29 September 2009 :: 22:13

Twee rechter- en twee linkerhanden

Als ik de trap naar de woonkamer neem, schalt van boven te harde muziek van een te slecht radiostation me tegemoet. De woonkamer ligt bezaaid met schroeven, hamers, schroevendraaiers, spijkers en hier en daar een vergeten steigerplank.
Midden in de rotzooi staat een gereedschapskist, waar J. in aan het rotzooien is. Ze zit met haar rug naar me toe, op haar knieën. Boven de rand van spijkerbroek is een bouwvakkersdecolleté te zien, wat ik voor een keer niet erg vind.

Ik fluit naar haar. Pfieuwt pfieiwwwwwwwww!

J. draait zich om en mompelt: "Grhml klopgh grablem."
Als reactie op mijn verbaasde gezicht haalt ze de potlood uit haar mond en trots wijst ze naar de lamp boven het trapgat. "Kijk eens. Heb ik opgehangen. Werd wel tijd, toch? Hoeven we nu tenminste niet meer in het donker naar boven en beneden te gaan."

Ik kan haar alleen maar bewonderend toeknikken. Want ze heeft gelijk, zonder mijn eigen bouwvakker zou hier in huis alleen kaarslicht zijn en stonden alle schilderijen tegen de muren.
En met mijn twee linkerhanden zet ik een kopje koffie. Want dat kan ik nog wel, de inwendige mens verzorgen.

15 September 2009 :: 20:47

Een moetje

Op zoek naar ringen deden we juwelier 73 aan. Na 653 ringen begonnen we een idee te krijgen wat we willen, maar voor de oriëntatie wilden we deze ook nog meenemen.
De ontvangst was al warm: in een halletje moesten we wachten tot de buitendeur dichtging en we door de binnenste naar binnen konden. Daar werden we echter hartelijk welkom geheten.
Tijd voor het vaste gesprekje, dat steevast begon met: "En? Wanneer gaan jullie trouwen?" Als wij dan 13 november antwoordden, volgde daar altijd een "Dat is snel!" op.
Anticiperend en om het gesprek gaande te houden, vervolgde ik: "Maar we weten het ook pas sinds kort, hoor!"

De dame keek naar J. Die proestte wat, maar verder was er aan haar niks opvallends te zien.
"Nou, dan mag ik jullie dus twee keer felicteren," zei de dame.
"Dank je," antwoordde ik vriendelijk. "Wij zijn er ook heel blij mee!"
En het gesprek ging richting de ringen.

Al snel stonden we buiten. Nee, hier zou het 'm ook niet worden. Toch bleek J. uiterst vrolijk, dus ik vroeg naar de reden.
"Nou, ik was net even zwanger!"
Niet-begrijpend keek ik J. even aan.
"Oh, jij bent ook zo naïef... Die dame dacht dat we een moetje hadden!" En J. proestte nog eens.

Om onze korte zwangerschap te vieren - en het feit dat we in ondertrouw waren - hebben we er maar een colaatje op gedronken.

10 September 2009 :: 22:38

Zo'n verkoper

De bel gaat, Cyriel ziet een onbekende man voor de linkervoordeur staan en zegt ‘J. doe jij even open? Het is zo’n verkoper, daar ben jij veel beter in...’.

 

Ik doe de rechtervoordeur open,  de man is verrast, weet even niet wat hij moet zeggen en begint met: ‘Leuk, zelf gemaakt?’.

Ik heb geen idee waar hij het over heeft. Dan zie ik hem wijzen naar de ruit waar een schilderij voor de straatgalerij hangt.

‘Nee’ stamel ik, ‘dat is van de buurvrouw.’ En ik kijk hem aan met een blik van jij-komt-niet- aan-de-deur-om-te-vertellen-dat-we-een-mooi-schilderij-hebben-hangen-en-dan-zou-je-zeker-geen-pak-aan-en-attachekoffertje-bij-je-hebben. Hij snapt mijn blik, drukt mij een verfrommeld stuk papier in de handen met een keurmerk en begint te vertellen. Dat zijn organisatie voor kindertjes opkomt die het heel moeilijk hebben in derdewereldlanden en dat een GTST-ster ambasadeur is en dat ik het vast van tv ken. En vraagt mij wat ik van arme kindertjes vind.

‘Dat is vreselijk, zou niet moeten mogen’.

‘Inderdaad’ vindt deze man en daar doet zijn organisatie iets aan, daar is geld voor nodig en wat vind mevrouw van een fles cola in de week minder?

 

Ik voel de blik van Cyriel in mijn rug en weet dat hij er niks van kan verstaan. Maar onderschat niet zijn ultrasone gehoor voor cola en dus denk ik: ‘Een fles cola in de week minder, dat trekt Cyriel echt niet! Sorry kinders, er zijn een aantal basisbehoeften en daar...’

Ondertussen wacht de man op antwoord.

‘Tja, ja vreselijk, die kindertjes.’

Dus om miljoenen euro’s op te halen gaat deze man langs de deuren, zo vertelt hij. En als wij dan een jaartje geld geven, dan kan iemand anders daarna dat stokje van ons overnemen (lees: het automatische-incasso-stokje). Als hij uitgesproken is en eindelijk de concrete wil-je-doneren-vraag heeft gesteld, vraag ik vriendelijk of hij een folder heeft met een gironummer en dat we er dan eens over zullen denken of we eenmalig geld willen overmaken. Nee, dat had hij niet, maar dan moest ik maar even op de site kijken en zonder een URL te geven druipt hij af.

 

Als ik de deur achter me dicht doe, schenkt Cyriel een glas cola in en zeg ik: ‘ze moeten toch echt meer uit de kast halen voordat ze jou je cola ontnemen.’

09 September 2009 :: 22:00

Ales voor het milieu

In België is een tentoonstelling geopend over het invloed van de mens op het klimaat. En uiteraard bekruipt mij weer het gevoel dat wij alles naar de verdommenis helpen. Angstige visioenen over stranden aan de Waal en altijd warm weer, zelfs in de winter in Nederland - oh nee, ik had ineens geen angstige visioenen meer. Maar goed, we dwalen af.
In het journaal toonde een dame dat bezoekers ook hun eigen invloed konden achterhalen. Daarvoor diende een wel doordachte installatie waarmee je de streepjescode van producten kunt scannen, waarna de CO2-uitstoot voor het vervoer tot in de supermarkt werd berekend. Handig!
"Als je namelijk deze fles wijn uit Frankrijk neemt, dan is daar 50 gram CO2-uitstoot voor nodig. Maar neem je dit stuk vlees uit Argentinië, dan is dat wel 15 kilo." En triomfantelijk keek ze de kijker aan. Trek zelf uw conclusie, straalde ze uit.

Dus toen J. vandaag voorstelde een lekkere biefstuk voor mij te bakken, antwoordde ik dat ik daar uit milieutechnische overwegingen van afzag. En trok ik een fles wijn open om mijn lege maag te vullen.
Als dit stukje wat warrig overkomt, dan ben ik niet voor de lol dronken, maar voor het milieu. Alles voor het milieu, mensen!

04 September 2009 :: 22:14

Afbakenen

We werden al weken geterroriseerd door de straatkat. Telkens poepte hij onze tuin onder, dus hadden wij zo onze maatregelen genomen.

Natspuiten met de Super Soaker.
Peper strooien.
Schreeuwen als de kat er zat.
Mottenballen neergelegd.

Maar niets hielp en onze tuin werd tegen onze wil van mest voorzien. J. en ik zaten met onze handen in het haar.
Totdat ik een geniale ingeving kreeg. We moesten ons territorium afbakenen.
"Schat," zei ik tegen J., "we moeten in de tuin plassen. En het liefst op het plekje waar de straatkat altijd zit. Doe je broek maar naar beneden."
"You wish." J. was vrij duidelijk. "Ik ga niet op klaarlichte dag met mijn blote billen gehurkt in de tuin zitten. Ben je gek. Doe het zelf maar."

Ik keek eens om me heen en zwaaide naar de nieuwe buurvrouw. Hmmm, misschien maar even niet. Maar toen ik vanavond heel nodig moest plassen, rende ik naar de tuin. Ik knoopte mijn broek openen en liet onder een welgemeende zucht alles lopen. Het water kletterde dat het een lieve lust was.
"Lieverd," riep ik naar binnen, "die kat zien we nooit meer terug."

Maar als dat wel zo is, heb ik toch maar mooi een keertje wildgeplast in onze eigen tuin.

03 September 2009 :: 21:02

De jongen en de boom

Zijn blik gleed langs de stam van beneden naar boven en weer terug.
"Meneer Boom," sprak hij, "had u dit echt moeten doen? Kon dat nu niet een keer anders?"
De jongen schudde eens gewichtig met zijn hoofd.
"Nee, nee, nee," verzuchtte hij haast, "van mij had u dat niet hoeven doen."

De boom reageerde niet.
De jongen boog eens licht voorover, haalde een hand achter zijn rug vandaan en schudde wijs met zijn vinger.
"U hoeft niet te doen alsof u niet weet waar ik het over heb. Want u weet het dondersgoed!" Die laatste woorden gaf hij extra kracht mee door ze overdreven luid uit te spreken. "Die gelige bladeren. Die dwarrelende bladeren. De takken die op de weg liggen. Kijkt u eens goed naar uzelf en naar de grond om u heen. Ik word er een beetje moe van."
Even hield de jongen zijn mond, maar de boom reageerde nog steeds niet.
"Moe is misschien zelfs niet eens het juiste woord," zo vervolgde de jongen. "U maakt mij depressief. Had u nu niet een keer zich niets aan kunnen trekken van de meteorologische herfst? Moest u nu per se meedoen? Ik probeer de herfst ieder jaar te negeren. Hoe koud het is, tot oktober draag ik geen trui. Wind probeer ik te ontkennen, met regen wordt het al moeilijker. Maar als u, beste boom, niet meewerkt, nee, dan maakt u het mij niet makkelijker. Oh nee!"

Na de laatste woorden van de jongen bewoog de boom ineens. Hij opende zijn takken, alsof hij de jongen wilde knuffelen. Die zette een stap naar voren, opende zijn armen en sprak: "Ach, u wilt het goed maken. Oké, dan krijgt u een knuffel. Maar dan geen blaadjes en takjes laten vallen, hoor! Wacht daar nog maar een maand of twee mee."
Maar juist toen de jongen de boom wilde knuffelen, schudde de boom zijn takken eens wat extra heen en weer. Blaadjes en takjes werden rondgestrooid alsof zwarte Piet met pepernoten strooide. En toen de jongen naar boven keek om te zien waar ze vandaan kwamen, dwarrelde de geelste langzaam op de neus van de jongen.