Snacken, lezen. En dan met een heerlijke nachtrust naar de ochtend erna om het ritme op te pakken.

---
En laat ik dat nu net doen! De tas is gepakt, iedereen is gemaild die gemaild moest worden en het is tijd om naar het zuiden af te zakken. Zonder J., die het slot bewaakt. Maar ach, over drie weken mogen wij een weekje met z'n tweeën.
Helaas zal het hier dan nog langer stil zijn. Maar ik geniet ook voor u, hoor.

18 Juli 2009 :: 15:47

Coupe zomer

Mijn kapster verbood het, maar eigenwijs als ik ben droeg ik vanochtend J. op mee te werken aan ons zomerritueel. Na het ontwaken keek ik immers naar buiten en zag dat de zomer nu echt in volle hevigheid is uitgebarsten. Tenminste, een zomer naar oud-Hollandse traditie. Eentje die vraagt om een fris hoofd. En bovenal: geen gel op de camping.

J. toog naar de badkamer, sleep de messen en riep mij binnen. "Let op, Cyriel," waarschuwde ze mij, "wat er afgaat, kan er niet meer aan."
Ik haalde diep adem en zei dat ik er klaar voor was. Ik wist het zeker.
J.'s vaardige handen vlogen rond mijn hoofd en op de vloer stapelden mijn volle lokken zich op. Links, rechts, achter mijn oren, bovenop, ik voelde J.'s vingers overal.

Na een kwartier wreef J.'s eens flink in haar handen en zette een stap naar achteren. "Zo," zei ze. "Het is weer gefikst, hoor. Je zomercoupe is klaar."
En liefdevol aaide ze me over mijn hoofd. Want dat prikt zo lekker.

15 Juli 2009 :: 20:43

De man is een jager

Normaal gaat J. nooit zonder mij een weekendje weg. Ik ben daar heel streng in, wil natuurlijk een beetje controle houden. Maar ik bleek te veel andere verplichtingen te hebben en een weekendje Texel met vriendinnen klinkt heel onschuldig, niet waar? Dus voor een keer streek ik over mijn hart en kuste ik haar een fijn weekend.

Dat had ik nooit moeten doen.

Toen J. terugkwam, straalde ze alsof ze een nieuw levensdoel had en dat bleek ook zo te zijn. Op Texel had ze met enkele schaapsdokters en andere dierenartsen gesproken en die hadden haar verteld hoe verderfelijk het meeste vlees in de supermarkt is. Iets met plofkippen en kistkalveren uit de categorie 'wat niet weet, wat niet deert'.
Maar J. weet nu wel, dus besloot ze dat we vegetarischer moesten worden. Inderdaad, we, ik had daar weinig tegenin te brengen. Ik probeerde nog iets met dat vlees mijn mannelijke hormoonhuishouding in stand hield, maar J. zei enkel: "En het heeft nog meer voordelen ook."
Nu ja, het gevolg was dat ik maandag ineens met een schaaltje couscous op mijn schoot zat. Ik prikte nog wat met mijn vork in de hoop dat er een verborgen spekreepje tevoorschijn zou komen, maar helaas, de vangst hield op na wat paprika, een stuk ondefinieerbare groente en drie rozijntjes. Geen feest dus.
Over feesten gesproken: voor haar verjaardag wenst ze een vegetarisch kookboek. En dan niet eentje met stiekeme vleesgerechten, want daar zou J. niet intrappen.

Zit ik dan. Met mijn van bloedarmoede wit weggetrokken gezicht. Als u binnenkort iemand in de supermarkt met een speer op de vleeskoeling af ziet rennen, waarschuw dan niet de politie. Maar wens me sterkte. Ik kan het momenteel wel gebruiken.

10 Juli 2009 :: 22:54

Het gevaar van de zomer

Hoe warmer het weer, hoe beter je op moet passen. Want voor je het weet, kom je er een tegen. Een blik is vaak genoeg om geraakt te worden.
We hebben het over stekende meisjes. Die je in je buik raken. Het duurt ongeveer een dag voordat de wond genezen is. Steeds als je haar weer voor je ziet, voel je de steek, waarna het in je buik gloeit. Maar ondanks dat het pijn doet, denk je expres aan haar terug. Je pijnigt jezelf bewust, je kunt niet anders.

Het ergste is als de koorts 's nachts toeslaat. Je doet je ogen dicht en ziet haar voor je. Badend in het zweet word je wakker. Je durft niet te slapen, omdat je weet dat je over haar zult dromen. Maar wakker blijven heeft ook geen zin, want dan denk je aan haar. En word je weer in je buik gestoken. Zo voelt het.

Pas 's ochtends gaat het weer. Als je uitgeput aan je ontbijt zit, probeer je haar weer voor de geest te halen. Lang, zwart haar. Of nee, het was een kort koppie. Met blauwe... bruine ogen. Je weet het niet meer, kunt je ook de pijn niet herinneren. Het steekmeisje heeft je verlaten.
En als we je zouden vragen waar ze je geraakt heeft, je zou de wond niet aan kunnen wijzen.

Totdat je door de stad loopt, op een terrasje zit. Door de polder fietst of in de trein nieuwe mensen in ziet stappen. Van verre zie je dat de wind haar rok laat fluisteren. "Pssst! Pssst!" Eerst hoor je het zacht, maar hoe dichterbij ze komt, hoe duidelijker haar Sirene-zang is.
Ze kijkt je recht in je ogen, lacht op haar verleidelijkst. Een subtiel knikje of het haar dat ze met een zwiep naar achteren gooit. De achteloosheid waarmee ze in haar appel bijt. Je kunt alleen nog naar haar kijken.
En in het geniep stoot ze het mes recht onder je ribben.

07 Juli 2009 :: 22:25

Dagelijks ritueel

Aan de weg naar de brug zitten garages, sporthallen, doe-het-zelf-zaken, een scheef gebouw. En een opvang voor mensen die het wat moeilijker hebben in het leven.
Elke dag, als de zon op zijn hoogst staat, schuifelt een man gekromd over zijn rollator van de deur naar de stoep. Alleen als het regent is hij er niet. Zijn haren door de war, een kraakhelder blauw overhemd. Altijd.
Hij zet zijn rollator tegen het hek en gebruikt zijn loophulp als stoel. Om naar de weg te kijken, vol voorbijscheurende auto's, ronkende bussen en zware vrachtauto's. Als er zo'n laatste voorbijkomt, steekt hij voorzichtig zijn hand op. Tot bijna bij zijn schouder, dan zakt zijn hand weer terug en rest slechts een hoofdknik voor de chauffeur. En de chauffeurs wier vaste routes hierlangslopen, toeteren steevast een keer. Zodat er een lach door zijn witte stoppelbaard breekt.

Telkens als ik langsfiets, kijk ik hem in zijn waterig blauwe ogen. En ik steek een hand op.
Als wedergroet kijkt hij langs mij heen en gunt mij geen blik waardig. Zijn ogen zoeken een vrachtauto.

05 Juli 2009 :: 16:53

Vinex of de dood

Aan het begin van de weg staat ineens een geel verkeersbord.

'Begraafplaats Lent bereikbaar via de Groot Brittanniëstraat'

Deze straat ligt in het nieuwe gedeelte van het dorp, waar ook wij sinds een jaar een huis hebben. We weten wel de oude begraafplaats te liggen, maar deze kennen we niet. En omdat het mooi weer is en wij een begraafplaatsenfetish hebben, rijden we naar de Groot Brittanniëstraat.
Hoewel het al tien uur 's avonds is, staat het hek nog open. Volgens het bordje bij de ingang is de begraafplaats tot vijf uur open, maar we wagen het erop. We zien een veld of vier, met daaromheen een dikke heg. Aan beide lange kanten staat een bankje, verweerd door de jaren. De wijk is nieuw, maar deze grond kent zijn bestemming al even. We zien het ook op de grafstenen. Mevrouw ligt er al een jaar of vijftig, haar man een paar jaar langer.
Maar na een graf of tien ligt er alleen nog gras. De begraafplaats is op de groei aangelegd. Want in een Vinexwijk sterft niemand.

01 Juli 2009 :: 00:03

Een prettige dag

Na het condoleren van en een knuffel voor de weduwe en hun kinderen gaan we op het gras zitten. We zijn net in een stoet van vijfhonderd man naar de begraafplaats gelopen en weer terug, na een even indrukwekkende dienst. Indrukwekkend door de eenvoud en de eerlijkheid van de sprekers. Want hun verdriet was duidelijk, en de verhalen zoals het leven met hem was.
De zon schijnt en mijn moeder is nog steeds danig onder de indruk. De gestorvene was de eerste uit haar vriendenkring die overleed en dat beangstigt haar. Na alle sterfgevallen van opa's, oma's, vaders en moeders is voor haar gevoel nu haar generatie aan de beurt. Ik hoop tegen beter weten in dat deze begrafenis een incident is.
Na wat slikken en twee slokken water kan mijn moeder eindelijk wat zeggen: "Als ik kom te overlijden, dan mag het zo zijn." Ik kan het enkel met haar eens zijn.

Na afloop duiken we Groningen in. Onze geboortestad, waar we door dezelfde gynaecoloog ter wereld zijn gezet. We combineren een geschiedenistoer met een kledingjacht. Even vergeten we waarvoor we hier zijn.
Als we terug naar de trein lopen, besluiten we dat prettig de juiste omschrijving van deze dag is. Ondanks of juist dankzij alles.