25 Mei 2010 :: 13:18

Spreekbeurt

"Ik hou mijn spreekbeurt over onzichtbaarheid," zei het jongetje na drie keer diep ademhalen.
En de klas ging vrolijk verder met kletsen, joelen en vliegtuigjes vouwen.

23 Mei 2010 :: 19:49

Kleren maken de man

Als puber vroeg ik mij af waarom de meisjes mij niet zagen staan. Op mijn puistjes na had ik een gaaf gezicht, ik beschikte over een authentiek permanentje en mijn vlasbaardje schoor ik keurig om de vijf dagen. Daar kon het toch niet aan liggen?
Ik beschikte nog over een vetloos lichaam. Weliswaar weinig sportief en eerder uitgemergeld, maar ik had ook geen zwangerschapsbuikje of borsten waarvoor ik de bh van een toekomstig vriendinnetje zou moeten lenen.

Toch moest het iets in mijn uiterlijk zijn. Want verder was ik intelligent, bij tijd en wijle grappig, altijd in voor een goed gesprek en uitermate gemanierd tegen potentiële schoonouders. En als het per se moest, wilde ik zelfs mijn emoties tonen. Want in de Yessen en Tina's van mijn zusjes had ik gelezen dat je daar pluspunten mee kon scoren.
Kortom, sociaal gezien scoorde ik een ruime voldoende.

Peinzend na de zoveelste stapavond zonder scorend vermogen liep ik door de stad terug naar huis. In mijn ogen zag ik een zwarte schim die mij volgde. Een beetje bang keek ik opzij.
En toen zag ik het. Die zwarte schim was mijn spiegelbeeld in de etalages. Letterlijk een zwarte schim. Want ik droeg een zwart T-shirt. Een zwarte spijkerbroek. En witte sportsokken. Maar die zaten in, u raadt het al, zwarte soldatenkistjes. Kleding die ik dagelijks droeg, waarvan ik een stuk of vier complete setjes van had.
Met mijn analytisch vermogen (had ik al verteld dat dat een van mijn sterke punten is?) concludeerde ik al snel dat dat het moest zijn. Ik was gewoon een zwarte vlek in de ogen van de meisjes van mijn leeftijd. Ik zoog het licht uit hun ogen op, weerkaatste het niet terug.
Tijd voor een radicale maatregel. Ik sleepte mijn moeder de dag erna naar de winkel en kocht allemaal kleurige kleding. En vandaag de dag trek ik minimaal één fleurig kledingstuk aan. Zwart mag nog steeds, maar enkel als basis.

En oké, ik ben misschien nog steeds niet de babe magnet die ik voor ogen had. Maar J. heb ik maar mooi binnen. Vast door mijn kleding.

22 Mei 2010 :: 14:14

Etos-humor

Als de opgeschoten knul voor mij vertrekt en het meisje achter de kassa hem met haar liefste lach een fijne avond wenst, denk ik: "Zou ze dat doen omdat hij net condooms afrekende?"

20 Mei 2010 :: 20:25

Mijn eerste communie

Sarah wilde graag gênante foto's van Cyriel in een communiejurkje. Tenminste, ik vermoed dat dat de reden is dat ik het stokske van haar heb gekregen.
Ik heb echter geen foto's, alleen herinneringen. Ik rakel ze even op.

Hoewel ik het grootste deel van mijn jeugd in het katholieke zuiden heb doorgebracht, is het ritueel van de eerste communie eigenlijk volledig aan mij voorbijgegaan. Als atheïsten-streng-in-de-leer deden we in huize Cyriel niet aan kerkelijke riten en hadden mijn ouders mij op een openbare basisschool gedropt, dus geen feesten met kokette jurkjes en glimmende fietsen voor mij - nu bedenk ik me dat dat laatste wel weer uitstekend bij me had gepast. Maar dat is zo makkelijk, achteraf praten.
Mijn eerste communie was pas toen ik drie maanden verkering met J. had en zij de communie van een van haar neefjes het uitgelezen moment vond om mij bij haar omvangrijke familie in het wild los te laten. U begrijpt: al die volwassenen wilden maar wat graag weten wat voor ideale schoonzoon J. aan de haak had geslagen - ik kan er immers ook niks aan doen dat mijn reputatie mij vooruitsnelt.
Nu wil echter het geval dat ik tamelijk bescheiden ben. Een ander zou het doodsbang en verlegen noemen, maar dat zijn kwalificaties die ik niet aan mezelf kan en wil toekennen. Goed, om van "Ja, leuk, ik studeer Nederlands. Geboren in Groningen, opgegroeid in Sittard en nu in Nijmegen, ja de hele oostkant. Maar vertel vooral verder over het veevoerbedrijf want dat is écht reuze-interessant en daar heb ik altijd al alles over willen weten en u bent pas een half uur aan het woord"-gesprekjes af te zijn, ging ik met de kinderen voetballen, trampolinespringen, verstoppertje spelen, jan-huigen-in-de-tonnen totdat het tijd was om weer naar huis te gaan.
Mooi ontlopen, dacht ik zo. Blijk ik alsnog prima binnen de familie te passen, aldus J.'s tante. "Want hij is zo leuk met kinderen."

En dat, waarde lezer die het tot hier heeft uitgehouden, zijn de herinneringen aan mijn eerste communie.

11 Mei 2010 :: 20:26

Memorabele stappen

Er zijn zo van die stappen in een mensenleven waar je lang tegenop ziet en die je je ook altijd zult blijven heugen. Natuurlijk, er zijn vaste zaken als slagen, rijbewijs, afstuderen, eigen huis, trouwen, kinderen, kleinkinderen. En natuurlijk je strikdiploma. Die zal een mens, indien hij ze kan afstrepen, ook altijd met zich mee blijven dragen. Maar daar zit ik niet op te doelen.
Ik heb het ook niet over historische gebeurtenissen. De dood van Lady Di, de val van de Muur, EK '88, 9-11, Slag om Waterloo. Ik weet precies waar ik was toen ik het hoorde. Maar ook daar wil ik het niet over hebben.

Nee, het gaat om die reuzestappen die anderen achteloos nemen. Het zijn die zelfopgeworpen drempels waar je zelf tegenaan loopt, maar die voor anderen zo plat zijn als de aarde voor de middeleeuwen. Zaken die voor jou heul belangrijk zijn. Van levensbelang. Waar je je te allen tijde aan vast kan grijpen, omdat jij daar de waarde van ziet.
Voor mijzelf was de Scheiding der Kasten die ongedaan gemaakt werd. J. drong er al lang op aan dat haar boeken tussen de mijne moesten komen te staan, dreigde dat tijdens ruzies ook zelf te doen. En dan op kleur - waarna ik uiteraard toegaf aan het oorspronkelijke probleem. Want de boeken gemengd was een idee waar ik maar moeilijk aan kon wennen.
Toch gebeurde het en eerlijk is eerlijk: er valt mee te leven. Bij sommige titels steekt er nog wel een dolkje in mijn hart, maar vooruit, ik zal er desondanks niet aan sterven.

Deze week was het weer tijd voor het toegeven aan je grootste angst. Als rechtgeaarde vleeseter ging ik vroeger naar de snackbar om een heerlijk frikandelletje speciaal te eten als mijn vegetarische vrienden kookten. En toen J. aankondigde dat zij niet meer met vlees wilde koken in verband met plofkippen, toen stribbelde ik wel wat tegen. "Je dwingt me vegetarisch te eten," dat soort kulargumenten. Want ik kan natuurlijk zelf ook best koken en daar had J. niks over gezegd.
Maar vorige heb ik iets met spinazie, roomkaas en bladerdeeg in elkaar geflanst. Uit mezelf. Terwijl er niemand mee zou eten. En inderdaad, zonder vlees.

Wat was uw Drempel? Uw Memorabel Moment? Ik hoor het graag.

06 Mei 2010 :: 20:10

Een hemels geschenk

Om vijf voor negen op koopavond zie ik in mijn ooghoeken een wijnhandel opduiken. Het komt goed uit want ik moet nog een goede wijn of port kopen voor de beste vriendin van mijn moeder. Zij is dit weekend 40 jaar getrouwd en samen met haar man dol op Portugal.

In de winkel besluit ik niet te doen alsof ik enig verstand heb van wijn of port en vraag de verkoper het hemd van het lijf. En hij vertelt zonder haast over 'blended', 'vintage', 'aged' en 'tawny' port. Op basis van mijn budget kies ik een mooie port uit, een Reservas. Eigenlijk koos ik vooral een mooie fles. Terwijl de verkoper de port inpakt vertelt hij over de historie en de eigenaresse van deze wijnboerderij. Een sterke, sociale vrouw. Haar man dronk zich dood en zij nam de wijnboerderij over. In die tijd was het heel ongewoon dat een vrouw dit deed. Wat echter nog ongewoner was, dat zij niet alleen op winst uit was, maar dit ook met haar personeel wilde delen. Zij zorgde voor scholing voor de kinderen en ziekenopvang voor zieke werknemers.

En dan valt mijn oog op de naam van de port: 'Dona Antonia'.

Blijkt mijn moeder stiekem over mijn schouder mee te kijken, zelfs 15 jaar na haar overlijden. En kies ik, zonder het te zien, de port met haar naam om aan haar vriendin te geven. Dat ze nog maar heel lang met me meekijkt.

03 Mei 2010 :: 19:04

De kleine koning

De tuin is zijn rijk. Het hek vormt de muur van zijn kasteel, de stapels speelgoed zijn de zalen. Zijn hond staat naast hem en bewaakt zijn landgoed.
De hond gromt en de jongen knijpt zijn ogen een beetje dicht. Nauwlettend houden ze de dijk bij hun huis in de gaten. De vijand kan elk ogenblik aan de horizon verschijnen.
Hij is er klaar voor, met zijn ridderpak en zijn houten zwaard. Aan een stok wappert fier een rode zakdoek, zijn vlag die hij tot de laatste snik zal verdedigen.

Als ik aan kom fietsen, probeert hij in zijn rol te blijven. Hij steekt zijn zwaard in de lucht en roept iets tegen zijn hond. Die als een blije lobbes tegen het hek vliegt.
Ik steek mijn hand in de lucht en de strijd is gestreden. De dreiging is afgewend.
Een glimlach breekt op zijn gezicht door en met zijn zwaard zwaait hij terug. Even rent hij mee, totdat het hek hem stopt. Ik zwaai nog één keer en rij door.

Iets verder draait de dijk en heb ik nog even zicht op de jongen. Hij staat weer op zijn oude plek, met de hond naast hem.
Zijn land rekent op hem. Tot zijn laatste snik. Of het avondeten.