22 December 2009 :: 16:40

Winters

22 December 2009 :: 16:40

Winters

11 December 2009 :: 09:23

Mannen met krukjes

"Het is de langemensenterreur! Alleen dat is de reden dat je steeds meer van ons soort mensen ziet. En we hebben lang genoeg met ons laten sollen, het is tijd dat we actie ondernemen." Achter het spreekstoel balde Joram zijn vuist. Blijven concentreren, blijven concentreren. Als de woede de overhand kreeg, zou hij gaan stotteren.

Gemeenschapszaal Concordia zat barstensvol. Uit alle hoeken van het land waren ze hiernaartoe gekomen. Ze waren het zat. Als paria's werden ze aangekeken.
Een jaar of vijf was er nog geen vuiltje aan de lucht. Het omslagpunt was ook niet duidelijk aan te wijzen. Maar langzaam sloop het erin.
De gleuf van de brievenbus zat een centimeter of vijf hoger.
Er kwam een extra bovenrek in de supermarkt.
Om de bagage in de trein op te bergen moest je een stukje verder reiken.

Beetje bij beetje werd de lat overal hoger gelegd. De kleine mens kreeg het moeilijk. Op een dag had Joram er schoon genoeg van en besloot hij niet meer zonder krukje naar buiten te gaan. Oké, één keer nog. Naar de Leenbakker, om een klapkrukje te kopen. Van lichtgewicht aluminium, zodat hij deze altijd bij zich had. Hij koos een rode uit, zodat hij goed gezien werd.
Een voor een zagen zijn kleine lotgenoten hier het voordeel van. Nooit meer de koppijnwijn van het onderste schap als je in de supermarkt was. Niet meer overgeslagen worden als je bij de viskraam een lekkerbekje wilde bestellen. Geen hulp meer inroepen van welwillende voorbijgangers. De minimensen waren weer vrij.
Als een sprinkhanenplaag op oorlogspad verspreidde de groep krukdragers zich over Nederland. De kleur rood overheerste in het straatbeeld.

"En nu klagen ze dat we altijd in de weg staan!" Joram begon steeds meer te trillen, zijn rede werd vuriger. "Overal krijgen wij de schuld van. Onze krukken zouden onnodig veel ruimte innemen. We zouden er geweldadig mee om ons heenslaan. We houden zogenaamd geen rekening meer met de normale mens." Bij normale maakte Joram met zijn wijs- en middelvingers het bekende haakjesgebaar. "Maar gemakshalve vergeten ze dat zij begonnen zijn alles aan hun lengte aan te passen. Alles moest hoger, moest langer. Bah, hoe kortzichtig!"

11 December 2009 :: 09:23

Mannen met krukjes

"Het is de langemensenterreur! Alleen dat is de reden dat je steeds meer van ons soort mensen ziet. En we hebben lang genoeg met ons laten sollen, het is tijd dat we actie ondernemen." Achter het spreekstoel balde Joram zijn vuist. Blijven concentreren, blijven concentreren. Als de woede de overhand kreeg, zou hij gaan stotteren.

Gemeenschapszaal Concordia zat barstensvol. Uit alle hoeken van het land waren ze hiernaartoe gekomen. Ze waren het zat. Als paria's werden ze aangekeken.
Een jaar of vijf was er nog geen vuiltje aan de lucht. Het omslagpunt was ook niet duidelijk aan te wijzen. Maar langzaam sloop het erin.
De gleuf van de brievenbus zat een centimeter of vijf hoger.
Er kwam een extra bovenrek in de supermarkt.
Om de bagage in de trein op te bergen moest je een stukje verder reiken.

Beetje bij beetje werd de lat overal hoger gelegd. De kleine mens kreeg het moeilijk. Op een dag had Joram er schoon genoeg van en besloot hij niet meer zonder krukje naar buiten te gaan. Oké, één keer nog. Naar de Leenbakker, om een klapkrukje te kopen. Van lichtgewicht aluminium, zodat hij deze altijd bij zich had. Hij koos een rode uit, zodat hij goed gezien werd.
Een voor een zagen zijn kleine lotgenoten hier het voordeel van. Nooit meer de koppijnwijn van het onderste schap als je in de supermarkt was. Niet meer overgeslagen worden als je bij de viskraam een lekkerbekje wilde bestellen. Geen hulp meer inroepen van welwillende voorbijgangers. De minimensen waren weer vrij.
Als een sprinkhanenplaag op oorlogspad verspreidde de groep krukdragers zich over Nederland. De kleur rood overheerste in het straatbeeld.

"En nu klagen ze dat we altijd in de weg staan!" Joram begon steeds meer te trillen, zijn rede werd vuriger. "Overal krijgen wij de schuld van. Onze krukken zouden onnodig veel ruimte innemen. We zouden er geweldadig mee om ons heenslaan. We houden zogenaamd geen rekening meer met de normale mens." Bij normale maakte Joram met zijn wijs- en middelvingers het bekende haakjesgebaar. "Maar gemakshalve vergeten ze dat zij begonnen zijn alles aan hun lengte aan te passen. Alles moest hoger, moest langer. Bah, hoe kortzichtig!"

11 December 2009 :: 09:23

Mannen met krukjes

"Het is de langemensenterreur! Alleen dat is de reden dat je steeds meer van ons soort mensen ziet. En we hebben lang genoeg met ons laten sollen, het is tijd dat we actie ondernemen." Achter het spreekstoel balde Joram zijn vuist. Blijven concentreren, blijven concentreren. Als de woede de overhand kreeg, zou hij gaan stotteren.

Gemeenschapszaal Concordia zat barstensvol. Uit alle hoeken van het land waren ze hiernaartoe gekomen. Ze waren het zat. Als paria's werden ze aangekeken.
Een jaar of vijf was er nog geen vuiltje aan de lucht. Het omslagpunt was ook niet duidelijk aan te wijzen. Maar langzaam sloop het erin.
De gleuf van de brievenbus zat een centimeter of vijf hoger.
Er kwam een extra bovenrek in de supermarkt.
Om de bagage in de trein op te bergen moest je een stukje verder reiken.

Beetje bij beetje werd de lat overal hoger gelegd. De kleine mens kreeg het moeilijk. Op een dag had Joram er schoon genoeg van en besloot hij niet meer zonder krukje naar buiten te gaan. Oké, één keer nog. Naar de Leenbakker, om een klapkrukje te kopen. Van lichtgewicht aluminium, zodat hij deze altijd bij zich had. Hij koos een rode uit, zodat hij goed gezien werd.
Een voor een zagen zijn kleine lotgenoten hier het voordeel van. Nooit meer de koppijnwijn van het onderste schap als je in de supermarkt was. Niet meer overgeslagen worden als je bij de viskraam een lekkerbekje wilde bestellen. Geen hulp meer inroepen van welwillende voorbijgangers. De minimensen waren weer vrij.
Als een sprinkhanenplaag op oorlogspad verspreidde de groep krukdragers zich over Nederland. De kleur rood overheerste in het straatbeeld.

"En nu klagen ze dat we altijd in de weg staan!" Joram begon steeds meer te trillen, zijn rede werd vuriger. "Overal krijgen wij de schuld van. Onze krukken zouden onnodig veel ruimte innemen. We zouden er geweldadig mee om ons heenslaan. We houden zogenaamd geen rekening meer met de normale mens." Bij normale maakte Joram met zijn wijs- en middelvingers het bekende haakjesgebaar. "Maar gemakshalve vergeten ze dat zij begonnen zijn alles aan hun lengte aan te passen. Alles moest hoger, moest langer. Bah, hoe kortzichtig!"

11 December 2009 :: 09:23

Mannen met krukjes

"Het is de langemensenterreur! Alleen dat is de reden dat je steeds meer van ons soort mensen ziet. En we hebben lang genoeg met ons laten sollen, het is tijd dat we actie ondernemen." Achter het spreekstoel balde Joram zijn vuist. Blijven concentreren, blijven concentreren. Als de woede de overhand kreeg, zou hij gaan stotteren.

Gemeenschapszaal Concordia zat barstensvol. Uit alle hoeken van het land waren ze hiernaartoe gekomen. Ze waren het zat. Als paria's werden ze aangekeken.
Een jaar of vijf was er nog geen vuiltje aan de lucht. Het omslagpunt was ook niet duidelijk aan te wijzen. Maar langzaam sloop het erin.
De gleuf van de brievenbus zat een centimeter of vijf hoger.
Er kwam een extra bovenrek in de supermarkt.
Om de bagage in de trein op te bergen moest je een stukje verder reiken.

Beetje bij beetje werd de lat overal hoger gelegd. De kleine mens kreeg het moeilijk. Op een dag had Joram er schoon genoeg van en besloot hij niet meer zonder krukje naar buiten te gaan. Oké, één keer nog. Naar de Leenbakker, om een klapkrukje te kopen. Van lichtgewicht aluminium, zodat hij deze altijd bij zich had. Hij koos een rode uit, zodat hij goed gezien werd.
Een voor een zagen zijn kleine lotgenoten hier het voordeel van. Nooit meer de koppijnwijn van het onderste schap als je in de supermarkt was. Niet meer overgeslagen worden als je bij de viskraam een lekkerbekje wilde bestellen. Geen hulp meer inroepen van welwillende voorbijgangers. De minimensen waren weer vrij.
Als een sprinkhanenplaag op oorlogspad verspreidde de groep krukdragers zich over Nederland. De kleur rood overheerste in het straatbeeld.

"En nu klagen ze dat we altijd in de weg staan!" Joram begon steeds meer te trillen, zijn rede werd vuriger. "Overal krijgen wij de schuld van. Onze krukken zouden onnodig veel ruimte innemen. We zouden er geweldadig mee om ons heenslaan. We houden zogenaamd geen rekening meer met de normale mens." Bij normale maakte Joram met zijn wijs- en middelvingers het bekende haakjesgebaar. "Maar gemakshalve vergeten ze dat zij begonnen zijn alles aan hun lengte aan te passen. Alles moest hoger, moest langer. Bah, hoe kortzichtig!"