25 Augustus 2011 :: 22:01

Een jaar na dato...

Afgelopen zondag was het precies een jaar geleden dat we elkaar verre van fris vasthielden in de badkamer en samen naar een klein venstertje stonden te kijken waar we twee blauwe streepjes zagen verschijnen. Enkele maanden later ontstond het eerste ouderschaps-dilemma en moesten we de keuze gaan maken wat voor ouders we wilden worden: de 'Lang-leve-de-lol'-ouders, die het liefst zonder kinderen op vakantie gaan; de 'onze-eigen-leven-staat-even-stil'-ouders die alles over hebben voor hun kind en 20 jaar lang niet meer samen uit eten gaan; of zoals echte Nederlanders betaamt de 'gulden-middenweg'-ouders. De kaartverkoop voor Lowlands 2011 stond namelijk voor de deur en het gerucht ging dat deze editie waarschijnlijk het 'snelste uitverkocht'-record ging breken. We besloten voor het optie 3 ouderschap te gaan: kaarten kopen en kijken hoe het tegen die tijd gaat. Of we ons nu nog ongeboren kind dan bij iemand anders onder zouden durven brengen en zo niet, dan lekker thuisblijven en iemand anders gelukkig maken met de kaartjes.

Lowlands 2011 naderde en onze dochter gedroeg zich in de weken die eraan vooraf gingen zo voorbeeldig dat wij van 'heel-misschien-gaan-we' naar 'we-komen-'s nachts-thuis-slapen' naar 'we-gaan-een-weekend-samen-feesten' gingen. Opa gaf ons duidelijk te kennen dat onze aanwezigheid 's nachts niet nodig was en dus pakten wij tent en slaapzak in en dompelden we ons vanaf vrijdagochtend onder in A campingflight to Lowlands paradise!

En paradijselijk was het: wakker worden met Agnes Obel, in slaap gesust worden door de FleetFoxes, zweven bij Cage the Elephant en verrast worden door Other Lives en Ben Howard. Hangen met ons vaste Lowlandsmaatje zus P., alle zusjes van Tijmen en feesten op de Silent Disco van Henk!

Koosje Jans had net als haar opa het weekend van haar leven! En zo kwam het dat we afgelopen zondag elkaar verre van fris vasthielden op een mooi kamertje en samen naar een klein meisje stonden te kijken, waar we een grote glimlach op zagen verschijnen.

17 Augustus 2011 :: 11:52

Ze groeit haar bed uit

Wanneer is Koosje Jans eraan toe om niet meer in de wieg te slapen?

Dat vroegen wij ons al een tijdje af. Met haar handjes trok ze al flink aan de wiegbekleding (die gelukkig stevig vast zat!), we moesten haar steeds hoger in bed leggen en we hoorden regelmatig 'pok' 'pok' uit haar slaapkamer komen wanneer ze met haar handjes tegen de spijlen aan sloeg.

Eergisteravond was ze al wat moeizaam in slaap gevallen zonder duidelijke oorzaak. Gisteravond begon het gejengel opnieuw op het moment dat ik haar in haar bed legde. En terwijl ik naast haar wieg zat viel me op dat ze een soort gymnastiekoefeningen aan het doen was in haar slaapzak. Benen de lucht in steken en met een harde klap neer laten komen, helaas zonder vrolijke lach daarna, eerder een geërgerd huilen. Vooral wanneer er een voetje bleef haken. Toen ze zich vervolgens uit probeerde te strekken en daarbij aan beide kanten gehinderd werd door de spijlen, werd het mij duidelijk. Koosje Jans probeerde mij zeer demonstratief duidelijk te maken dat ze te groot was geworden voor de wieg. Bij gebrek aan ledikantmatras werd om half 11 's avonds het campingbedje opgezet, deken op het plastic matrasje, dekbedovertrek als hoeslaken en Koosje Jans sliep als een roos!

Dus we nemen vandaag afscheid van het wiegje en gaan maar eens winkelen voor een matras en beddengoed voor ons kleine grote meisje...

14 Augustus 2011 :: 12:29

Wil de echte Tijmen opstaan?

Dat mensen in mij John Travolta menen te herkennen, dat is mij al lang bekend. Dat werd een paar maand later aangevuld met Tom Hanks en Robbie Williams en deze week bleken nog twee beroemdheden in mij een dubbelganger te hebben.

Op zondagochtend bekende de buurvrouw de avond ervoor in bed met haar man aan mij te hebben gedacht. Haar man stond erbij en bevestigde meteen dat ik inderdaad leek op de hoofdpersoon uit de film die ze samen aan het kijken waren.
"En net als jij heeft hij een vrouw die arts is," vertelde de buurvrouw enthousiast. "Die film gaat dus eigenlijk over jullie! Leuk, hè?"
"Nou," lachte de buurman, "ik hoop dat die film niet over jullie gaat, want zo heel goed loopt het eigenlijk niet af!"
Of de buurman of buurvrouw gelijk heeft, weet ik nog niet. We hebben Mammoth wel van ze geleend, maar helaas nog niet bekeken. Maar dat de buurvrouw in Gael Garcia Bernal mij terugzag, daar kon José zich wel in vinden. En vooruit, ik vind dat ook best oké. Een beter compliment dan John Travolta in elk geval.

Blijft nog één dubbelganger over. Afgelopen vrijdag stonden om negen uur 's avonds zo'n twintig mensen met een drankje in hun hand heel stil in onze tuin. Mijn schoonzus had namelijk laten weten dat haar dekmantel uitgewerkt was en José elk moment thuis zou kunnen komen. En een verrassingsfeestje is natuurlijk nog verrassender als die niet al van twee kilometer te horen is.
Goed, toen José de poort van de tuin openmaakte, schalde er een luid 'Lang zal ze leven!' door de straat. Twee weken geleden ging haar feestje door het overlijden van oma niet door en we wilden met zijn allen maar wat te graag José verblijden door alsnog een feestje te bouwen.
Werd ik met George Clooney vergeleken toen ik het Nespresso-apparaat bediende? Zei iemand dat ik net de mannelijke Marilyn Monroe was toen ik José toezong? Speelde ik als een ware Dick Jaspers iedereen op de biljarttafel naar huis?
Nee, Nicolekebolleke meende mij de dag erna op Twitter te moeten vergelijken met Hennie Huisman.
En bedankt. Dat is misschien nog wel de ergste.

05 Augustus 2011 :: 12:15

Oma

Ik probeer te beschrijven wat voor bijzondere Oma ik had, maar moet het denk ik gewoon laten bij de tekst die ik voor haar begrafenis schreef. En ondanks dat we haar ontzettend gaan missen kunnen we net als Oma oprecht zeggen: 'Het is goed zo'.


Lieve Oma,

Je hebt de gemiddelde vrouw 13 jaar overleeft en nu mag je Opa op gaan zoeken. Opa heeft de gemiddelde man 4 jaar overleeft en was 7 jaar ouder dan jij. Dus reken maar uit... Samen hebben jullie 7 prachtige dochters en 2 sterke zonen gekregen.

Dankzij jou vooruitstrevendheid hebben ze allemaal de middelbare school doorlopen en zijn ze bijna allemaal verder gaan studeren. Want je kinderen (en vooral je dochters) mochten van niemand afhankelijk worden voor hun inkomen. En dat is gelukt: 7 eigenwijze, zelfstandige en zorgzame vrouwen, die ook nog eens goed kunnen koken! Daar zou een man afhankelijk van willen worden.

Je kinderen zorgden samen voor 20 kleinkinderen en 3 achterkleinkinderen. Je hebt met liefde voor allemaal gezorgd. Er werd jam gemaakt, nieuwe aardappelen (en anderen verse groenten) gerooid en aan de lopende band sokken gebreid. Daarnaast had je nog tijd om krentenmikken, peperkoeken, appeltaarten en cake te bakken, omasoep te maken en ook nog eens overal bij te zijn: Verjaardagen, diploma-uitreikingen, trouwerijen en op de dag na de geboorte van Koosje Jans beklom je met gevaar voor eigen leven 2 trappen om haar met eigen ogen te zien. Je verzuchtte naderhand: 'Ik hoop dat ze de volgende keer naar Braambos komen, want die trappen zijn wel steil' (en dit was nog maar 3 maanden geleden).

Toen jij te ziek werd om voor jezelf te zorgen namen je kinderen dat van je over. Met net zoveel liefde als jij voor hen gezorgd hebt deden zij dat voor jou. En jij instrueerde ze hoe de peperkoek gemaakt moest worden, en of iemand nog een krentenmik voor Rietje van tante Bet kon bakken.

Toen de pastoor vroeg of je klaar was voor de ziekenzalving was jij benieuwd ‘wat hij ervan zou maken’. Al je kinderen met partners en een groot aantal kleinkinderen waren bij de ziekenzalving. Onze liefde voor jou was bijna tastbaar toen wij in de keuken allemaal onze handen boven je hoofd hielden om je te zegenen.

Jij bent de lijm van onze familie, iedereen kwam graag bij jou en ontmoette elkaar in de mooie kamer of aan de keukentafel. Ik hoop dat we dat in jou nagedachtenis vast zullen blijven houden. We gaan je zo ontzettend missen...