31 Augustus 2010 :: 12:56
Ik hoor J. naast me zuchten en fluister in haar oor: "Ik snap het, schat. Als ceremoniemeesters moeten we zo veel in de gaten houden. Eigenlijk is het best vervelend om mensen aan te sporen, omdat we anders te laat aan het feest beginnen. Maar niet zo duidelijk zuchten!"
J. kijkt me verbaasd aan. "Nee, dáár gaat het helemaal niet om. Maar het is helemaal niet twintig over. Het is tien voor half. Jij zegt het altijd fout!"
Goed, we laten even een lange discussie weg, maar de conclusie was dat we allebei gelijk hadden. Vonden we zelf. Uiteraard. Er zat maar één ding op. Steekproeven houden.
Drie dagen lang stelden we zo'n beetje iedereen die we tegenkwamen deze vraag: "Stel. Het is twaalf uur twintig. Hoe laat is het dan?"
Alleen mijn familie stelde onomwonden dat het twintig over was, de rest vond het tien voor half. Maar ik ben natuurlijk koppig, dus toen we gisteren bij Je. en Ji. hun huwelijk voorbereidden (vrijdag zijn we weer ceremoniemeesters, ik zal dan beter op de tijd letten) gaf ik natuurlijk geen krimp.
Ji. lachte me keihard uit. Heel vriendelijk. Want "natúúrlijk is het tien voor half. Dat vindt ieder normaaldenkend mens!" Kon ik in mijn zak steken.
"Goed," zei ik. "Dan bellen jij en ik [ik wist natuurlijk dat mijn moeder mij gelijk zou geven. Tactiek heet dat.] onze moeders op en als die ook zeggen dat het tien voor half is, vooruit, dan wil ik misschien toegeven dat dat ook goed is."
Ji. pakte meteen haar telefoon, belde haar moeder en zei: "Stel. Het is twintig over twaalf. Hoe laat is het dan?"
Gelukkig. Ook Ji. is geen normaaldenkend mens. Zijn we in elk geval met zijn tweeën.
Maar dan blijft de vraag: Stel. Het is twaalf uur twintig. Hoe laat is het dan?
Hoe laat is het?
"Hup, hup! Allemaal even doorlopen, het is al twintig over!"Ik hoor J. naast me zuchten en fluister in haar oor: "Ik snap het, schat. Als ceremoniemeesters moeten we zo veel in de gaten houden. Eigenlijk is het best vervelend om mensen aan te sporen, omdat we anders te laat aan het feest beginnen. Maar niet zo duidelijk zuchten!"
J. kijkt me verbaasd aan. "Nee, dáár gaat het helemaal niet om. Maar het is helemaal niet twintig over. Het is tien voor half. Jij zegt het altijd fout!"
Goed, we laten even een lange discussie weg, maar de conclusie was dat we allebei gelijk hadden. Vonden we zelf. Uiteraard. Er zat maar één ding op. Steekproeven houden.
Drie dagen lang stelden we zo'n beetje iedereen die we tegenkwamen deze vraag: "Stel. Het is twaalf uur twintig. Hoe laat is het dan?"
Alleen mijn familie stelde onomwonden dat het twintig over was, de rest vond het tien voor half. Maar ik ben natuurlijk koppig, dus toen we gisteren bij Je. en Ji. hun huwelijk voorbereidden (vrijdag zijn we weer ceremoniemeesters, ik zal dan beter op de tijd letten) gaf ik natuurlijk geen krimp.
Ji. lachte me keihard uit. Heel vriendelijk. Want "natúúrlijk is het tien voor half. Dat vindt ieder normaaldenkend mens!" Kon ik in mijn zak steken.
"Goed," zei ik. "Dan bellen jij en ik [ik wist natuurlijk dat mijn moeder mij gelijk zou geven. Tactiek heet dat.] onze moeders op en als die ook zeggen dat het tien voor half is, vooruit, dan wil ik misschien toegeven dat dat ook goed is."
Ji. pakte meteen haar telefoon, belde haar moeder en zei: "Stel. Het is twintig over twaalf. Hoe laat is het dan?"
Gelukkig. Ook Ji. is geen normaaldenkend mens. Zijn we in elk geval met zijn tweeën.
Maar dan blijft de vraag: Stel. Het is twaalf uur twintig. Hoe laat is het dan?
