31 Oktober 2009 :: 23:19

Halloween

Twee dagen nadat hij het briefje in zijn brievenbus had gevonden, was hij er helemaal klaar voor. Hij zat helemaal in zijn rol, voor één keer zou hij meedoen.
De bel ging en hij zag een bende heksen en ander gespuis voor zijn raam staan. Ze hadden hem gezien, maar hij stond niet op. Even wachten nog...
De kinderen wilden al verder lopen, maar toen stond hij op. De kleinste, die dankzij zijn te korte beentjes overal achteraan moest rennen en de kleinste snoepzak had, zag hem en riep naar de anderen. "Hij komt! Hij komt toch!"

Zeven kinderstemmetjes probeerden tegelijk hetzelfde liedje te zingen, toen hij de deur opende. Hij wachtte even netjes tot ze bijna bij het eind van het liedje waren en brak ze toen af. Even de keel schrapen en een beetje nors bromde hij: "Sorry, hier doe ik niet aan mee."
Het gezang stokte. Eén zalige seconde stilte vulde de straat. Eén seconde, waarna ze verontwaardigd kwebbelend naar de buurman trokken.
"Op 11 november, met een lampion, dan mogen jullie terugkomen! Niet voor zo'n stom Amerikaans feest!" Hij riep het nog snel voor hij de deur dichtdeed. "Als jullie tenminste niet weer van tevoren om snoep vragen!"

Tevreden ging hij zitten. Voor Halloween had hij toch een haast perfecte Boze Buurman neergezet.
Maar hij meende het wel, dacht hij bij zichzelf. Twee dagen van tevoren een briefje in de bus doen. 'Over twee dagen komen wij met Halloween langs. Heeft u dan snoep in huis?' De brutaliteit.
Kinderen die vragen, die worden overgeslagen.

27 Oktober 2009 :: 19:40

Verloren tijd

Voorzichtig stommel ik de trap in mijn ouderlijk huis af. Op de overloop zie ik de deur van mijn ouders' slaapkamer open staan. Het is nog donker in hun kamer. Ik probeer nog wat stiller te zijn en sleep mijn twee tassen nog een trap naar beneden.
Als ik de deur naar de kamer wil openen, wordt deze in mijn gezicht geslagen. Mijn moeder blijkt toch al wakker en heeft me horen aankomen.
"Cyriel, Cyriel! Weet je wie ik net op TV zag? F.!"
F. is een goede vriend van J., is acteur en komt inderdaad wel eens op TV langs.
"Bij Villa Achterwerk. Ik zapte langs en daar was 'ie in beeld. Nou, dat was het eigenlijk wel."
Ik ga maar eens wat krentenbollen smeren en naar binnen werken. Over een uurtje moet ik weg, ik heb 's middags een wedstrijd. Koolhydraten moeten gestapeld worden.
Mama is weer in haar zetel gaan zitten. De deur tussen keuken en kamer staat open en we kletsen wat over de dingen van alledag. Het geluid van de tv voorziet ons gesprek van een achtergrondmuzakje.
Met een bordje met vier krentenbollen (twee maal boter, twee maal boter en kaas) loop ik de kamer binnen, ga ik op de bank zitten en praten we verder, onze ogen ondertussen op het scherm gericht. We zijn het met elkaar eens, over hoe snel alles gaat. Dat ik alweer elf jaar uit huis ben. Dat we eenentwintig jaar geleden naar het zuiden vertrokken en hoe ik daaraan moest wennen. Over tijd die je snel lijkt te verliezen, maar die ergens in je hoofd toch bewaard wordt.

Als een driekwartier later mijn vader de kamer binnensjokt, kijkt hij een beetje vreemd naar de TV en dan naar ons, alsof wij een pan af hebben. "Waar kijken jullie naar? Dit is een kinderprogramma."
En ineens beseffen we wat we aan het doen zijn. Bijna een uur hebben we de TV op dezelfde zender laten staan, alleen maar in de hoop dat F. nog een keer voorbij zou komen. Terwijl die kans miniem was. Over verloren tijd gesproken...

25 Oktober 2009 :: 21:47

De laatste wegkoers van het jaar

Ik heb me nog één keer weten op te laden, voor de laatste wegrit van dit jaar. Voor de ravitaillering heb ik me ingehouden, de anderen geobserveerd. Ik wist wie ik in de gaten moest houden en voor wie ik niet bang hoefde te zijn. Of ik de sterkste was, durfde ik niet te zeggen. Maar dat ze me er niet zomaar af zouden rijden, dat was zeker.
Nadat ik gegeten had, ontbond ik mijn duivels op de langste klim. Pas op de top keek ik naar achteren. Nog vier klimmetjes te gaan en we waren met zes man over. De schifting was gemaakt, de verwachte mannen zaten vooraan. Nu was het aan de anderen.
Op de twee zwaarste klimmen kun je je echter niet verstoppen. Dat ik echter beide keren net achter de twee topfavorieten bovenkwam, gaf me hoop. De Eyserbosweg en de Keutenberg, ze gaven me vertrouwen. Nog één afdaling, Valkenburg binnen en dan links de Cauberg op. Zevenhonderd meter bergop knallen, helemaal kapot gaan.

Nog vijftig meter tot de voet, ik zit op de derde positie. Ideaal. Voor me de prof in ons gezelschap en de jongen die zich de hele dag schuil heeft gehouden. Maar hij zit er nog bij, dus nu niet onderschatten.
We draaien naar links. Achter me klinkt het geklik van de derailleur. Dat kan maar één ding betekenen: er gaat iemand demarreren. En inderdaad, vanuit mijn linkerooghoek zie ik iets naar voren flitsen. Ik sluit in zijn wiel aan. Na honderd meter ga ik vol aan. Iets te vroeg, ik weet het. Maar ik voel me sterk en waag de gok.
Als ik op tweehonderd van de streep zit, denk ik dat het binnen is. Maar net als ik ga zitten, hoor ik gehijg. Vanonder mijn oksel zie ik een oranje jasje. Verdorie, de prof zit in mijn wiel. Met mijn allerlaatste krachten richt ik me nog één keer op en pers er een laatste sprintje uit. Net genoeg. De prof komt dichterbij, maar pas een meter na de meet is hij mij voorbij. De overwinning is binnen, een profcontract ligt voor me klaar.

Natuurlijk verliep het zo niet. Ik ben ook niet gek. Terwijl ik bij de Cauberg Clinic bergop gruwelijk zat af te zien, kletsten de profs vrolijk tegen me aan. Ik kwam nog wel redelijk boven, maar zij peddelden nog wel even een paar tandjes lichter. Dat was al na de eerste klim duidelijk.
Maar misschien is het dromen van een mooie carrière wel het leukste aan het wielrennen.

19 Oktober 2009 :: 22:49

Verrassing!

Ik vind onderstaande mail in de spam-folder van Outlook:

Goedemorgen!

Dat moet raar zijn, een mailtje van José S*******! Maar omdat ik speciaal voor de José S*******en van deze wereld www.JoseS*******.nl heb vastgelegd, zocht ik contact met je. Misschien moet je eerst even op de website kijken, daar wordt meer uitgelegd.

Hopelijk hoor ik van je!

Groetjes, José@JoseS*******.nl

Mijn gedachten op een rij:

... grappig dat iemand zo’n initiatief start, misschien is het wel mijn achter-achternichtje annex buurmeisje van mijn tante die ook José S. heet...

... wat rot voor Cyriel, die zeurt al zolang aan mijn hoofd dat ik mijn eigen URL moet claimen, nu is iemand hem voorgeweest...

... dit moet ik straks Cyriel vertellen, dan is dat hele URL-gedoe meteen van de baan... :)

... trap ik er bijna in...

... dit is natuurlijk spam! Peter V****, Alex O*******, Petra K*** hebben vast ook zo’n mail gekregen, gewoon iedereen met een naam op deze wereld...

... of niet...

... ik zit toch op mijn werk (virusscanner/firewall), kan best stiekem even kijken...

En toen kwam ik op deze site: 

Toen kwam ik vliegensvlug en zo trots mijn 24-uurs dienst door als dokter S!

16 Oktober 2009 :: 23:01

Hebben we alles?

"Band?"
"Is geregeld."
"En de taart?"
"Hebben we Virginie voor."
"Kaart is ook de deur uit."
"En aangezien ik je inloopkast niet in mag, zal de jurk ook wel binnen zijn."
"Probeer mijn ring eens om mijn hand te schuiven..."
"Grmbl."
"Eérst een beetje naar boven bewegen."
...
"Ja..."
...
"Ja!"
"Wacht ons nog een ding om te oefenen..."
Tegelijk: "Dan mag u elkaar nu kussen!"

Smak!

11 Oktober 2009 :: 22:31

De mensen en de tijd

De man op de rode racefiets rijdt op het begin van de fietsbrug. De rechterpijp van zijn spijkerbroek zit in zijn sok, zodat die niet onder de olie komt. Standaard. Ik ben precie op tijd.
Als ik tussen de groepjes scholieren door moet slalommen, weet ik twee dingen. Het is geen vakantie én ik ben eigenlijk te laat. Voor achten zie je ze niet, gevaarlijk slingerend en niet op andere fietsers lettend. Herkenbaar, ik moet zo vroeger ook veel andere fietsers geïrriteerd hebben.
Ga ik een half uur later dan normaal van huis wegrijd, dan staat bij de supermarkt altijd een vrouw met een witte fiets te wachten. Zij rijdt net als ik in fietskleding naar haar werk en dat schept een band. We knikken elkaar vertrouwd toe, zoals alle sporters doen.

In de middag rijdt steevast dezelfde auto mij van mijn sokken. Tenminste, als ik om 13.40 de weg oversteek. Vijf minuten eerder en hij staat gewoon bij de winkel waar hij bij hoort. Was ik eerst boos, nu is het ontwijken routine en breekt het de dagelijkse weg naar huis.
Net zoals de meisjes op de brug. Op woensdag en vrijdag rennen ze samen, op maandag rent alleen de blonde. Ben ik op tijd weg, dan haal ik ze in bij het politiebureau. Ben ik laat, dan zie ik ze pas als ze de brug in Lent aflopen.
En tussen 14.05 en 14.15 kan ik een oud-studiegenootje groeten. Zo houden we contact, al is het alleen maar met een zwaai en een knik.

Jaren geleden heb ik mijn horloge afgedaan, om nooit meer om te doen. Maar ik heb er ook geen nodig. De mensen zijn mijn tijd.

09 Oktober 2009 :: 22:38

Trots

Op het kaartje. En natuurlijk vooral de reden waarom dit kaartje gemaakt is, natuurlijk...

En omdat de achterkant natuurlijk niet kan ontbreken...

03 Oktober 2009 :: 23:38

Operatie Y.

"Ja, natuurlijk mogen jullie Y. even bekijken. Voordat jullie weggaan."
Het was duidelijk: de kraamvisite had lang genoeg geduurd, tijd voor het hoogtepunt.
"Maar hij slaapt wel, dus jullie zullen je om moeten kleden."
J. en ik keken elkaar niet-begrijpend aan. Omkleden? Nu?
"Y. slaapt nog." E. was duidelijk. "En om de kans dat hij wakker wordt zo klein mogelijk te houden, zullen jullie er voorzichtig heen moeten sluipen..."

J. en ik kregen onze camouflagepakken aangereikt, met het patroon van het behang erop.
"Voor als 'ie toch wakker wordt, dan ziet hij jullie niet," zo verduidelijkte E.
"En let goed op onze tekens," zei F., zijn vrouw. "Als hij geluid maakt, meteen stilstaan en onze kant opkijken."

"Maar hoe moeten we hem dan zien, als het donker is?" Ik vond het een geheel legitieme vraag.
"Hebben we ook iets voor." En E. reikte ons twee nachtkijkers aan. "Hebben nog dienst gedaan bij Operation Desert Storm. Kwaliteit, jongen."

En daar gingen we, tijgerend door de gang. Dan zou Y. zeker niks door het raampje in de deur zien.
F. wees met haar vinger naar boven. De deurklink, gebaarde ze, die moest nú omlaag.
Eenmaal in de kamer schuifelden we met onze ruggen tegen de muur voorzichtig naar het wiegje.

Ai, daar stapte ik op een speelgoedautootje. Meteen reactie uit twee kampen. Y. draaide zich in zijn wiegje om en E. en F. met hun ogen. Hoe kon ik zo stom zijn?
Snel schuifelden we weer terug achter de deur. We moesten vijf minuten wachten voor E. sein veilig gaf. En daar gingen we weer.

Eenmaal bij de wieg richtten we onze nachtkijkers op Y. Wat een prachtkindje. Dat was de hele operatie wel waard. J. en ik zuchtten bij zo veel moois.

Ineens ging het licht in de kamer aan.
"Ach," zei F. 'Het is toch zo'n beetje tijd voor z'n voeding, dus hij mag nu wel wakker worden..."