En toen was het even op...
31-08-08 - 22:05 De zon stond hoog aan de hemel en de man stak vijf vingers uit. Vijf. Hij trok zijn duim in en telde hardop mee af. Vier, drie, twee, een.En weg was ik, in de belangrijkste rit van het jaar. Het NK Tijdrijden voor Amateurs, waarin ik top tien hoopte te rijden. Direct merkte ik dat ik te zwaar gestart was, een te zware versnelling reed. Ik wilde terugschakelen, maar dat lukte niet. Mijn versnellingskabel was losgeschoten.
Binnen 500 meter wist ik dat dit 'm niet ging worden en toen moest ik er nog 26500 afleggen. Ik ben doorgereden, maar er kwam geen snit meer op. Nergens kon de focus opbrengen om ervoor te gaan. Op de heenweg met wind mee hield ik me in omdat ik op de terugweg met tegenwind niet kon terugschakelen en op de terugweg - met tegenwind, stiekem had ik nog gehoopt dat de wind zou draaien - had ik de macht niet om te blijven draaien.
Ik reed alleen nog om de finish te halen en zelfs een eindspurtje was te veel gevraagd. Uiteindelijk bleek de op twee na laatste plaats mijn plek. Maar ik had zelfs de puf niet om daar echt mee te zitten. De onverschilligheid vierde hoogtij vandaag.
Dat ik achteraf precies kon vertellen waar er allemaal fotografen stonden, was typerend.
Na het dichte achterwiel en een basgitaar had ik toch op iets meer geluk gehoopt.
drie schoten