17 Februari 2010 :: 13:06

Bekeuring

Als ik thuiskom, haal ik eerst altijd de post uit de bus. Fijn ritueel is dat. Meestal zijn het gewoon wat rekeningen en stapels uitnodigingen voor J., maar het zijn de verrassingen die het zo leuk maken. Kaartje van mijn zus, geboortekaartje van zo of een trouwkaart: mijn hart springt er altijd eventjes van over. Zelfs een rouwkaart vind ik op een gekke manier aangenaam om te ontvangen.
Het leukst zijn echter enveloppen met paars aan de linkerkant en Centraal Justitieel Incasso Bureau linksboven. Hoewel ze altijd aan J. gericht zijn, maak ik ze open onder het mom 'Hij kan ook van mij zijn'. En dan gniffel ik een beetje en de binnenpretjes volgen elkaar op. Want hoewel het theoretisch inderdaad kan, is het J. die altijd te hard rijdt. Beetje leedvermaak, heerlijk.

Dus toen ik tussen alle rekeningen vandaag weer zo'n envelop tegenkwam, kon mijn dag eigenlijk al niet meer stuk. Openritsen, kijken en op J.'s bureau leggen. En dan vanavond eerst horen "Waarom maak jij mijn post open?" en dan "Hè, verdorie, zo flauw dat ze voor tien kilometer te hard een boete opleggen." Heerlijk, van die haast religieuze rituelen.

Maar deze keer was 'ie voor mij. 18 januari, 13:59, Graafseweg. Onderweg naar de huisarts, waar ik eigenlijk te laat voor was vertrokken. Nu heb ik twee opties: doen alsof mijn neus bloedt en bij hoog en laag beweren dat hij voor J. is. Of stiekem betalen en ver weg stoppen.
Want anders is de voorpret in het vervolg toch lang zo leuk niet meer.

10 Februari 2010 :: 21:23

Planner in hart en nieren

Ja, ik weet niet hoe het met u zit, maar ik ben dus nogal een planner.
Niet zo eentje die zijn dagen van minuut tot minuut inplant en daarbij de reëel gestelde doelen weet te realiseren. Nee, ik ben van het spannendere soort.
Ik heb namelijk altijd heel veel plannen. Zo'n planner ben ik. Zit ik op de wc, ploept er een klein ideetje in mijn hersenpan, dat zich als een zaadje in mijn hoofd nestelt. Daar groeit dan een Groots Idee uit en voor ik het weet heb ik helemaal gevisualiseerd hoe het hoort.

- Hoe ik dit jaar eindelijk eens echt kan gaan trainen. Zodat ik nog betere uitslagen rij en heel misschien een heuse carrière kan opbouwen.
- Hoe ik mijn webdesignskills nu eens tot grote hoogten kan ontwikkelen, zodat ik enkel nog grote bedrijven tot mijn klanten mag rekenen.
- Hoe ik de vele verhaaltjes die ik schrijf (niet geheel onaardig, al zeg ik het zelf) uitwerk tot een debuutroman waar de literaire gemeenschap nog decennia over napraat.
- Hoe ik J. op uiterst romantische wijze ten huwelijk vraag, we een prachtige dag samenstellen en een echt sprookjesbruiloft hebben - oh, wacht, dat is gelukt. Gelukkig is J. meer een planner van het minder spannende soort.
- Hoe ik elke week een gerecht uit een kooktijdschrift wil gaan koken, zodat J. na haar werk van een heerlijk driegangendiner kan genieten en ik eindig als een ware keukenprins.

Nu ja, u zult begrijpen dat het eigenlijk altijd bij plannen blijft. Maar deze week gebeurde er iets geks. Na anderhalf jaar heb ik toch eens geheel daadkrachtig een afspraak voor een basles gemaakt
En zo bespeelde ik afgelopen maandag voor het eerst in mijn leven buiten schooltijd een instrument. En stap voor stap ga ik nu elke week een beetje meer leren. Heel verstandig, als een echte planner.

Zodat ik nu stiekem droom over uitverkochte stadions en gillende groupies. Dat dan weer wel.