22 Maart 2010 :: 21:50

Leeftijdloos

Mijn moeder is uit '51, dus nog lang geen zestig. Ze vertelt me over een vrouw voor wie zij altijd leesboeken uit de bieb haalt: "Dat is dus al een wat ouder mens. Erg lief, echt een oma. Legt ze haar gerimpelde hand op de mijne en stopt ze er een chocolaatje in."

Mijn moeder is uit '51 en dus bijna zestig. Als ik wat beter mijn best had gedaan, had ze zelf in een klein knuistje een chocolaatje kunnen stoppen. Maar moeders worden nooit ouder.

14 Maart 2010 :: 17:26

Maillots zijn niet alleen voor meisjes

Toen mijn moeder besloot dat maillots ook voor jongens erg handig konden zijn, dacht ik eerst even een jeugdtrauma te ontwikkelen. Oké, het wás ook wel lekker warm, in de winter op het ijs zo'n ding als lange onderbroek te dragen. Maar dat kon je natuurlijk niet zonder goed fatsoen aan je vriendjes vertellen. Ook niet als je met de hele klas ging schaatsen en iedereen van die hippe winterbroeken droeg.
Voordat we gingen schaatsen, sneakte ik dus met een maillot onder mijn trui naar het toilet, trok ik dat onder mijn broek aan en verklaarde op het ijs grootmoedig de kou te trotseren. Leugentje om eigen bestwil.

Totdat we op school carnaval vierden. Ja, carnaval in Friesland. Niemand die daar weet wat dat is, maar op school werd elke reden om te verkleden aangepakt. Mijn moeder wilde me in het gebruikelijke indianenpak persen, maar ik wilde graag superheld worden. En uiteraard nam ik die beslissing vijf minuten voordat ik verkleed naar school zou huppelen.
Mijn moeder kreeg rode vlekken in haar gezicht, een teken dat ze met de situatie verlegen zat en hard een oplossing probeerde te verzinnen. Waar haalde ze op zo'n korte tijd een superheldenpak vandaan? Een strak truitje was zo gevonden: daarvoor diende een longsleeve van mijn een jaar jongere zus. Een cape viel met een lap stof ook nog wel te maken. Maar wat als broek?
Ineens had ik het: "Mama, als ik mijn broek niet aandoe? Dan kan ik de maillot aantrekken."
En in de klas showde ik vol trots mijn superheldenpak. Ik kon trots zijn op mijn lekker warme maillot.

Hoe ik erop kom? Als ik mijn wielrenbroek draag, voel ik me ook een beetje een superheld. En ik vroeg me af waardoor dat kwam.

Nog zo'n origineel pak. Ik ben gewoon jaloers!

10 Maart 2010 :: 21:24

Ziekenhuisbingo

Onder het eten wordt J. op haar mobiel gebeld. Normaal gesproken wordt er uiteraard niet opgenomen, maar ze heeft bereikbaarheidsdienst.
Voor J. is dat niet zo'n pretje, maar ik vind die telefoontjes uitermate vermakelijk. Het is namelijk net alsof er iemand een vreemde taal spreekt, waarvan je fragmenten kunt verstaan en andere woorden net zo goed Chinees kunnen zijn.
Het gaat ongeveer zo*: "Ja, dankzij zijn tenosynovitis heeft meneer L. last van ondervulling. Tel daar zijn hypertensie bij op: typisch cardiovasculaire pathologie. Kun je het verder zelf af of is het handig als ik even naar het ziekenhuis kom?" Of: "Craniaal coxartrose, ja. Vanmiddag hebben we daar wat voor gegeven en is mevrouw B. hemodynamisch stabiel. Helaas onstond er daardoor wel ipsilaterale mictie. Nu helpt alleen atriumfibrilleren. Of mevrouw B. moet gedigitaliseerd worden."
Reuzespannend. Ik stel me iets voor met spattende aorta's, zagende en borende orthopeden en verplegend personeel dat af en aan blijft rennen. Werken onder tijdsdruk en artsen die alleen nog in steekwoorden met elkaar praten.

Ik maak er meestal ook een spelletje van. Snel schrijf ik de woorden mee en daarna zet ik erachter wat ik denk dat het is. Een soort ziekenhuisbingo. Elke goede vertaling is één punt waard. J. is de jury als ze terugkomt, maar streng als ze is, heb ik nog nooit meer dan een half punt gekregen.
Tot vandaag. "Doe maar een drukverband," zei J. in de hoorn. "Maar niet te stevig, want hij heeft kans op een compartimentsyndroom."
Juichend stond ik op! Eén punt! Want deze wist ik zeker!

Zijn die twee operaties aan mijn scheenbeen dankzij dat verrekte compartimentsyndroom toch nog ergens goed voor geweest.

*Als er iets niet klopt, is J. geen slechte dokter, hoor. Dan heb ik het gewoon verkeerd opgeschreven.

09 Maart 2010 :: 20:19

Rondje om de kerk

Met zus P. door regen en sneeuw op weg naar een dorpje in het zuiden van het land voor de avondwake voor Oma K. Niet onze eigen oma, maar zoals het hoort noem je een 92-jarige dame gewoon Oma.
P. had het voorbereidende werk gedaan en ging ervanuit dat de kerk in de kerkstraat zou liggen. Opgezocht in Google Maps en verrek, wanneer je goed inzoomde, stond daar inderdaad iets wat op een kerktoren leek.

In het 2000 zielen tellende dorp aangekomen zochten we tussen de zwiepende ruitenwissers naar een kerktoren... Niets te zien. We reden rond het door, kwamen zelfs een in een soort Brabantse Vinex, maar kerk of kerkstraat ho maar! Na nog een ronde over 'de lange akkers', 'kruisstraat', 'domineespad' (nu zijn we in de buurt), 'kerkakkers' (warm, warm!) vonden we dan toch de kerk. Of dit de kerkstraat was konden we door de slagregens niet zien, maar meer dan één kerk kon er niet zijn. Ik probeer, gebruikmakend van de sneeuw en regen, met een soepel handrembochtje in te parkeren.
P. kijkt me aan en zegt: "Goh, had G. nu drie dochters? Ik heb altijd gedacht dat ze er twee had. En oom K. heeft toch wel een buikje gekregen." Enthousiast draait P. het raampje open, zwaait en roept oom K. bij zijn naam.
In de slagregens ontwaar ik inderdaad iets groots met een baard dat onze kant opkijkt. Maar naast oom K. staat geen tante S.
Ik kijk eens om me heen. Hé, verderop in de straat staat nog een kerk. Die hadden we net helemaal niet gezien.
"Uhm, P., " stamel ik, "misschien is dat oom K. helemaal niet. Misschien is dit ook helemaal niet de goede kerk. Kijk eens voor je..."
Met een rood hoofd draait P. snel het raampje dicht. En ik trek met gierende banden op.

We hebben de avondwake nog net gehaald...

03 Maart 2010 :: 18:01

Wildbeheer

Verpleegkundige: "U ligt er netjes bij, de dokter kan zo aan de slag."
Dokter: "Dag meneer, ik zie dat u klaar bent voor de kijkoperatie van de knie. We zullen ervoor zorgen dat u straks weer flink door de bossen kan struinen."
Verpleegster: "Oh, ben u boswachter?"
Patiënt: "Nee, wildbeheerder."
Verpleegkundige: "Dat lijkt me een mooi beroep."
Patiënt: "Ik zou het meer een uit de hand gelopen hobby noemen."
Verpleegkundige: "Het is ook nog eens verantwoordelijk werk, met hart voor de natuur."
Patiënt: "Niet iedereen denk er zo over. Maar iemand moet het doen, en ik doe het met veel plezier."
Verpleegkundige: "En lekker buiten!"
Patiënt: "Ja, in weer en wind, hoewel we natuurlijk niet het hele jaar mogen."
Verpleegkundige: "Van de ARBO-dienst?"
Patiënt: "Van de Arbo heb ik geen last, maar al die regeltjes, u weet het wel..."
Verpleegkundige: "Bureaucratie! U hoeft me er niets over te vertellen, ziekenhuizen zijn minstens zo erg."
Patiënt: "Ja, dan kan je toch beter buiten met de beestjes bezig zijn."
Verpleegkundige: "Dan vergeet je gewoon alles om je heen, 'even lekker weg'."
Patiënt: "En je komt nog eens ergens."
Verpleegkundige: "Want dat doet u zeker op de Veluwe?"
Patiënt: "Ja, onder andere, als er maar voldoende beestjes zijn."
Verpleegkundige: "Weet u als ik dit werk niet zo doen zou dat ook echt iets voor mij zijn. Hoe staat het er eigenlijk voor met het wild in Nederland?"

02 Maart 2010 :: 09:38

Winegums

Warffum, Winsum, Baflo. Op bezoek bij papa's oma, op bezoek bij mijn eigen opa en oma en de gemeente waar twee van mijn zusjes zijn geboren en ik de eerste vijf jaar van mijn leven heb gewoond.

De eerste pagina's van Martin Brils Jongensjaren nemen me mee op een reis door mijn eigen jongensjaren. En omdat ik op de achterkant heb gelezen dat hij net als ik ook nog in Drachten heeft gewoond, verheug ik me op deze trip terug in de tijd.
Net als toen wij de Volkskrant nog hadden en we onze dag met Martin Bril begonnen. Waarbij J. dan hard moest lachen en ik nieuwsgierig werd, maar nog vijf minuten moest wachten tot ik de krant kreeg. Of ik door de herkenning afdwaalde en pas tien minuten later weer echt aan de ontbijttafel zat.

Enfin, ik schud het kussen nog eens goed op, knip het bedlampje aan en het grote licht uit, geef J. een nachtzoen en duik onder.
Een dikke honderd pagina's verder leg ik ontredderd het boek aan de kant. Uit. Maar nergens echt de betovering die we uit de krant haalden.
Ik heb de columns gelezen zoals ik soms een zak winegums opeet. Eentje was lekker geweest, twee misschien ook, maar na een hele zak zit je vol, proef je niks meer en baal je ervan dat je je niet in hebt kunnen houden.