Vol verwachting klopte mijn hart
26-11-08 - 17:27 Een jaar of elf geleden, min negen dagen. Er wordt ineens hard op de deur gebonsd en een hand smijt iets hards tegen mijn hoofd. Auw! Sinterklaas komt binnenvallen, samen met zijn Zwarte Pieten. Een uur lang wachten wij vol spanning wat wij krijgen en hij vertelt dat ik lief ben geweest en op school goed mijn best heb gedaan. Dan gaat hij naar buiten, op naar het volgende kind.Natuurlijk geloofde ik niet meer toen ik achttien was. Dank je de koekoek. Maar mijn jongste zusje nog wel en het zou het laatste jaar zijn dat wij thuis op de traditionele wijze het Sinterklaasfeest zouden vieren. Mijn ouders vonden dat ze nog een keer uit moesten pakken en dat de Sint langs moest komen. Het was leuk en ondanks dat ik al een tijdje alles wist omtrent deze nummereentraditie van Nederland, had het ook voor mij nog iets magisch. Ik wilde namelijk erg graag weten wie er onder die tabberd en achter die baard schuilging. Z'n schoenen herkende ik niet, z'n stem was verdraaid en aan z'n handen zaten handschoenen.
Ook de Pieten waren mij onbekend. Ze waren erg vrolijk, maar hun lach deed geen belletje bij mij rinkelen. De hele avond heb ik over deze vraag mijn hoofd gebogen: wie was Sinterklaas?
Mijn moeder heeft het mij nooit willen vertellen. Het moest voor mij een raadsel blijven en in de loop der jaren is dat alleen maar groter geworden. Sinterklaas is weer een mysterie voor me, net zoals het 21 jaar geleden nog was. Want wie er ook achter die baard zat, het was Sinterklaas.
dertien schoten