26 Mei 2011 :: 21:39

Recalcitrant

Diep in mij schuilt een recalcitrant mannetje. U weet wel, zo'n jochie dat gespecialiseerd is in het zeggen van de juiste dingen, maar dan op een volkomen verkeerd moment. Dat je bijvoorbeeld op een begrafenis bent en zegt: "Zo, wat heerst hier een doodse stilte." Of op een bruiloft: "Wisten jullie dat een op de drie huwelijken sneuvelt? Trouwens, gefeliciteerd!"
Dat je bijvoorbeeld graag een volkomen zinloze discussie aangaat. Dat je aan de dame van het consultatiebureau vraagt of je de inentingen ook op religieuze gronden mag weigeren. Terwijl je helemaal niet gelovig bent. Of aan een collectant aan de deur vraag je waarom hun geld beter besteed is dan aan een bepaald ander goed doel.
Nu ja, dat jongetje schuilt dus in mij. Maar ik kan hem gelukkig meestentijds bedwingen, zodat ik in de omgang nog best sociaal ben en zo.

Maar soms, heel soms flapt het eruit voor ik het in de gaten heb. Zoals vanmiddag. De consultatiearts heeft Koosje Jans onderzocht en stelt dat het een volkomen normaal kind is. Dat ik vervolgens beaam. "Ja, eigenlijk doet Koosje Jans het prima. Ze kan alleen nog niet lezen." En naast me hoor ik een zucht ontsnappen, net voordat ik een trap tegen mijn schenen krijg.

24 Mei 2011 :: 14:14

Nuchter moederschap

Tijdens de zwangerschap leek ik niet heel erg beïnvloed te worden door de hormonen. Oké, af en toe was ik ietwat chagrijniger of een tikkeltje emotioneler dan gewoonlijk, maar echte hormonale drama's hebben zich in huize HRVDS niet afgespeeld. Ik had dus ook het volste vertrouwen in de kraamtijd, dat ik een lekker nuchtere moeder zou zijn die zich niet gek zou laten maken door geluidjes, kuchjes en consultatiebureaus.

In de kraamweek werd dit inderdaad bewaarheid. Nauwelijks kraamtranen en vol zelfvertrouwen werd Koosje Jans gebadderd, verschoond en gevoed (dankzij de fantastische begeleiding van de kraamhulp uiteraard). Onze kraamhulp waarschuwde mij wel: 'Ik zag dat je net al na één geluidje naar de box toeliep... Hou dat in de gaten, dat is niet nodig.' Dus wachtte ik in het vervolg drie geluidjes af voordat ik ging kijken of Koosje Jans nog wel happy was.

Na de kraamweek verhuisde Koosje Jans naar haar eigen kamer en sliep ik heerlijk. Ik krijg geregeld een por van Tijmen: 'Er huilt iemand, ga eens voeden!' En de keren dat ik uit mezelf denk wakker te zijn geworden, wordt mij bij het ontbijt meegedeeld dat onze dame al minstens een half uur aan het jammeren was. Dit bevestigde voor mij mijn nuchtere moederschap.

Maar toen ze in haar vierde week overgaf na haar tweede en derde flesje, slecht in slaap viel en wel drie keer moest hoesten, zag ik er nog niet zoveel kwaad in om mijn stethoscoop erbij te pakken. Want stel je voor dat ze flesvoeding in haar longen had gekregen?! Daar kan je een lelijke longontsteking van krijgen...

Pfff, gelukkig, de longen klonken mooi schoon. Maar door Tijmen werd ik er wel fijntjes op gewezen dat Koosje Jans ook nog geen seconde had gehuild na het braken en er eigenlijk best tevreden uitzag. Vervolgens sliep ze heerlijk, dronk echter daarna maar vijftien in plaats van zestig minuten en vroeg ik me af of ze niet enigszins suf oogde. En o jee, voelde ze niet ook een beetje warm aan? Toen Tijmen mij er ook nog eens op wees dat ik voor de derde keer in een kwartier had gemeld dat ze ècht héél véél had gebraakt (en hij het de eerste keer ook wel had verstaan) begon ik toch te twijfelen aan mijn nuchtere moederschap... Of zou ik hier de hormonen nog de schuld van kunnen geven?

20 Mei 2011 :: 17:50

Koosje Jans is geboren II

En dan hier eindelijk het langverwachte geboortekaartje...

© José en Tijmen

12 Mei 2011 :: 09:53

Op de tocht

Al sinds ik Tijmen ken, is hij wat ziekelijker dan ik. Het is de vraag of hij werkelijk vaker ziek is, maar hij schept er in ieder geval een heimelijk genoegen in dikwijls al bij het opstaan te verzuchten: 'Ik denk dat ik ziek word...'. Mijn antwoord kan hij inmiddels ook dromen: 'Je kunt niet dénken dat je ziek wordt, je bent het of je bent het niet'.

Tijmen geeft mij ook praktisch altijd de schuld. 'Jij hebt vannacht zeker de ventilatie/raam/deur opengezet, terwijl je weet dat ik daar ziek van word'. Maar ook dan heb ik mijn antwoord klaar: 'Je kunt alleen ziek worden van virussen of bacteriën en niet van tocht.' Ten overvloede floept er dan geregeld nog een betweterig 'en ik heb ervoor geleerd' uit.

Omdat ik echter de beroerdste niet ben (en niet elke ochtend deze discussie wil voeren) houd ik, indien het kouder is dan 20 graden, 's nachts ramen/deuren/ventilatieroosters gesloten leg ik zelfs handdoeken onder tegen de deurkozijnen en zweet ik mij een ei uit.

Maar toen hadden we ineens een kind. En wat hoor ik mezelf aan de consultatiebureau-verpleegkundige vragen? 'Hoe zit het eigenlijk met het raam open slapen voor Koosje Jans? Want ze mag natuurlijk niet op de tocht liggen!'

De verpleegkundige had de deur nog niet achter zich dichtgedaan toen Tijmen licht triomfantelijk zijn blik op mij richtte.

'Maar bij kinderen zijn slijmvliezen veel gevoeliger. Of zo...' Had ik daar mijn eigen theorie op de tocht gezet.

10 Mei 2011 :: 15:18

Eén verliezer te veel

Wielrennen is een prachtige sport. Het vraagt het uiterste van een atleet en kent veel meer verliezers dan winnaars. Ik kan mijn energie er in kwijt, baal als ik niet goed rijd, maar ben nog sneller euforisch als het wel goed gaat. Het is de kick van de snelheid, het opzoeken van het randje. Haal ik deze bocht nog? Kan ik deze snelheid nog minuten aanhouden?

Ooit was ik geblesseerd en reed ik voor onze ploeg in de volgwagen, tijdens een tweedaagse wedstrijd. Ik baalde dat ik zelf niet kon rijden, maar wilde me toch voor de ploeg nuttig maken. Reservewielen klaar en ladingen bidonnen mee. Het was bloedheet, zo'n echte zomerdag - in de lente. Een andere studentenploeg had geen volgauto tot hun beschikking en vroeg of wij ook hun renners van wielen en water wilden voorzien. Geen probleem natuurlijk. We zijn concurrenten, maar hebben allemaal uiteindelijk hetzelfde doel: genieten van het afzien.
In de laatste ronde lag er een renner met een blauw-grijs shirt in het gras. Er zaten al mensen van de organisatie naast, toch piepende remmen en ik sprong met een wiel in mijn hand uit de auto. Ik had immers beloofd ook deze renner te helpen.
En toen overviel de stilte me. Ik hoorde de wind waaien, vogels fluiten en de motoren van de volgauto's die voorbijreden. Maar geen gepraat van de arts tegen de gevallen renner en vooral geen gekerm of geschreeuw van de renner zelf. Niks dan stilte. Enge stilte.
Dan weet je genoeg. Als een renner geluid maakt, komt het wel goed. Gejammer kan door merg en been gaan, maar is een teken van leven. Stilte is hels.

De dag erna ging de koers niet verder. De jongen was overleden aan een acute hartstilstand. En wij, de renners, de volgers, de organisatie, wij waren verslagen.

Maar de koers gaat door, zoals dat heet. Er kwamen nieuwe wedstrijden en het voorval drong steeds verder naar de achtergrond. Soms dacht ik nog aan hem, als ik als hypochonder mij voorstelde dat het tijdens de koers zomaar over kan zijn. Maar ook dat werd minder en minder.

Tot gisteren. Ik zat de Giro te kijken omdat ik daarover mag schrijven. Een fijne klus, want wie is er nu niet graag professioneel met zijn grote liefde bezig? Ik wel.
Er werd een valpartij gemeld. Er wordt vaak een valpartij gemeld, dus erg schrik je er niet meer van. Totdat de gevallen renner in beeld kwam.

Hij was stil. Oorverdovend stil. En denkend aan die jongen, jaren geleden, in het gras, wist ik genoeg. Ik hoorde hetzelfde. Niets.
Wielrennen is een prachtige sport. Maar soms even niet. Dan kent het één verliezer te veel.

07 Mei 2011 :: 19:17

Over tot de orde van de dag II

Zeven dagen hebben we ons laten verwennen. Een ontbijtje op bed, krantje erbij en dat dagelijks. Stopte ik een broek in de was, lag die 's avonds in mijn kast. En rolde José met haar ogen, dan werd het bezoek subtiel naar buiten gebonjourd zodat zij kon gaan rusten - na een fruithapje natuurlijk. Feitelijk zaten wij in het beste hotel van de wereld, namelijk ons eigen huis, maar dan met de service van I.
Dus toen ik gisterochtend uit mezelf om acht uur één oog opende, vijf minuten later gevolgd door de andere en ik niks anders ontwaarde dan een slapende echtgenote naast me en de slaapkamer gevuld door het rommelen van mijn maag, toen wist ik dat de kraamhulp haar laatste dag had gedraaid. Ja, natuurlijk had zij dat verteld en afscheid genomen, maar dat gevoel mensen, dat gevoel dat die luxe ooit op zou houden drong pas vrijdagochtend tot me door.
Niet meer de deur uitgestuurd worden om te gaan fietsen, maar nu om zelf luiers te kopen. Bij terugkomst geen gesmeerde lunch met een glas cola (ze had me héél snel door), maar half ontdooide boterhammen die ik ook maar voor José beleg. Geen stapels heerlijk geurende opgevouwen was, maar wasmanden vol ondergescheten rompertjes. Kortom, ik moet nu zelf de handen uit de mouwen steken. Het is wat mensen.

Ik werkte me door een stapel natte was heen en hing de kledingstukken één voor één op. Hoewel in de zon werd ik er toch licht chagerijnig van. Er leek geen einde aan te komen.
Tot ik weer een greep in de wasmand deed en er onderin alleen twee rode sokken lagen. Of sokjes, maat iniminimens. Ik pakte twee knijpers en zocht nog een plekje. Ze staken qua formaat zo tegen de mijne af dat ik een traantje weg moest pinken. Zulke kleine sokjes, voor zo'n klein mensje. Ons kleine mensje.

En ineens vond ik het niet zo erg meer om zelf wat in het huishouden te doen. Met al die kleertjes van Koosje Jans. Die hang ik met liefde op.
Als we voor de rest van de was maar toch gewoon iemand anders kunnen vinden.

03 Mei 2011 :: 14:54

Over tot de orde van de dag

Na vijf dagen zwijmelen en vijf nachten ijsberen met een kindje op mijn arm vond ik het wel weer eens tijd om de arbeid op te pakken. Gelukkig werk ik sinds een maand volledig voor mezelf, dus sliep ik eerst een uurtje uit, liet me een heerlijk ontbijtje door onze kraamhulp voorzetten en stiefelde met ongekamde haren naar mijn werkplek beneden.
Vijf dagen alleen heel vluchtig mijn mail bekijken deed me vermoeden dat ik mijn eerste werkdag wel eens kwijt kon zijn aan het beantwoorden van mails. En ja, hoor, bakken aanvragen voor nieuwe sites. Dus ik schenk een glas cola in - kan best na een korte nacht om 8.30 's ochtends - en maak een lijstje met wat ik nog moet doen.
Vijf minuten schrijven later schrik ik van de twee A4'tjes die voor me liggen. Ik schenk nog maar eens een dubbele cola in en open mijn agenda. Juist, ook deze week heeft gewoon zeven dagen, 168 uur. Daar verandert zo'n klein kindje niks aan. Het zweet breekt me uit als ik mijn taken voor deze week in ga plannen. Want ook het bezoek verdient natuurlijk de nodige aandacht en dan heb ik het nog niet eens over moeder en kind. Zucht. Waar ga ik mijn slaap inhalen?

Ik hobbel nog maar eens naar de eerste verdieping, waar onze woonkamer zit. En onze keuken. Ik kan namelijk nog wel wat extra energie gebruiken en hap een plak ontbijtkoek en een appel voor de vitaminen weg. Als ik me omdraai, zie ik KJ in haar box liggen. Oké, even kijken mag wel.
En tien minuten later heb ik besloten dat ik beter gewoon tot de orde van de dag over kan gaan. Ik kan best wel vanmiddag weer met werken beginnen.