30 Januari 2011 :: 11:38

Het stokje

Als niet-alfa en niet-Neerlandicus heb ik het makkelijk. Ik heb namelijk geen last van het 'dit-boek-zou-ik-op-basis-van-de-literatuur-gelezen-moeten-hebben'-syndroom, dus in mijn top drie onleesbare boeken geen Ulysses, Tolkien of Max Havelaar. Dit lijken me bij voorbaat al bijzonder saaie boeken, dus begin ik er ook niet aan.

Wij mochten op de middelbare school kiezen Max Havelaar of de Leeuw van Vlaanderen. U weet dus wel welke ik koos. Ondanks dat de laatste 3x zo dik was had ik hem zo uit.

Als ik in de boekwinkel de eerste tien pagina's niet doorkom, dan koop ik het boek niet. Dit betekent ook dat mijn boekencollectie een stuk minder uitgebreid is dan die van Cyriel en ik me niet schaam om een fijne roman van niet-Nederlandse schrijvers te kopen (en die tot ergenis van Cyriel naast zijn 'literatuur' te plaatsen). Dit maakt de kans op een onleesbare top drie ook een stuk kleiner. Hoewel ik na even snuffelen in onze boekenkast toch tot precies 3 onleesbare boeken kwam.

Op 3: 'De wereld van Sofie'. Dit was een boek waarvan ik op mijn 16e vond dat ik 'het gelezen moest hebben'. Dapper aan begonnen en dankzij het feit dat ik zelf niet zo filosofisch ingesteld was, was ik vooral benieuwd naar het verhaal. Ik denk dat ik de eerste 100 pagina's helemaal heb gelezen, de volgende 100 pagina's alleen nog de 'verhalende' hoofdstukken hebben gelezen en vervolgens de doodzonde heb begaan door door te bladeren naar de laatste 20 pagina's waarna ik met een enorme anti-climax bleef zitten.

Op 2: De 'Ontdekking van de hemel-hype' probeerde ik hardnekkig te negeren, maar ik bezweek er toch voor en ben het boek gaan lezen. Ik heb helemaal geen bezwaar tegen dikke boeken, maar dit boek bleef zo oneindig veel pagina's houden ondanks dapper doorlezen. Ik kwam niet in het verhaal en pleegde vervolgens weer de doodzonde van de laatste pagina's... Waarna ik weer met een deceptie achterbleef (en me afvroeg waarom iedereen het toch zo briljant vond).

Numerrr 1: Mijn laatste onleesbare boek met stip op nummer 1 is Dis van Marcel Möring. Ik had op een eerdere vakantie In Babylon van hem gelezen en vond dat echt een geweldig boek, heerlijke sfeer, goed geschreven en veel te kort. Meestal neem ik ook op korte vakanties een 'reserveboek' mee voor als er eentje tegenvalt, want je wilt niet zonder leesvoer met alleen nog een Viva of Flair komen te zitten. Maar aangezien ik In Babylon zo goed vond en we maar 10 kg handbagage mee konden nemen, ging alleen Dis in de tas voor een weekje Mallorca. Mezelf verkneukelend op een fijn weekje fietsen en lezen genoot ik op de eerste dag van de voorpret van het gaan lezen. Op de tweede dag ga ik er in de zon ingesmeerd en wel eens goed voor zitten en ik pak het boek erbij... Voordat ik op pagina 20 aanbeland ben ik al 3 keer gaan verzitten. Ik maak een puzzel voordat ik pagina 20 tot 40 lees. Neem het boek niet mee naar de wc. Dag drie doe ik nog een halfslachtige poging om tot pagina 50 te komen en dan geef ik het op, ondanks het schrikbeeld van alleen nog maar puzzelboekjes en tijdschriften als leesvoer. Het liefst had ik het boek ritueel in zee gegooid, maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Het zag er nog zo mooi, ongelezen uit....

Alle drie de boeken hebben nog geen tweede kans gekregen, misschien met de eerste 2 nog eens proberen, wie weet komt boekenwijsheid met de jaren?

28 Januari 2011 :: 00:05

Lul-is-het en andere onleesbare zaken

Van Rosalie kreeg ik een heusch ouderwetsch schtokje. Of ik even wilde onthullen wat mijn meest onleesbare boek is. Fraai is dat. Het blijkt namelijk dat Rosalie echt precies dezelfde drie Onleesbare Boeken met hoofdletters OB heeft. Hoewel me dat eigenlijk niks verbaast, want zoals iedereen weet heeft Rosalie smaak. Een exquise smaak. Net als ik.

Om het voor jullie toch een beetje leuk te maken, heb ik er een puzzeltje van gemaakt. Je leest dan weliswaar eigenlijk hetzelfde verhaal als bij Rosalie, maar hé, dat was anders ook gebeurd. Alleen nu heeft het een leuk puzzelsausje. Helemaal jouw ding, dat puzzelen. Dat weet ik. Kun je lekker een stukje van jezelf in kwijt.

Goed. De instructies. Hieronder staat de tekst van Rosalie integraal afgedrukt. Zonder haar toestemming, dus ordinair jatwerk. In die tekst staan sommige stukken schuin, gevolgd door een nummer tussen haakjes. Zoals dit: dit is een schuine tekst met een nummer tussen haakjes erachter (2351). Dat nummer komt overeen met een nummer uit de lijst onder de tekst. Achter dat nummer staat dan de tekst die je in plaats van Rosalies tekst zou moeten lezen. Dus zo: 2351 Dit komt in de plaats van dit is een schuine tekst met een nummer tussen haakjes erachter (2351).
Ha, nu zit u in een eeuwigdurende leescirkel! Hoe cool!

Veel puzzelplezier!

Oh, als het verhaal uit is, is het de bedoeling dat Octavie het stokje oppikt. Op last van Rosalie. Zelf wil ik 'm aan J. doorgeven. Inderdaad, mijn J. Ik wil namelijk wel eens weten welk boek uit mijn onze kast zij onleesbaar vindt. Als het maar niet een verhaal van Nescio is, vind ik alles best.

----

Ik kreeg gisteren een stokje toegeworpen van @filmvanalledag (1). Hij (2) had wel eerst even in drievoud mijn permissie gevraagd, want iemand die al 7 (3) jaar blogt, die gaat natuurlijk niet zomaar aan elk stokje meedoen, dat begrijpt u. Maar dit stokje ging over onleesbare boeken, dus ja… daar was ik dan wel weer voor te porren. En @filmvanalledag (1) kwam zelf met een moeilijk boek over Oriëntalisme (4). Nu lees ik zelf alleen (5) maar romans, dus terwijl ik nadenkend over mijn kin wreef, bekeek ik mijn boekenkast. En kwam tot de conclusie dat er drie boeken daar in aanmerking komen voor de titel ‘meest onleesbare boek in mijn boekenkast’: Ulysses van James Joyce, Max Havelaar van Multatuli en The Lord of the Rings van J.R.R. Tolkien.

Nu is het zo dat ik Ulysses (6) van z’n lang-zal-ze-leven niet ga lezen. Da’s pure pseudo-intellectuele kastvulling. Dus ja. Die valt al af, want om nou iets onleesbaar te noemen waarvan je nooit een letter hebt gelezen en waarvan je dat ook nooit zult gaan doen, is enigszins curieus. Dus dan de Max Havelaar. Nou. Daar begon ik ooit in toen ik 19 was, maar ik vond het af-grij-se-lijk. Nou vind ik dat als Neerlandica (7) persoonlijk niet kunnen, dus die staat op mijn lijstje voor dit jaar. En ja, dan blijft The Lord of the Rings (8) over.

The Lord of the Rings (8) dus. Ofwel Le Seigneur des Anneaux (9). Want zo heet ie bij mij. Toen ik namelijk in Parijs (10) woonde (Ja ja, gaan we weer, je sais. Parijhijs (11). Zucht. Kreun) had iedereen het de hele tijd over die Seigneur (12). Dus ik zo van: WTF? Bleek dat The Lord of the Rings (8) te zijn. Na ja. Weet u dat ook weer. Alijd handig, mocht ooit een Fransman (13) tegen u beginnen te lullen. Mais bon, The Lord of the Rings (8). Ooit zei iemand tegen mij (ik weet niet meer wie): dat moet je lezen, da’s leuk! Dus ik (beïnvloedbaar als ik ben) naar Dekker van de Vegt (toen nog gelegen aan het wonderschone Plein ’44 te Nimwegen) om een exemplaar te kopen.

En ik lezen, hè. Maar toen ging het over tovenaars (14). En elfjes (14). En gnomen (14). En frikandellen (14). En weet ik veel over wat voor een beesten (14) nog meer. Ik kon er echt werkelijk geen touw aan vastknopen. Of beter gezegd: ik wilde er geen touw aan vastknopen. Wat een pertinente onzin, zeg. En verwarrend ook. Kijk. Ik vind sprookjes (14) best okee. Dan heb je bijvoorbeeld een oma (14), een wolf (14) en een roodkapje (14). Dat kan ik hendelen. Maar hier waren (15) gewoon te veel wezens (14), mijn hersenpan sloeg op tilt, ik werd er zelfs een beetje agressief van. Maar omdat ik geen watje ben, las ik door. Tot daar waar ongeveer de eerste film ophoudt (16), zeg maar. En toen werd The Lord of the Rings (8) het eerste boek dat ik ooit weglegde. Ook een eer, hoor. Hij staat nog in mijn kast, maar als iemand ernaar vraagt, dan vertel ik dus bovenstaande verhaal. En doe ik een raar elfje (14) na, waarbij ik dan zoiets voor me zie:



1 @nottebianca
2 Zij
3 3
4 drie waanzinnig moeilijke boeken
5 ook alleen
6 The Lord of the Rings
7 neerlandicus
8 Ulysses
9 Lul-het-is
10 Nimwegen
11 Nimweeeege
12 Lul
13 Nimwegenaar
14 niks
15 was
16 53 pagina's ophouden

24 Januari 2011 :: 22:00

Kijk eens wat vaker in de spiegel van de sportschool

"Laat me even naar je knie kijken," zegt de fysio. Mijn moeder heeft me altijd geleerd dat je met je ogen kijkt en niet met je handen, maar dat gaat vandaag blijkbaar niet op. De fysiotherapeut zet één hand op mijn knie en met zijn andere hand pakt hij mijn onderbeen vast. Hij rammelt dat been wat heen en weer.
"Je knie lijkt wat instabiel en dat kan ervoor zorgen dat er meer spanning op je pezen staat. Dat kan gaan irriteren en ja, daarmee is je kniepijn wel verklaard."

Duidelijk verhaal. Maar wat doe ik ermee?

"Mwah, wat kracht- en stabiliteitsoefeningen. Kan in het begin voor wat meer irritatie zorgen, vergelijk het maar met spierpijn bij ongeoefende spieren. Je zult dat echter wel op een sportschool moeten doen, want daar hebben ze de juiste apparaten. En een grote spiegel, want daarin kun je zien of je de oefeningen goed uitvoert."

En toen heb ik dus eerst een dagje thuis voor de spiegel gestaan. Want die oefeningen, daar zag ik niet zo tegenop. Maar in de spiegel van de sportschool moet je wel een beetje serieus en moeilijk kijken. En dat is nog niet zo makkelijk!

23 Januari 2011 :: 19:05

En dan even over mijn IQ

Natuurlijk ben ik die knappe, stoere, aantrekkelijke man waar iedereen mij voor houdt. Maar ook ik heb mijn zwakke kanten. Zo schijn ik last te hebben van faalangst, maar dat zou ik zelf niet durven beweren.
Enfin, soms zit dat wel een beetje in de weg. Voor een wedstrijd gieren de zenuwen door mijn keel, omdat ik toch vooral hoop mijn normale niveau (en liefst iets meer) te halen. Het heeft mijn afstuderen een beetje gerekt - zo'n anderhalf jaar. En bij proefwerken was ik zo iemand die zich afvroeg of hij het wel gehaald had en dan een dikke voldoende haalde; dat vroeg ik me wel in stilte af, hoor, want die mensen die dat hardop beweren, daar heb ik dus een hekel aan (net als veel te lange zinnen, met veel komma's en zo waar best een punt had kunnen staan; maar daar maak ik geen punt van vandaag).

Ik had het daarom ook niet zo op testen. Oogtesten, gehoortesten, protesten, ik ging ze liever uit de weg, bang dat ik zou falen. Zo ook met IQ-testen. Nooit heb ik ze durven doen.

Ik vind mezelf namelijk best intelligent. Beetje snoeverig misschien, maar gezien het gemak waarmee ik door mijn school- en de universiteit ben gefietst, denk ik wel dat ik bovengemiddeld slim ben. Ook weer niet de allerslimste, want er waren altijd wel mensen die nét iets slimmer waren. Maar goed, dat heeft alleen de allerslimste niet en daar kun je er maar één van hebben. Ik wil daar gerust best net achter staan.

Toch durf ik dus geen IQ-test te doen. Bang dat er toch uitkomt dat mijn basisschooldirecteur eigenlijk gelijk had met zijn advies naar mijn ouders. "Stuur hem maar naar de mavo. Gaat hij het wel lastig krijgen, hoor."

Totdat ik in het begintijd van het internet een banner van een IQ-test kreeg. "Ha, anoniem," dacht ik en ik keek om me heen. Niemand te zien. "Nu kan ik een test doen en als het tegenvalt, weet gewoon niemand dat!"
En ik beantwoordde de vijfentwintig vragen waar de test uit bestond.

Ik wachtte.
En wachtte.
En wachtte nog wat langer (ja, die internetsnelheden waren toen nog niet je van het, hoor).

150.
Het stond er echt. 150.
Ik keek weer om me heen, maar helaas, er was nog steeds niemand.
150.

Sindsdien doe ik natuurlijk helemaal geen IQ-test meer. Want nu kan het echt alleen maar tegenvallen. Zo slim ben ik in elk geval.

Natuurlijk weet ik dat het een onbetrouwbare test is geweest. Commercieel en zo en weinig vragen. Bovendien bleek uit de EQ-test van diezelfde site dat ik zwaar labiel was. Hoewel dat dus weer voor die testen pleit.

19 Januari 2011 :: 20:02

Prrrrrrrrijzenfestival!

Met 14 weken en 2 dagen te gaan is het precies tijd voor dé zwangerschapswed! Trek dus uw portemonnee, bepaal uw inzet en waag een gokje! Mooie prijzen, mensen, mooie prijzen!

Met andere woorden: wat denkt u dat Vic is? Jongen, meisje? Wanneer wordt hij of zij geboren? En naar welke naam hoort hij of zij later te luisteren, maar zal hij of zij dat als een gezond kind naar de mening van de ouders te weinig doen? Voor beide geslachten graag een naam.
Uw gokje kunt u in de reacties kwijt. En de uitslag verschijnt hier te zijner tijd vanzelf op het weblog.

Ter info: de ouders heten in het dagelijks leven Tijmen en José. Achternaam: Moltmaker. Uitgerekende datum: 29 april. Van dit jaar natuurlijk. Hebt u meer informatie nodig: richt u zich tot de spelleiding. Veel spelplezier!

10 Januari 2011 :: 23:11

Rolverdeling

De rollen hier in huis zijn hartstikke duidelijk: ik ben de vrouw en J. neemt de mannelijke taken op zich. Als er een lamp knapt, blijf ik in het donker zitten tot J. thuis is en zij het peertje vervangt. Moet er een boekenkastje in elkaar gezet worden, dan verzaag ik twee planken en neemt J. het van me over om fluitend een plank tot op de millimeter precies op maat te maken. En kopen we een tv, dan nestel ik me met de handleiding op de bank, terwijl zij de stekker erin zet en voor ik pagina één om heb kunnen slaan, heeft zij alle kanalen op hun plaats.

Goed, dit is al vaker verteld. Mag geen nieuws heten voor de regelmatig terugkerende bezoeker. Maar waarom begin ik daar dan weer over?
Nou, op de allereerste plaats omdat ik me tegenwoordig steeds mannelijker moet gedragen. Gedwongen. Doordat er een buik in de weg zit, bekkens licht protesteren en Vic uit protest als J. trappelt weer eens in een middag het hele huis verbouwt. J. begint namelijk nog steeds enthousiast aan dit soort klusjes, maar moet halverwege concluderen dat het toch handiger is om het rustiger aan te doen.
Ja, dan kan ik het dus afmaken. En daarom zit ik vandaag met spierpijn in mijn armen. J. doet nog steeds twee keer zo veel als ik, alleen doe ik drie keer zo veel als ik gewend ben. Om even de verhoudingen goed weer te geven. Ik ben er gewoon niet voor gemaakt, om te klussen.

En dan is er nog een reden waarom ik juist vandaag over mijn vrouwelijke eigenschappen begin. Want daardoor ben ik ook goed in data. Zo weet ik nog van elk meisje waarmee ik ooit gezoend heb, wanneer de eerste kus was. En laat die met J. nu 3287 dagen geleden zijn. Toen troffen J. en ik elkaar op een studentenfeest in de foutste kroeg van Nijmegen (inderdaad, de Drie Gezusters). J. zou wel eens laten zien dat een date met een meisje niet duur hoefde te zijn. En inderdaad, ze kreeg gelijk. Want uren zoenen in de kelder, dat kost niet veel.
Dat is vandaag dus precies negen jaar geleden. En uit die onschuldige kus, ergens in de nacht van 10 januari 2002, wordt binnenkort een klein kindje geboren. Niet letterlijk uit die zoen natuurlijk, maar indirect wel. En dat is toch wel iets om even stil bij te staan.

04 Januari 2011 :: 20:57

Een traditie is geboren

Nu Vic in aankomst is, denk ik uiteraard terug aan mijn eigen jeugd. Hoe keek ik naar mijn ouders, hoe kijk ik nu op mijzelf als kind terug (gek, je voelt je nooit ouder worden, maar ik voel me ook niet meer de puber van toen).
En ik probeer me voor te stellen hoe Vic later naar mij kijkt. Word ik een stoere papa, met wie hij* gerust naar een concert wil? Word ik een lieve papa, bij wie hij uit komt huilen als zijn eerste vriendinnetje het uit heeft gemaakt? Word ik een strenge papa, die erop staat dat Vic altijd zijn woordjes leert?

Ik heb in elk geval besloten dat er minimaal één iets moet zijn, waarvoor Vic zich voor mij schaamt. Zoals ik vroeger aan de andere kant van de straat ging lopen, als mijn moeder op straat ging zingen. En waarvan ik nu denk: "Wauw, dat was eigenlijk helemaal te gek, dat ze dat deed!" Zoiets wil ik ook.
Dus toen J. en ik geen plannen voor Oud en Nieuw hadden, besloten we dat we wel een oudejaarsconference voor elkaar konden houden. J. hield het erg netjes, met twee beschouwende verhaaltjes die ze voorlas en een prachtig stukje viool (voor het eerst speelde ze voor mij. Alleen. Tranen, zo net nog in 2010).
Maar ik, ik heb het anders gedaan. Een terugblik op afgelopen jaar, wat actualiteit, je publiek te kakken zetten en een berg flauwe grappen, dat zijn volgens mij de ingrediënten van de gemiddelde oudejaarsconference. En daar heb ik me keurig aangehouden. J. moest gelukkig wel regelmatig lachen, maar na afloop konden we niet anders concluderen dat het eigenlijk beschamend slecht was.

"Niet voor herhaling vatbaar," zo stelde J. "Of je moet meer ervaring kweken, misschien dat het dan ooit iets wordt."
En dat was het moment dat ik besloot dat een traditie was geboren. Want of Vic zal zich tussen zijn tiende en achttiende kapot schamen voor zijn op oudejaarsavond grappende en grollende vader of ik word zo ervaren dat ik tegen die tijd in een of ander theater sta.

Met beide kan ik prima leven.

*Uiteraard kun je ook overal 'zij' invullen. Dat maakt niet zo veel uit, vermoed ik.