31 Oktober 2010 :: 21:02

Circle of life

Voor een puberale jongen van ongeveer twaalf jaar is het moment dat anderen zien dat je een snor krijgt een mijlpaal. Je hebt het gevoel dat anderen zien dat je volwassen bent. Dat je daar nog lichtjaren van verwijderd bent, heb je natuurlijk zelf niet in de gaten. Daar ben je immers puber voor.
Toch wil je er ook niet te gewichtig over doen, over die donshaartjes onder je neus. Nee joh, dat stelt voor jou niks voor. Sterker nog, je vindt dat ze er rijkelijk laat zijn. Mentaal ben je immers al een tijdje volwassen en dan maak je je over zulke dingen totaal niet druk.
Dus toen mijn nooit helemaal netjes geschoren buurman destijds opmerkte dat enige haren zich duidelijk op mijn bovenlip aftekenden, meende ik gevat te antwoorden. "Jij ook, buurman, jij krijgt zo te zien ook een snor."
Precies de juiste nonchalance, lekker gevat: zo'n twintig jaar lang was ik trots op mijn reactie. Ik was geen gemiddelde puber, ik was al bijzonder vroeg volwassen.

Totdat ik vandaag tegen mijn neefje zei dat hij een snor kreeg. Toen bleek ik toch niet uit te blinken in vroegvolwassenheid.

18 Oktober 2010 :: 12:19

Doktershandschrift

Een wat oudere heer komt met echtgenote in zijn kielzog de spreekkamer binnen. Hij kijkt een beetje verward de kamer rond en ontdekt dat die jongedame die hem net deze kamer in riep achter het bureau is gaan zitten.

'Blijkbaar heb ik weer de co-assistent, verpleegkundige of student getroffen' denkt hij en met een zucht schudt hij de vrouw achter het bureau de hand. Terwijl hij gaat zitten dringt de naam die ze zei tot hem door... Dokter S. 'Maar dat is wel diegene met wie we een afspraak hadden. Zou dit dan de échte dokter zijn, of zouden die studenten zich tegenwoordig ook al dokter noemen?' De "dokter" onderbreekt zijn gemijmer door te vragen wat ze voor hem kan doen en zijn echtgenote vertelt waar hij last van heeft. Na een aantal vragen van de kant van de dokter mag hij zich uitkleden en onderzoekt ze geroutineerd zijn heup. Na een foto komen ze terug en vertelt de vrouw dat hij een versleten heup heeft en dat een nieuwe heup een groot deel van zijn pijnklachten kan verhelpen. Ze vertelt de voor- en nadelen en de risico's van de operatie. Terwijl de man met een gerust hart bij het afscheid de hand schudt van de vrouw die gelukkig toch echt de dokter bleek te zijn valt zijn blik op zijn status. Zelfs ondersteboven zonder bril kan hij lezen wat ze heeft opgeschreven. Met een diepe zucht loopt hij de kamer uit en zegt tegen zijn vrouw: 'Een aardige jongedame, maar de volgende keer wil ik een échte dokter'.

17 Oktober 2010 :: 21:34

De enige buikfoto die op Het Recht van de Sterkste zal verschijnen

Klik op de buik voor de inhoud!

13 Oktober 2010 :: 20:53

Sentimentele drol

Ja, ik weet niet of dat met jullie ook zo is, maar als de dagen weer korten en de winterjassen de T-shirts verdreven hebben, word ik een sentimentele drol.
Het zal wel iets zijn met dat er alweer een zomer voorbij is. En dat ik op de bank waarschijnlijk meer tijd heb om de voorbijvliegende tijd te beschouwen dan als ik in de zomer train of op het terras witbiertjes drink.
Maar als ik dan via www.thewildernessdowntown.com ook nog eens mijn vroegere thuis voorbij zie komen, nou, dan moet er iets weggeslikt of - gepinkt worden.

Verdomme. Zo mooi.

08 Oktober 2010 :: 08:47

De Wisselblik

Moeder Natuur heeft mij een machtig overlevingsmechanisme geschonken: de Wisselblik.
Als ik met mensen communiceer, lachen mijn ogen en krullen mijn mondhoeken naar boven. Ik charmeer met mijn blik, entertain, verleid. Sociaal best prettig dus, mijn communicatiestand.
Maar zodra ik op non-communicatief sta, oog ik aggressief. Mijn ogen staren dwars door alles heen, de spieren in mijn gezicht verstrakken en mijn mond wordt een dunne horizontale streep.

Deze Wisselblik heeft me al tegen een hoop narigheid beschermd. Bij de leraarstage die ik volgde, vonden de leerlingen me aardig zodra ik sprak en werkten ze zodra ik ze een opdracht gaf. In de stad springen straat-verkopers spontaan opzij. En een maat van me (type twee meter vijftig, omvang eeuwenoude eik) bekende me een blokje om te lopen als hij me 's avonds tegenkwam. Voordelen te over dus.
Maar toen ik vanochtend te horen kreeg waarom ik zo boos aan het fietsen was, vroeg ik me wel af hoeveel vriendschappen en liefde het me bij voorbaat gekost heeft...

04 Oktober 2010 :: 21:20

Pedagogische verantwoord

Onderweg van Groningen naar Lent konden we best even in Meppel stoppen, vonden we. Anita en Nova waren ook op bezoek bij de Santenkraam, maar dat was geen probleem. Anita kon best even wat leuk gezelschap hebben en anders was een oppas voor de kinderen ook welkom.
Dus zat ik binnen drie minuten met vier kinderen om me heen...

Omdat ik na twee verhaaltjes geen stem meer overhad en na drie keer per kind het plafond aanraken ook geen armen meer, besloot ik van de moderne technieken gebruik te maken en zette ik mijn mobiele telefoon als geheime wapen in. "Wie heeft er zin in een spelletje," vroeg ik retorisch.
Acht minihanden reikten met veertig vette vingertjes naar mijn telefoon. Even twijfelde ik, maar nog een verhaaltje trok ik echt niet meer. Ik zette het spelletje dus aan en zei dat ze om de beurt mochten.

Na tien minuten stilte waarin ik mooi alle politieke ontwikkelingen op de tv kon volgen, viel het de rest van de volwassenen pas op hoe rustig het was.
"Wat heb jij voor geheim wapen ingezet," vroeg Anita zich vertwijfelend af.
"Joh, gewoon, een of ander spelletje," antwoordde ik zo laconiek mogelijk.
Ze vertrouwde het toch niet helemaal en vroeg aan Nova of het wel leuk was.
"Ja, hoor, mam," riep Nova enthousiast naar haar moeder terug. "Ik heb al bijna alle propjes in de prullenbak gegooid!"

Aan de volwassenentafel vielen vier monden open van verbazing. Niet alleen waren de kinderen stil, ze leerden nog eens opruimen ook. Een triomfantelijke glimlach toverde zich op mijn gezicht. Was ik even pedagogisch verantwoord bezig!

Maar het laatst woord was aan Anita. "Heb je misschien ook een spelletje waarbij ze leert strijken?"