25 Augustus 2009 :: 17:42

Sterk staaltje bluf

Zondagochtend 16 augustus, half elf. J. heeft onze nieuwe reuzetent in de auto geladen en ik verwerk nog wat laatste facturen. Want hé, een zelfstandig ondernemer werkt al-tijd.
J. spoort me aan op te schieten: "We moeten hélemáál naar de Eifel! Dat is wel drie uur rijden! Kom op."
Ik gil terug: "Effe wachten. Geef me een paar minuten, ik ga nog even kaartjes winnen voor Lowlands!" En stuur een sms'je naar 3FM dat ik best de vakantiekoers wil verleggen naar Biddinghuizen.

Binnen zeven dagen van fietsen in de Eifel naar Patrick Watson in de Grolsch: een mens wordt van minder gelukkig.

20 Augustus 2009 :: 21:42

34 jaar en weer terug

De berm langs de kaarsrechte weg staat in bloei en groen en rood vechten om mijn aandacht. J. rijdt, ik hoef me enkel met het uitzicht bezig te houden en te beschrijven wat ik zie.
In de verte ontwaar ik iets grijs tussen al het bloemengeweld. Juist door zijn sobere kleur valt het op.
Als we dichterbij komen, krijgt het de vorm van een kruis. In de seconde die we langsrijden, kan ik net ontcijferen wat er opstaat.

Jens Boder
12-03-67
22-06-01

Jens Boder is dus 34 jaar. Een man zoals zovelen, net zo uniek. Driedagenbaardje, pasgeknipt haar. Hij zit goed in zijn vel. Heeft een vrouw, twee kinderen van zes en vier en werkt met veel plezier als boekhouder. Om zijn passieve baan te compenseren rent hij drie keer in de week. Twee keer met de buurman, een keer met een groep. Hij kan zich niet voorstellen dat zijn leven ooit anders wordt.
Op een warme middag in juni rijdt Jens naar huis. De zon schijnt recht van voren, Jens heeft het zonneklepje boven zijn stuur neergeklapt. Toch moet hij zijn ogen dichtknijpen om de weg in de gaten te houden. Een bocht zal er niet snel komen, maar door zijn vermoeidheid vertrouwt hij zichzelf niet. Op het werk hebben ze net een project afgerond, maar de hitte maakte de laatste loodjes zwaar. Maar morgen begint zijn vakantie.
De lucht boven het asfalt trilt. Dat doet het altijd als het warm is, maar dan valt het niet op. Nu wel. Even schrikt hij, omdat hij denkt dat er iets oversteekt. Te laat beseft hij zijn fout, hij heeft al aan zijn stuur gedraaid. De boom waar hij tegenaan rijdt, is geen luchtspiegeling.

Of Jens Boder een driedagenbaardje had, doet voor mij niet ter zake. Misschien is hij zelfs niet eens overdag gestorven, maar reed hij 's nachts met wat borrels op te hard terug. Mij kan het niks schelen.
Even was Jens weer terug, ook al was het slechts in mijn hoofd.

16 Augustus 2009 :: 10:03

De tijdtovenaar

Drie uur 's middags, eindelijk tijd om te beginnen. Met twee deadlines de komende vierentwintig uur wist hij wat hem te wachten stond: dat werd doorwerken. Hij startte zijn computer op, liep naar de koelkast om de cola te pakken en ging er eens goed voor zitten.
Toch maar even snel de mail checken. En wat stond er allemaal tussen zijn RSS-feeds? Ach, even snel een spelletje sudoku om de hersenen los te maken.
Voor hij het wist, was het half zes en had hij honger. Met een lege maag kun je niet werken, dat wist iedereen. Dus toog hij naar boven. Een pizza'tje in de oven, lekker snelle hap. Kan hij snel verder. Nu ja, echt beginnen.
Uiteraard werd de pizza voor de tv verorberd. En begon zijn favoriete serie net nadat hij zijn pizza ophad. Een toetje moest er ook in, dus die serie afkijken, dat kon nog wel.

En zo hield de tijdtovenaar zich bezig tot half twaalf 's avonds. Hij schrok van het tijdstip. Waar waren alle minuten, alle uren gebleven? Hij had ze weggetoverd, maar wist niet de juiste spreuk om ze terug te halen.
Er zat maar een ding op. Dat werd voor de zoveelste keer een nachtdienstje draaien.

Edit: de tijdtovenaar tovert nu ook een weekje weg. Alweer. Even bijkomen in de Eifel.

11 Augustus 2009 :: 22:46

Een zondag als elke andere

Voor de derde zondag deze maand was hij ingepland. Het enige voordeel was dat het buiten zo snikheet was, dat je beter in het fort dienst kon hebben. Daar bleef het aangenaam koel. Maar voor de rest was het balen. Niemand die wat kwam kopen, geen programma, alleen bezichtigingen.
Het wijnfort was namelijk ook te huur als feestlocatie. Dus ieder stelletje rond Nijmegen dat ging trouwen, wilde wel een kijkje komen nemen. De baas had besloten dat dat mooi op zondag kon. En dus stond hij weer klaar om mensen te vertellen hoe uniek deze locatie was, hoe deze bijdroeg aan jullie dag, dat je er je eigen invulling aan kon geven. Steeds hetzelfde verhaaltje, dus hoe uniek is dat trouwen nu eigenlijk?

Hij zag ze binnenlopen. Een "Oh, mooi!" ontsnapte aan haar mond. Hoe standaard, zucht.
Z'n mond krulde automatisch tot een glimlach en hij vroeg wat ze kwamen doen. Een trouwlocatie zoeken, vulde hij er in gedachten aan toe. En hij hoorde het de man zeggen, als een echo van zijn gedachten.
"Maar het is wel al voor dit najaar," werd er door het koppel aan toegevoegd.
Het najaar. Hoe naïef. Voor de vorm pakte hij zijn agenda. Nee, helaas, hij zag dat hij hun moest teleurstellen.

"Niet? Jullie zitten al vol? Ook op vrijdag de dertiende?"
"Ja," zo probeerde hij hun nog te paaien, "het is nu eenmaal een ongeluksdatum."
"Nee, joh," zei het meisje. "Dit is hartstikke mooi!"
"Ja, helemaal niet erg dat jullie niet kunnen," vulde de jongen haar aan. "Hoeven we minder te kiezen!"

En lachend gingen ze weg, hem verbijsterd achterlatend. Nog nooit had hij iemand zo vrolijk zien reageren op een afwijzing.

10 Augustus 2009 :: 20:33

Oost west, eigen dames best

We zouden er een echte mannenvakantie van maken.
Een dag na het aanzoek laadde ik met een maat van me de klimbenen en de racefiets in de auto en doken we voor tien dagen onder in Frankrijk en Luxemburg. Beiden ronden we in november de Kaap van Dertig en dat moest al van tevoren gevierd worden. Bovendien kon J. de voorbereiding wel alleen af, zo dacht ik.

In de auto werd de Jeugd van Tegenwoordig afgewisseld met Guns n' Roses. Muziek met ballen, zo dachten wij. En bij de supermarkt werd onderweg een kratje bier en een fles whisky ingeslagen. Hoppa, alsof het niks was.
Dus toen wij de tent op hadden staan, trokken we een flesje open en keken eens om ons heen. Chickies checken.
Wij waren er klaar voor.

Tien dagen later kunnen we het als volgt samenvatten: bergop gaat het niet meer zo snel als vijf jaar geleden. We hebben verantwoord iedere dag zelf gekookt. Om elf uur 's avonds waren we steevast uitgeteld en om negen uur 's ochtends werden we pas wakker. We hebben meer pagina's gelezen dan kilometers gefietst. En het bier en de whisky was nog niet op.
En de chickies? Daarvoor gebruikten we onze mobieltjes, maar niet om nummers uit te wisselen. Want we kwamen uiteindelijk toch bij onze eigen dames uit.

08 Augustus 2009 :: 00:32

Psst. Nieuwtje horen?

Terug naar 13 november 2002. Het is 0.00 en J. staat voor mijn deur. Hoewel het al zo'n tweeënhalve maand uit is, heeft ze nog een sleutel. En een cadeautje voor me, omdat ik jarig ben. Ik krijg Neerlands bekendste pretsigaret, omdat ik vlak daarvoor had aangegeven dat ik daar best wel eens benieuwd naar was.
Maar omdat J. dat geen echt cadeau vond, krijg ik ook nog twee prachtige manchetknopen. En een kaart. Waar het beste cadeautje uit komt, want J. schrijft dat ze het derde cadeautje niet in kon pakken. Dat zou zo lastig lopen namelijk.
We horen weer bij elkaar.

27 juli, 0.00. J. is jarig, wordt 27. Op de zevenentwintigste, wat het een net wat specialere verjaardag maakt. Op zaterdag had ik al een boek gegeven, omdat ik de eerste wilde zijn die haar feliciteerde. En op zondag een reisdagboekje voor onze aanstaande Afrika-trip, want ik wilde niet bij het bezoek achterblijven.
We weten echter allebei dat er op de 27e zelf ook nog een cadeautje komt. Want als je echt jarig bent, hoort daar een presentje bij. Dus had ik de wekker gezet, maar helemaal wakker ben ik niet meteen.
Ik stamel iets van "Waarom gaat die wekker af?" Dan zie ik J. verwachtingsvolle ogen en weet ik het. Ik graai met mijn arm naar iets onder het bed en fluistermurmel dat ik nog een cadeautje heb. J. pakt het uit en vindt een zakje met de oogst van Nederlands bekendste plant. Ze kijkt me een beetje verward aan, snapt het niet helemaal als cadeau.
Dan begin ik aan het verhaal dat ik van tevoren goed ingestudeerd heb. Ik had echter geen rekening gehouden met het feit dat ik net wakker zou zijn, dus lekker soepel loopt het niet. Maar het komt erop neer dat het bijna zeven jaar geleden ook het eerste cadeautje was dat ik van haar voor mijn drieëntwintigste verjaardag kreeg. En dat daar een sieraad op volgde en het mooiste geschenk dat ik ooit heb gekregen, hoe cliché dat ook klinkt. En ik graai naar nog een pakje onder het bed. Waarop de spannendste vraag volgde die ik heb moeten stellen.
We horen nog meer bij elkaar.

De slaap kwam die nacht niet meer terug. Met moeite hebben we nog ergens vier uur slaap weten te regelen, maar de kringen rond onze ogen waren maandag diepzwart. We waren te opgewonden en strooiden direct met plannen rond. Want om binnen drieëneenhalve maand een bruiloft te regelen, dat is toch best kort dag. Maar met de vibe die sindsdien in Lent rondwaart, met die energie moet dat wel lukken.