30 December 2010 :: 10:47

Een jeugdtrauma

Omdat ze bij de Chinees zitten, mogen de kinderen van hun vader een glas fris kiezen. Het jongetje weet het al: cola moet hij hebben! Zijn lievelingsdrank. Op een weekenddag mag hij één glaasje, samen met een bakje chips. De hoogtepunten van de week op culinair gebied voor een jongetje van zeven.
Als het drinken gebracht wordt, zijn alle glazen in twee, drie teugen leeg. Maar niet bij hem. Hij neemt kleine slokjes, wil zijn cola sparen. Als je cola buiten het weekend drinkt, is het nog lekkerder. Hoe kleiner de slokjes, hoe langer je ervan kunt genieten.

Dan zet de ober een bak met een rooster op tafel.
"Wat is dat?" Zijn zusje kijkt zijn vader vragend aan.
"Dat is een rechaud," legt hij uit. "Een moeilijk woord, maar dat is verwarmd en als je daar de schalen met eten opzet, blijft je eten langer warm."

Ineens klinkt er een gil. Zijn zusje wappert met haar hand.
"Auw, auw," gilt ze, "ik wilde alleen maar weten hoe warm dat was!"
Haar rand kleurt langzaam rood en moeder kijkt om zich heen naar verkoeling. Haar blik blijft bij het glas cola hangen. Nog bijna vol, de ijsblokjes nog niet helemaal gesmolten.
En voor het jongetje kan reageren, heeft moeder het glas al gepakt en zit de hand van zijn zusje in het glas.

In zijn glas. In zijn cola.

28 December 2010 :: 21:01

Een modern kerstverhaaltje

Het is op een gure nacht in december, als een zwangere vrouw en haar man elkaar vasthouden en het beetje warmte dat ze nog hebben, delen. Ze staan tot hun enkels in de sneeuw. Het is donker. Het is koud. En ze willen naar huis.
Maar hun auto staat stil bij kilometerpaal 204,8 op de A50, mijlenver van hun warme bed. De auto weigert nog langer dienst.
De enkele passant die langsraast, schenkt de twee geen aandacht. De sneeuw is inmiddels tot de knie opgetrokken en de tanden klapperen het ritme van de eenzaamheid. Visioenen van warme baden en knusse bedstedes.

Dan zegt de man tegen de vrouw: "Kijk daar, in de verte, daar flikkert een ster!" Gebiologeerd staart hij voor zich uit.
"De ster, die ster," mompelt de vrouw, "die lijkt wel dichterbij te komen!"
En inderdaad, langzaam wordt de ster groter en groter, totdat hij de twee vol in de schijnwerpers plaatst. Is hij de verlosser? De oplossing?

Jawel, een wijze man uit het Oosten stapt uit de cabine van de sleepwagen en vraagt: "Hebb'n jullie niet te lang hoev'n wacht'n?".
Hij dirigeert de twee blauwbekkers snel naar zijn warme cabine, terwijl hij in weer en wind hun auto oplaadt. Hij rijdt ze naar een gereedstaande leenauto, waarmee ze veilig thuis kunnen komen. En zo kwam uiteindelijk toch alles nog goed.

En wat maakt het nu een echt kerstverhaal? Nou, daar speelt immers altijd de ezel een belangrijke rol. En dat is ook nu het geval. Want bij het controleren van de kilometerstand heeft de man zich lelijk vergist, waardoor de tank gewoon hartstikke leeg was. Maar dan ook echt leeg. Domme, domme ezel!*

*Omdat de benzinemeter stuk is, schrijven we bij elke tankbeurt de stand op. En de ezel had dit dus niet goed gecontroleerd.

13 December 2010 :: 21:27

Zwangerschapsfetisj

Augurken... Best lekker, maar liever niet met slagroom.

Chocolade... Niet meer dan anders.

Onuitstaanbaar karakter... Had ik al bij tijd en wijlen.

Opruimwoede... Dat laat ik graag aan de werkster over.

Poetsdrift... Ehm, nee, ook niet (veeg wat kruimels van de eettafel)

Hoe zat het nou met die zwangerschapsfetisjen? Ik peinsde al wekenlang welke ik had, maar Cyriel en ik konden er echt geen ontdekken. Dus op exact 20 weken kwam ik tot de conclusie dat ik er geen had. Ik heb toch altijd de neiging enigszins recalcitrant te worden als 'iedereen het doet', dus aangezien 'iedereen iets raars heeft tijdens de zwangerschap' had ik er juist daarom geen en zou ik een volkomen normale J. blijven.

Ik had echter enkele weken eerder al onraad moeten ruiken, toen ik héél enthousiast was over het gehaak van een vriendin van Cyriel. Zou ik gewoonlijk beleefd enkele vragen stellen en 's avonds met Cyriel er stiekem om gniffelen ("Haken, hoe kom je erop?"), nu raakte ik niet uitgevraagd. Hoe had ze dat geleerd? Wat kun je allemaal maken? Is het moeilijk? En die avond besloot ik: ik ga haken!

Het duurde een paar weken voor ik in mijn ouderlijk huis was en ik het handwerkhoekje van mijn moeder kon plunderen: bollen wol, haak- en breinaalden in alle soorten en maten, stofjes, jaargangen Ariadnes én een handwerkbijbel! Ik hield me in en nam 4 haaknaalden, 3 paar breinaalden en 15 bollen wol en katoen mee om te oefenen. Uiteraard verdween de handwerkbijbel en de Ariadne Haken Met Plezier ook in mijn tas en zat ik de hele dag halve vasten, lossen, vasten te tellen en te meerderen en minderen. 

Terwijl ik aan mijn eerste muts begon, vroeg ik aan Cyriel waarom hij toch zo weinig enthousiast was over mijn nieuwe hobby. En tussen het tactische gemompel door over ouderwets, truttig en 'daar laat ik mijn kind echt niet in lopen' ving ik ook 'ach, het is maar een zwangerschapsfetisj' op.

07 December 2010 :: 11:35

Jaloers

Ik ben niet zo heel snel jaloers. Vind ik verspilde energie. Ik heb genoeg, dus als een ander meer heeft: dikke prima. En als er met J. geflirt wordt, gaat hij z'n gang maar. Mag J. zelfs terugflirten als ze dat leuk vindt. Ze blijft toch wel bij me.
Er is echter één hele bevolkingsgroep waar ik eigenlijk al mijn hele leven jaloers op ben. Vrouwen.
Oké, wij mannen kunnen staand plassen. Wij hebben geen maandelijkse 'probleempjes'. Als wij uitgaan, zijn we binnen vijf minuten onderweg. En wij zijn dus niet zo snel jaloers. Maar wij kunnen geen kinderen baren...
Nu zullen waarschijnlijk veel mannen mij hard uitlachen, maar een baby in mijn eigen buik voelen groeien lijkt me al mijn leven lang het mooiste dat je als mens mee kunt maken. Die bevalling, oké, die hoeft niet per se, maar de eerste beweginkjes, de groeiende buik, de band die je al van binnen uit met je nog ongeboren kind voelt... Dat ik dat niet mee mag maken, vind ik wel een beetje de fout van de ontwerper van de man.
En dus ben ik nu al een maand of wat jaloers op J. Niet dat ze dat heel erg merkt, maar als ze een kreetje uitslaakt als: "Oeps, daar hebben we Vic weer!", ja, dan steekt dat een beetje.

Maar toen was het gisteren. Ik legde zoals gewoonlijk mijn hand bij het slapen gaan op J.'s buik. J. zei dat Vic weer druk was en dat ik mijn hand iets lager moest leggen.
Ik verlegde mijn hand en bam! Daar trapte iemand hard tegen mijn vingertoppen!
"Ja! Ik voelde iets! Ik voelde iets!" En met mijn hand nog op J.'s buik (want stel je voor dat hij weer van zich liet voelen), maakte ik een vreugdedansje rond J. "Luid en duidelijk! Ik voelde hem. Jubel ende joechei!"

En J. keek een beetje beteuterd. "Dat doet 'ie bij mij anders nooit. Ik heb hem van de buitenkant nog niet gevoeld."
Voor één keer was ik niet degene die jaloers was. En ik weet het zeker: we krijgen een papa's-kindje.

04 December 2010 :: 22:25

Warme handen!

17 weken zwanger: Om je bloeddruk te verlagen, worden je (slag)aderen in je ledematen slapper. Het gevolg hiervan is dat je altijd warme voeten en handen hebt. Dat is heerlijk in de winter.

Aangezien ik internet voor 100% geloof, zag ik deze winter met nog meer enthousiasme dan gewoonlijk tegemoet. Vorig jaar had ik mijn wintertenen weten uit te stellen door mijn voetjes 3 weken te verwennen met 30 graden in de schaduw in Namibië. Maar nu zou ik zwanger zijn, en planmatig als ik ben zou week 17 precies samenvallen met het dalen van de temperatuur, een stevige noordoostenwind en voorspellingen over een Elfstedentocht. En dit jaar dus geen jeukende, pijnlijke tenen of Raynaud-fenomeen van mijn vingers (http://nl.wikipedia.org/wiki/Fenomeen_van_Raynaud). Ik wist het zeker dat ik van deze zwangerschapskwaal 'last' zou hebben! 

Maar toen ik donderdag na een fietstocht van 25 minuten (met leren motorhandschoenen) thuis kwam vond ik mezelf huilend van de bevroren-vinger-pijn terug op de bank.
Of was het vooral de teleurstelling dat deze kwaal aan mij voorbij lijkt te gaan?

03 December 2010 :: 22:15

Winterpech

Als ik het gangetje achter ons huis uitfiets, glijden twee kinderen op een slee voorbij. Hun moeder wijst naar mij en zegt: "Stoer, hè, zo'n fietser?" De kinderen knikken heftig.
En op dat moment rij ik blijkbaar over oud ijs onder een vers laagje sneeuw. Ik voel mijn achterwiel wegglijden, weet dat ik niks meer kan doen en probeer me maar zo goed mogelijk op te vangen. Ondertussen vriendelijk blijvend lachen naar de moeder en haar kinderen.

"Nu ja, hij fietst niet meer, maar stoer is het toch wel," besluit ze en ze schuifelt door de sneeuw voorzichtig verder naar school. Twee gezichtjes blijven kijken hoe ik opkrabbel.