29 April 2010 :: 06:56

Recept voor dagelijkse portie ironie

Neem enkele liters botox, twee siliconenimplantaten, injecties om de lippen op te vullen en een onnatuurlijk strakgetrokken huid. Vorm van dit alles iets dat op een mens lijkt, waarbij je enkele kenmerkende elementen karikaturesk vergroot.
Plaats dit wezen in een willekeurige blauwgele woonwinkel, toch al een toonbeeld van oorspronkelijkheid. Programmeer er een zachte g in (sorry, lezers uit het zuiden des lands, maar dit zorgt echt voor een beter effect).
Laat het één zinnetje zeggen.

"Zeg, weet je hoe nep die plastic planten hier zijn?"

25 April 2010 :: 08:58

Zelfkennis

Tijdens een betaald medisch onderzoek krijg ik de vraag of ik veel sport. Zo veel glucose hadden ze nog nooit moeten geven bij een meisje van mijn lengte en gewicht.
Een vriendinnetje van de middelbare school vraagt of ik veel ben afgevallen ten opzichte van de middelbareschooltijd. "Je sport zeker veel?" Ik heb echter al zo'n 12 jaar hetzelfde gewicht.
Ooms en tantes zeggen dat het duidelijk te zien is dat ik nog veel klim met mijn 'atletische figuur'. Wat een discipline naast gewoon werken! Ik ben opgehouden te vertellen dat ik al 5 jaar gestopt ben met klimmen, want de volgende keer vragen ze het toch weer.

Na een voor-het-eerst-sinds-zes-maanden-want-ik-ben-een-mooiweerfietser-fietstocht zit ik na twee uur nog uit te puffen op het balkon onder het genot van een cola. Cyriel biecht op, eerlijk als hij is, dat hij toch een beetje verbaasd is over mijn sportieve onvermogens van vandaag: "We hebben niet heel ver of hard gefietst en je hebt nota bene de helft van de tijd aan mijn arm gehangen! Ik snap er niks van. Jouw figuur is zo veel sportiever dan het mijne!"

Ineens wordt alles duidelijk. Al die jaren dat ik mij onbegrepen heb gevoeld en waarbij ik gestopt ben met uitleggen.
Ik ben gewoon een dik meisje in een sportief lichaam!

24 April 2010 :: 12:24

Het is lente, mensen!

Zodra het kwik het streep van de 15 graden passeert, komen de eerste aankondigingen van de lente tevoorschijn.

Witte, behaarde mannenbenen die als iele satéprikkers onder een korte broek uitsteken.
Schreeuwende kinderen die op hun fietsjes mijn enkels proberen te raken.
Te korte strakke truitjes die blubberbuiken genoeg ruimte bieden om naar buiten te floepen.
Aangereden hazen op de weg.
Massa's nordicwalkende bejaarden in unisex trainingspakken.
Vrouwen op crocs in twee verschillende kleuren.
Überhaupt mensen op crocs.

En toch, mensen, en toch. Het is lente!

22 April 2010 :: 14:57

Positief bericht

Voor wie geen Twitter heeft of mij niet volgt.

Met een beetje moeite maken we het allemaal een beetje leuker!

19 April 2010 :: 20:35

Ode aan de perfecte puist

Oh, strakgespannen huid met de illusie van eeuwig jong. Kloppend nodig je uit tot een pijnlijke, maar beloftevolle aanraking. Een siddering schiet door al mijn zenuwen, wetend welke week gevoel er na de pijn op me wacht.
Een nagel links, eentje rechts. De druk wordt licht verhoogd, de pijngrens wordt meteen overschreden. Tranen wellen op.
Even hou ik in.
Nog even hou ik in.
Dan knijp ik in één keer samen, mijn ogen hou ik krampachtig dicht. Tussen mijn vingers voel ik de explosie, gevolgd door verslapping van de huid, van mijn spieren, van mijn hele lichaam.
Stilte. De hele badkamer is een vacuum, die implodeert en zich met gelukzaligheid voelt.
Vertederd kijk ik naar het restje loshangend vel, dat nu van een kloppende etterbult de herinnering aan extase is geworden.

11 April 2010 :: 11:13

Dokter, even...

De orthopeed en ik willen een patiënt op de revalidatieafdeling voor wondcontrole bezoeken. Op zijn kamer treffen we de patiënt niet aan, dus gaan we op zoek. De beschrijving van de verpleegkundige luidt: "kort blond haar en gezeten in een rolstoel." Dat komt overeen met een meneer in de eetzaal. Wij vragen of hij de juiste persoon is en verzoeken hem om even mee te gaan naar zijn kamer vanwege de privacy.

"Even? Dat dacht ik niet. Met even ben ik al lang geleden gestopt. Als ik alles 'even' zou doen, dan gaat het niet goed. Voor jullie moet alles even. Even dit, even dat. Nee hoor, ik doe het rustig aan. Want even, dat betekent haasten. Met even, dan zal u zien dan gaat alles mis." Al predikend rolt meneer naar zijn kamer.

"Jullie zeggen altijd even," fulmineert meneer verder. "En als ik even naar mijn kamer was gegaan, dan was ik tegen die etenskar aangereden, had ik zeker deze verpleegkundige omver gereden en hadden jullie ook meteen 'even' aan mijn goede voet moeten opereren." Behendig, zonder zijn relaas te onderbreken, ontwijkt meneer nog soepeltjes een rolstoelster van links en posteert zich in zijn kamer.

De orthopeed trekt zijn handschoenen aan en zegt: "Dan zullen we eens even kijken hoe het eruit ziet".

"Nou doet u het weer! Nee, met even ben ik al lang geleden gestopt. Jullie willen het maar haastig en snel!"

De wond ziet er prima uit en de patiënt wil zich wel door ons terug laten rijden naar de eetzaal voor de lunch, als het maar niet 'even' gebeurt. We schuiven hem aan aan tafel. Terwijl we weglopen, horen we hem tegen zijn tafelgenoten zeggen: "Die dokters ook altijd, nu eerst maar eens even eten!"

Glimlachend houden wij onze mond. Even...

08 April 2010 :: 11:43

Einde van een tijdperk

Het was voor mij als elfjarige lettervreter het ultieme boek. Onbegrijpelijker dan de volwassenenboeken van mijn moeder, met meer letters dan enig ander boek in huis en prachtig voer voor statistieken.
Hoeveel Buysses woonden er in Sittard? En moeilijker om te achterhalen: hoeveel Cyriellen? Welke naam kwam het meeste voor? Kon één naam een hele pagina volkrijgen? En woonde er één familie in elke plaats in de buurt? Bij mevrouw Borsten was het natuurlijk altijd even grinniken.

Mijn leeshonger is nog steeds niet gevoed en elk melkpak en iedere buurtkrant wordt gespeld. Maar het is al een eeuwigheid geleden dat ik het telefoonboek pakte, op zoek naar nieuwe letters.
Ook uit praktische overwegingen grijp ik nooit meer naar deze gebundelde grijze pagina's. Als ik een nummer nodig heb, biedt de online telefoongids de uitkomst voor mij. Dus toen ik op Twitter een oproep tegenkwam om je voor de telefoongids af te melden, deed ik dat terstond. Met toch een beetje pijn in mijn hart.

Weemoedig, denkend aan alle mooie momenten samen, wachtte ik op het bevestigingsmailtje. Op de automatische piloot scanden mijn ogen de inhoud, om pas stil te staan bij de tekst onderaan.
"Denk aan het milieu voordat u deze e-mail uitprint."
Toen wist ik dat het goed zat. Het ga je goed, oude vriend. Maar bij ons hoor je niet meer thuis.

05 April 2010 :: 14:19

Overwinning

Sinds jaar en dag is hij mijn grootste wielerfan. Telkens vraagt hij of ik nog iets gewonnen heb en steevast elke tweede kerstdag staat hij langs de kant. Een paar jaar geleden met een ratel in zijn handen, nu is 'ie al twaalf dus zitten zijn handen diep in zijn zakken. Maar hij staat er.

In die jaren heb ik een paar voorbereidingswedstrijdjes gewonnen. Niet echt van hoog niveau, maar het is altijd leuk om juichend over de streep te komen. En dat ik daarmee eenmaal de Telegraaf heb gehaald - oké, die somden gewoon alle winnaars van dat weekend op en dan ook nog die krant, maar toch -, was al best tof.
Sommige korte klasseringen in hoger aangeschreven wedstrijden beschouw ik misschien ook wel een beetje als een overwinning. Je weet zelf hoe zwaar het was en hoe graag anderen jouw prestatie hadden behaald. Behoorlijk cool.

Maar dat J.'s neef nu een crossfiets voor zijn verjaardag wilt nadat ik met hem ben wezen fietsen, is misschien wel de grootste overwinning van mijn wielrencarrière. Kan ik hem eens met een ratel aanmoedigen.