Gemopper, gemekker, gezanik en gezeur...
09-05-08 - 14:28 Stommelend en grommend kom ik naar beneden, alleen gekleed in boxershort en T-shirt. Het is ongeveer een half uur eerder dan ik normaal opsta en ik ben eigenlijk nog niet wakker. Maar ja, mijn zusje is jarig en er moeten nog slingers opgehangen worden.Tegen mijn moeder zeg ik "Waar is de doos met slingers?" in plaats van het gebruikelijke "Goedemorgen!".
"Bij je vader."
En dat was te verwachten, want gezien de lengte van de rest van de familie vormen wij altijd het slingersophangteam.
"Hier!" Mijn vader duwt mij een oude, half vergane papieren strook in mijn handen en bromt: "Hang maar op."
"Ach man, dit is toch niks? Dit kun je niet menen," is mijn alleraardigste repliek en ik krab half verdoofd wat aan mijn buik, terwijl mijn gezicht op onweer staat.
"Hier!!" Dezelfde slinger en hetzelfde woordje, maar nu met een duidelijke ondertoon.
Niet tegenspreken en dus zeg ik: "Ik zeg toch dat je dat niet op kunt hangen? Welk woord kende je niet?"
En als we dan beide een slinger in dezelfde hoek willen ophangen, ontaardt dit lieflijke tafereel in een heusche scheldkannonade.
Dit wordt mijn moeder te veel en half snikkend roept ze: "Kunnen jullie nu niet een keer jullie ochtendhumeur opzij zetten?"
1.
2..
3...
"Wie heeft er hier een ochtendhumeur?" Eensgezind spreken wij dit uit en gebroederlijk kijken we hierbij verwijtend naar mijn moeder.
vijf schoten