Operatie Y.
03-10-09 - 23:38 "Ja, natuurlijk mogen jullie Y. even bekijken. Voordat jullie weggaan."Het was duidelijk: de kraamvisite had lang genoeg geduurd, tijd voor het hoogtepunt.
"Maar hij slaapt wel, dus jullie zullen je om moeten kleden."
J. en ik keken elkaar niet-begrijpend aan. Omkleden? Nu?
"Y. slaapt nog." E. was duidelijk. "En om de kans dat hij wakker wordt zo klein mogelijk te houden, zullen jullie er voorzichtig heen moeten sluipen..."
J. en ik kregen onze camouflagepakken aangereikt, met het patroon van het behang erop.
"Voor als 'ie toch wakker wordt, dan ziet hij jullie niet," zo verduidelijkte E.
"En let goed op onze tekens," zei F., zijn vrouw. "Als hij geluid maakt, meteen stilstaan en onze kant opkijken."
"Maar hoe moeten we hem dan zien, als het donker is?" Ik vond het een geheel legitieme vraag.
"Hebben we ook iets voor." En E. reikte ons twee nachtkijkers aan. "Hebben nog dienst gedaan bij Operation Desert Storm. Kwaliteit, jongen."
En daar gingen we, tijgerend door de gang. Dan zou Y. zeker niks door het raampje in de deur zien.
F. wees met haar vinger naar boven. De deurklink, gebaarde ze, die moest nú omlaag.
Eenmaal in de kamer schuifelden we met onze ruggen tegen de muur voorzichtig naar het wiegje.
Ai, daar stapte ik op een speelgoedautootje. Meteen reactie uit twee kampen. Y. draaide zich in zijn wiegje om en E. en F. met hun ogen. Hoe kon ik zo stom zijn?
Snel schuifelden we weer terug achter de deur. We moesten vijf minuten wachten voor E. sein veilig gaf. En daar gingen we weer.
Eenmaal bij de wieg richtten we onze nachtkijkers op Y. Wat een prachtkindje. Dat was de hele operatie wel waard. J. en ik zuchtten bij zo veel moois.
Ineens ging het licht in de kamer aan.
"Ach," zei F. 'Het is toch zo'n beetje tijd voor z'n voeding, dus hij mag nu wel wakker worden..."
dertien schoten