27 September 2010 :: 20:59

Wedstrijdmateriaal

Ik ben waanzinnig materialistisch. Had u niet gedacht, hè? Nee, ik ben geen neo-hippie die van tweedehands spul houdt en niks hoeft te verdienen omdat hij toch niet wat hij ervan moet kopen. Nee hoor, zolang het over sport gaat, weet ik prima waar ik mijn geld aan uit moet geven!
Dus toen J. in de vakantie aangaf meer te willen sporten, hoopte ik in eerste instantie dat ze eindelijk besmet was met het wielervirus. Zodat ik met haar meekon om een nieuwe fiets uit te zoeken. Ik zocht alle wielrentijdschriften in de kiosk, surfte over het net op jacht naar de nieuwste technieken en bezocht alle fietswinkels in een straal van 50 kilometer rond Nijmegen. Want voor sporten geldt dat goed materiaal het plezier exponentieel vergroot. Dat u het even weet.
Maar nee, J. liet weten dat fietsen toch vooral een vakantiesport was. Al dat getrain, daar had ze helegaar de tijd niet voor. Laat staan het onderhoud van de fiets. En ik wilde dat vast niet voor haar doen. Dus moest het iets anders worden.

Even leek hardlopen een serieuze optie, maar dan wel bij een vereniging. Want dan was er die stok achter de deur, om naar de wekelijkse trainingen te gaan.
Nou vooruit. Hardlopen is dan wel geen wielrennen, maar ik vind die schoenen toch wel behoorlijk blits. En dan niet alleen die flitsende kleuren, maar ook het high-tech materiaal. En dat geldt ook voor de kleding. U loopt misschien in een joggingbroek en een oud T-shirt, maar ook daar is een hoop sportplezier te winnen door beter materiaal te zoeken. Als J. dan toch iets anders dan wielrennen wilde doen, dan kon ik hier wel mee leven.

Vandaag deelde J. aan de eettafel echter mee dat ze haar sport had gevonden. En dat ze morgen al een proefles mee kon draaien. Inderdaad, les. Geen training. "Ik ga namelijk yoga'en," liet ze met een blij gezicht weten.
Waarop mijn gezicht verstrakte. Want wat voor tof materiaal kun je voor yoga kopen? Ze kennen vast geen wedstrijdmatjes...

24 September 2010 :: 09:43

Cursus: Maak je eigen oplichtersmail

Vandaag vond ik weer zo'n buitenkansje in mijn mailbox. Ik moest me even door koeternederlands worstelen, maar dan zou ik gegarandeerd rijk worden. Als ik maar even wat geld kon voorschieten aan een Indiase bankier. Hij zat even krap bij kas, maar kon wel de deal van zijn leven sluiten. En als ik hem 500 euro kon lenen, nou, dan werd het ook de deal van mijn leven...
Ik krabde me even op mijn hoofd, keek op mijn bankrekening en constateerde dat er helaas geen deal van mijn leven inzat.

Nu ja, ik overwoog natuurlijk niet echt om 500 euro over te maken, maar verbaasde me meer dat er blijkbaar nog steeds mensen zijn die hier intrappen. En omdat jullie net als ik waarschijnlijk wel op de deal van jullie levens zitten te wachten (nu ja, ik wacht natuurlijk op de deal van mijn leven, tenzij jullie de deal van jullie levens wel met mij willen delen), komt hier de cursus Maak Je Eigen Oplichtersmail.

Stap 1
Schrijf een tekst. Gewoon in normaal Nederlands. Iets met deal van je leven of een erfenis van een vergeten familielid doet het altijd goed. Speel ook even op de emotie van je slachtoffer in door te benadrukken dat je echt uit een arme familie komt. Maak er zoiets van.

Beste lezer,

Normaal zou ik nooit zomaar iemand een dergelijke vraag stellen, maar ik ben de wanhoop nabij. Ik ben bankier bij de Bank of Malaysia, maar ook ik moet krabbelen om mijn gezin van eten te voorzien. In plaats van dat mijn acht kinderen naar school kunnen, werken ze allemaal zeven dagen in de week.
Nu kan ik echter een zeer voordelige belegging maken. Als ik slechts 500 euro investeer, levert mij dat minimaal 100.000 euro op. De deal van mijn leven: dit zou mij in een klap van mijn geldzorgen afhelpen en mijn kinderen in staat stellen te leren en een beter leven dan het mijne te krijgen.
Ik heb echter geen 500 euro en daarom zoek ik iemand die mij dit voor wil schieten. Omdat ik dit echt graag wil en je goedheid wil belonen, zal ik 50% van de opbrengst uit dankbaarheid aan jou geven. Met natuurlijk daarbij bovenop de 500 euro die ik van je geleend heb. Je kunt me mailen op nepadres@gmail.com.

Je zou me waanzinnig helpen!

Vriendelijke groet,
Benny Benassi


Stap 2
Je gaat naar translate.google.nl en gooit daar de tekst door de vertaler. Uiteraard kies je de taal waar je je verzoek vandaan wilt laten komen. Er rolt iets onbegrijpelijks uit als dit:

Dear pembaca,

Biasanya saya tidak akan pernah hanya satu soalan seperti itu, tapi aku putus asa. Saya seorang bankir dengan Bank of Malaysia, tapi aku harus berebut untuk suapan saya keluarganya. Alih-alih saya lapan anak-anak ke sekolah, mereka bekerja semua tujuh hari seminggu.
Tapi sekarang saya boleh membuat pelaburan yang sangat menguntungkan. Jika saya hanya melabur 500 juta, memberi saya bahawa sekurang-kurangnya 100,000 euro. Perjanjian kehidupan saya: ini akan memberikan pukulan menyingkirkan kekhawatiran kewangan saya dan membiarkan anak-anak saya untuk belajar dan kehidupan yang lebih baik dari saya untuk mendapatkan.
Saya tidak punya € 500, jadi saya mencari orang yang ingin menembak saya untuk ini. Karena aku benar-benar ingin ini dan ingin memberikan hadiah kebaikan anda, saya akan 50% dari hasil terima kasih kepada kalian semua. Selain itu, tentu saja, mengambil € 500 bahawa saya telah meminjam daripada anda. Anda boleh email saya di nepadres@gmail.com.

Anda akan membantu saya gila!

Hormat kami,
Benny Benassi


Stap 3
Ten slotte de essentiële stap. Je kopieert de Maleisische tekst en laat die door Google Translate weer naar het Nederlands vertalen. Hoppatee, je eigen oplichtersmail! Nu nog even alle mailadressen van je familie en vrienden naar je nepadres kopiëren en laat dat gratis geld maar binnenstromen!

Beste lezers,

Normaal gesproken zou ik nooit zomaar een vraag als dat, maar ik gaf het op. Ik ben een bankier met Bank of India, maar ik heb moeten vechten om mijn familie te voeden. In plaats van mijn acht kinderen naar school, werkten ze alle zeven dagen per week.
Maar nu kan ik een zeer rendabele investering. Als ik alleen investeren 500 miljoen euro, geeft me dat ten minste 100.000 euro. Verdrag van mijn leven: dit zal de angst sloeg me te verwijderen en laat de financiering van mijn kinderen om te leren en een beter leven dan ik ben te krijgen.
Ik heb niet de € 500, dus ik ben op zoek naar mensen die me willen schieten voor dit. Omdat ik dit echt wilt en willen geven je goede gaven, zal ik 50% van de inkomsten dank aan jullie allemaal. Bovendien, uiteraard, de € 500 die ik had van u lenen. U kunt e-mail me nepadres@gmail.com.

U helpt me gek!

Met vriendelijke groet,
Benny Benassi

21 September 2010 :: 09:04

Supporter

Een jongetje zit op de stoep, zijn beentjes over de rand heen. Hij gooit verveeld kleine steentjes de straat op.
Dan komt er een auto de hoek om gescheurd, gevolgd door drie motoren. Luide muziek kondigt de koers aan. Het jongetje springt op en roept: "Papa! Papa!"

Maar het peloton flitst voorbij en hij heeft papa niet gezien. Hij gaat weer zitten en gooit de steentjes iets harder de straat op.

De auto komt de bocht weer om en het jongetje juicht weer voor zijn papa. Maar ook nu is het peloton binnen twee tellen voorbij. Chagrijnig gooit hij zelfs geen steentjes meer de straat op.

De auto komt weer voorbij. Het jongetje blijft zitten.
De motoren komen voorbij. Het jongetje blijft zitten.
Het peloton komt voorbij. Het jongetje blijft zitten.
Achter het peloton komen twee geloste renners de bocht om. Het jongetje springt op.

"Papa! Papa!" roept het jongetje. Hij zwaait en roept naar een van de twee renners. En op de donderwolk in papa's gezicht verschijnt een kleine glimlach.

16 September 2010 :: 20:53

De wonderen van Rome

Dat toen ik voor de eerste keer de Sint Pieter beklom, ik totaal geen last had van hoogtevrees.
Dat elke straathoek een stuk geschiedenis vertelt. Of een ijssalon heeft. Of beide.
Dat ik op de weg erheen volstrekt geen reisstress kende. Zelfs niet terwijl ik alleen reisde.
Dat ik me, de eerste dag alleen omdat J. later uit Athene zou komen, me totaal niet eenzaam voelde. Maar nee. Ik was in Rome.
Dat we de luxe kenden niks te hoeven. Omdat we in de vorige drie keer alle must-seens al gezien hadden.
Dat ik er achter ben gekomen dat ik ergens Romeins bloed moet hebben. Want ik voel me er thuis.

Dus wat zou mijn moeder eenendertig jaar geleden uitgespookt hebben?